Paul Ince

Paul Ince

Pełne imię i nazwisko	Paul Emerson Carlyle Ince
Data i miejsce urodzenia	21 października 1967 Ilford
Pozycja	pomocnik
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole 1984–1989 West Ham United 72 (7) 1989–1995 Manchester United 206 (24) 1995–1997 Inter Mediolan 54 (10) 1997–1999 Liverpool 65 (14) 1999–2002 Middlesbrough 93 (7) 2002–2006 Wolverhampton 115 (10) 2006 Swindon Town 3 (0) 2007 Macclesfield Town 1 (0) W sumie: 609 (72)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole 1989 Anglia U-21 2 (0) 1992–2000 Anglia 53 (2) 1992 Anglia B 1 (0) W sumie: 56 (2)
Kariera trenerska
Lata Drużyna 2006–2007 Macclesfield Town 2007–2008 Milton Keynes Dons 2008 Blackburn Rovers 2009–2010 Milton Keynes Dons 2010–2011 Notts County 2013–2014 Blackpool 2022–2023 Reading
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Multimedia w Wikimedia Commons

Paul Emerson Carlyle Ince (ur. 21 października 1967 w Ilford) – angielski piłkarz i występujący na pozycji pomocnika, później trener. Jest ojcem Toma Ince’a – piłkarza Huddersfield.

Swoją profesjonalną karierę zaczynał w West Ham United. Następnie przeszedł do Manchesteru United, gdzie stał się jednym z najbardziej wartościowych pomocników w Europie, dopóki nie pokłócił się z menedżerem Alexem Fergusonem. W 1995 za 7 milionów funtów został sprzedany do Interu Mediolan, gdzie spędził 2 lata. Do Anglii powrócił jako piłkarz Liverpool FC, w barwach którego grał przez dwa sezony, zanim przeszedł do Middlesbrough. Ince opuścił Middlesbrough w 2002, aby przemyśleć swoją piłkarską przyszłość. Ostatecznie w tym samym roku zdecydował się na grę w Wolverhampton Wanderers.

W 2006 roku rozstał się jednak z zespołem i podpisał roczny kontrakt z Swindon Town^[1], gdzie był jednocześnie trenerem. 23 października przeniósł się do Macclesfield^[2]. W 2007 roku został trenerem drużyny Milton Keynes Dons^[3]. 22 czerwca został trenerem Blackburn Rovers F.C. Na tym stanowisku zastąpił Marka Hughesa, który objął inny angielski klub – Manchester City F.C. 16 grudnia został zwolniony z tego stanowiska z powodu słabych wyników klubu^[4]. 3 lipca 2009 roku powrócił na stanowisko trenera występującego w angielskiej trzeciej lidze MK Dons^[5]. Zespół ten prowadził do kwietnia 2010 roku, kiedy to zrezygnował ze stanowiska^[6]. 28 października został trenerem Notts County^[7].

18 lutego 2013 został trenerem Blackpool. Zadebiutował w klubie 20 lutego przegrywając z Leeds (2:0)^[8]. Na pierwsze zwycięstwo musiał czekać do 9 marca pokonując Watford 2:1 na Vicarage Road^[9]. Pod wodzą Ince'a Blackpool zaliczyło najlepszy start w historii klubu w sezonie ligowym. Zwycięstwo nad AFC Bournemouth (1:2)^[10] 14 września 2013 r. dało im 16 punktów na 18 możliwych, z pięcioma zwycięstwami i jednym remisem w pierwszych sześciu meczach. Opuścił klub 21 stycznia 2014 r., po niecałym roku pracy, stając się czwartym najkrócej pełniącym tę funkcję menedżerem w historii klubu (40 meczów ligowych). Pod jego kierownictwem zespół wygrał 12 z 42 meczów i nie odniosło zwycięstwa od 30 listopada 2013 r^[11].

Dołączył do Reading jako tymczasowy menedżer 20 lutego 2022 r., w związku z problemami klubu w lidze^[12][13]. W pierwszych 11 meczach odniósł cztery zwycięstwa, w tym nad walczącym o awans Blackburn Rovers^[14] i trzy remisy, co pomogło ustabilizować obronę i uniknąć natychmiastowego spadku. 16 maja 2022 został ogłoszony przez klub, trenerem na przyszły sezon^[15]. 11 kwietnia 2023 roku został zwolniony z Reading. W tym czasie klub zajmował 22 miejsce w Championship i nie wygrało żadnego z ośmiu poprzednich meczów^[16][17].

Wystąpił w 53 meczach w reprezentacji Anglii w barwach której grał m.in. na Mistrzostwach Europy 1996, Mistrzostwach Świata 1998 i Mistrzostwach Europy 2000. Debiutował w reprezentacji we wrześniu 1992 w meczu z Hiszpanią. Był pierwszym czarnoskórym kapitanem reprezentacji Anglii.