Modekngei

Modekngei (albo Ngara Modekngei Zjednoczona Religia) – religia monoteistyczna założona około 1915 roku przez Temedada, mieszkańca wyspy Babeldaob, która rozpowszechniła się na całe Palau. Stała się ważna politycznie w okresie pomiędzy wojnami światowymi.

Według spisu ludności z 2015 r. jej wierni stanowili 5,7% populacji Palau^[1].

Chociaż tylko kilka procent Palauczyków stanowią wyznawcy modekngei, to jednak ich duża koncentracja mieszka w tej samej wiosce. Ibobang, mała miejscowość z populacją mniej niż 100 osób, w stanie Ngatpang jest zamieszkana przez najgorliwszych wiernych modekngei.

Religia modekngei jest połączeniem tradycyjnych wierzeń Palau i chrześcijaństwa. Wierni modekngei wierzą w chrześcijańskiego Boga i uznają Chrystusa za swego Zbawiciela, równocześnie jednak otaczają kultem religijnym dawne boginie Palau.

Dokładne pochodzenie modekngei jest nieznane; najbardziej rozpowszechniona hipoteza mówi, że religia ta zaczęła się jako pokojowy protest przeciw okupacji japońskiej i jest mieszaniną rodzimego animizmu i chrześcijaństwa, przekazywaną drogą ustną poprzez śpiewy zwane keskes; głównym jej zadaniem było wzmocnienie kultury narodowej przed obcymi wpływami.

Zgodnie z legendą opowiadaną w Ngatpang, religia ta powstała wskutek kontaktu z misjonarzami chrześcijańskimi, którzy przybyli na Palau, by nawrócić całą populację na chrześcijaństwo. Po przybyciu do wioski Ibobang misjonarze byli pod takim wrażeniem pielęgnowania lokalnej kultury przez tubylców, że pozwolili lokalnym mieszkańcom łączyć kulty rodzime z chrześcijaństwem.

Celem modekngei jest więc zachowanie palauskich tradycji, łącząc je równocześnie z chrześcijaństwem, religią obecnie dominującą w tym państwie.

Wierni modekngei w Ibobang pielęgnują tradycyjny styl życia, którego głównymi wartościami są rodzina, lokalna społeczność i czystość duchowa. Religia ta zabrania kategorycznie swym wyznawcom picia alkoholu i zażywania narkotyków; natomiast dzieci w wiosce muszą być w domach już o zmroku i muszą zachowywać się cicho w świętych miejscach.

Mieszkańcy Ibobang chodzą codziennie do kościoła. Budynek kościelny znajduje się w centrum wioski i jest również centrum jej życia świeckiego. Jeden z wielu nakazów modekngei stanowi, że wierni w milczeniu udają się do kościoła co ranek. Mówienie, zwłaszcza głośne, przed nabożeństwem jest obraźliwe, a nawet uważane za świętokradcze. Kobiety w Ibobang zwykle są ubrane na sposób zachodni, kiedy jednak idą do kościoła lub przechodzą obok, muszą mieć założone spódnice, a nie spodnie. W efekcie nie jest niezwykłe, gdy kobiety w Ibobang ubrane w spodnie idą okrężną drogą do celu, żeby ominąć kościół i nie złamać reguł religijnych.

Codzienne nabożeństwa modekngei są krótkie, zwykle składają się z modlitw indywidualnych i wspólnych. Natomiast nabożeństwa w święta tradycyjne i religijne są dłuższe i bardziej ceremonialne, i mogą trwać po kilka dni, poprzedzone tygodniami przygotowań wioskowej wspólnoty.

Jednym z głównych zwyczajów mieszkańców Palau – bez względu na religijność – jest zakaz posiadania i spożywania alkoholu i palenia papierosów w granicach miejscowości Ibobang. Zgodnie z dawnymi wierzeniami, złamanie tego religijnego zakazu sprowadziłoby karę bóstw w postaci ulew i olbrzymiej powodzi, które siałyby zniszczenie, aż do czasu wybaczenia grzechów przez boginie modekngei.

Nawet mieszkańcy Palau, którzy zwykle używają alkoholu i papierosów, stosują się do zakazu w tej miejscowości. Antyczna wiara w ulewną i powodziową zemstę bogiń za grzechy jest tak silna, że starszyzna modekngei wiesza owoce i inne dary na drzewach w wiosce, żeby przebłagać boginie za popełnione grzechy, głównie przez nieświadomych turystów.

Innym religijnym zwyczajem w Ibobang jest święcenie dróg. Jest to rytuał wyznaczany przez cykl Księżyca. Kilka dni przed każdą księżycową pełnią mieszkańcy gruntownie sprzątają całą wioskę. Pielęgnuje się rośliny, sprząta śmieci i czyści domy. Potem, w wieczór przed pełnią, każdy mieszkaniec Ibobang czeka wewnątrz swego domu, a starszyzna wioskowa chodzi po drogach w wiosce, śpiewając modlitwy i udzielając ludziom i dobytkowi święceń. Jest to ważna praktyka w modekngei, ponieważ wierzy się, że w czasie pełni Księżyca boginie modekngei lepiej widzą grzechy śmiertelników.

W Ibobang znajduje się Belau Modekngei School, założona w 1974 r.^[2] Uczy się w niej 25–30 uczniów w klasach 9–12. Uczniowie i nauczyciele mogą mieszkać w kampusie w tradycyjnych domach, bez elektryczności i bieżącej wody, lub też w pobliskich wioskach stanu Ngatpang. Nieco ponad połowa studentów mieszka w kampusie.

Środowisko studenckie BMS jest zróżnicowane. Niektórzy studenci uczą się w BMS, ponieważ pochodzą z rodzin ceniących tradycyjną edukację. Dla innych studentów BMS stanowi ostatnią szansę dalszej nauki. BMS jest jedną z bardzo niewielu szkół prywatnych na Palau, BMS przyjmuje również uczniów wykluczonych z jedynej wyższej szkoły publicznej na Palau.

Studenci w BMS uczą się podstawowych przedmiotów akademickich, takich jak język angielski, matematyka i język palau, jednak również uczą się religii modekngei, uprawiają znane od tysiącleci rośliny medycyny naturalnej i praktykują tradycyjne obyczaje wraz z całą społecznością wioski.

Głównym celem Belau Modekngei School i całej wspólnoty religii modekngei jest zachować i przekazać tę religię przyszłym pokoleniom Palauańczyków.