Adamici

Adamici, adamianie – zwolennicy wspólnoty, która dążyła do odtworzenia rajskiej niewinności. Uważali nagość za naturalny stan człowieka i znak wolności od grzechu. Podczas zebrań występowali bez odzieży, wierząc, że jedynie osoby wyzbyte cielesnych słabości potrafią patrzeć na nagie ciało bez pożądania. Ruchowi przypisywano rozwiązłość obyczajową oraz odrzucanie wszelkich norm i nakazów społecznych, czyli postawę antynomistyczną^[1].

Ruch wywodził się z kręgów gnostyckich, a za jego twórcę uchodził Karpokrates lub jego uczeń Prodikos. Pierwszą pisemną wzmiankę o adamitach pozostawił Epifaniusz z Salaminy, porównując ich do kretów, gdyż zbierali się w ukrytych, ciepłych miejscach. Wyznawca, który popełnił grzech, był z ich grona usuwany – na wzór Adama wypędzonego z raju^[1].

Adamici pojawiali się w różnych odłamach chrześcijaństwa i judaizmu od starożytności po czasy nowożytne. W średniowieczu idee adamickie podejmowali różni heretycy, m.in. zwolennicy Tanchelma, wędrujący odłam beginek, bracia i siostry wolnego ducha, turlipini, a związani z husyckimi taborytami pikardzi manifestowali nagość również publicznie^[2]. Praktyki tego rodzaju przypisywano także manichejczykom, waldensom, lollardom i nowożytnym anabaptystom. Podobne wspólnoty odnotowano w Austrii w latach 1781 i 1848 i pośród francuskich falansterów. Ze strony Kościoła i władz świeckich adamici i ruchy pokrewne spotykali się z oporem i byli zwalczani^[3].

Zobacz w Wikiźródłach hasło Adamici w Encyklopedii kościelnej

• Religie świata. Encyklopedia. J. Rawicz (red.). Kraków: [2005]. ISBN 83-896-5196-3.