Ruth Ellis

Ruth Ellis

Data i miejsce urodzenia	9 października 1926 Rhyl, Walia
Data i miejsce śmierci	13 lipca 1955 Londyn, Anglia
Przyczyna śmierci	powieszenie
Miejsce spoczynku	St Mary's Church, Amersham, Buckinghamshire
Zawód, zajęcie	hostessa w klubie nocnym, modelka
Narodowość	brytyjska
Małżeństwo	George Johnston Ellis (1950–1955)
Dzieci	2 (Andria i Georgina)
Multimedia w Wikimedia Commons

Ruth Ellis (z domu Neilson; ur. 9 października 1926 w Rhyl, zm. 13 lipca 1955 w Londynie) – walijska hostessa i modelka, ostatnia kobieta, na której wykonano kara śmierci w Wielkiej Brytanii po skazaniu za zabójstwo Davida Blakely’ego w 1955 roku^[1].

Urodziła się w Rhyl w Walii, a dorastała w skromnych warunkach. Edukację zakończyła w wieku 14 lat^[2]. W 1941 roku przeniosła się do Londynu, gdzie podjęła pracę kelnerki, a później hostessy w klubach nocnych i modelki^[2]. W 1950 roku poślubiła George’a Ellisa, z którym miała córkę. Małżeństwo, naznaczone problemami, wkrótce się rozpadło^[2]. W 1953 roku nawiązała burzliwy związek z kierowcą wyścigowym Davidem Blakelyem, w którym dochodziło do przemocy^[3][4].

10 kwietnia 1955 roku Ellis zastrzeliła Davida Blakely’ego przed pubem Magdala w Hampstead^[1]. W trakcie procesu w Old Bailey przyznała, że działała z zamiarem zabójstwa, co w świetle ówczesnego prawa przesądziło o kwalifikacji czynu^[1][5]. Po krótkiej naradzie ława przysięgłych uznała ją za winną morderstwa, co pociągnęło za sobą obligatoryjny wyrok śmierci^[1].

Wyrok przez powieszenie wykonano 13 lipca 1955 roku w więzieniu Holloway. Ellis nie ułaskawiono mimo szerokiej kampanii i petycji podpisanej przez dziesiątki tysięcy osób^[1].

W 1999 roku do Criminal Cases Review Commission (Komisji ds. Rewizji Spraw Karnych) wpłynął wniosek o rewizję wyroku, m.in. w kontekście współczesnego rozumienia prowokacji oraz późniejszego wprowadzenia obrony w oparciu o ograniczoną poczytalność, tzw. diminished responsibility^[3]. CCRC skierowała sprawę do Sądu Apelacyjnego w 2002 roku; we wrześniu 2003 r. sąd ten podtrzymał wyrok skazujący, uznając, że w świetle prawa obowiązującego w 1955 r. wyrok był prawidłowy^[3][6]. Sprawa Ellis stała się ważnym punktem odniesienia w brytyjskiej debacie o karze śmierci i bywa wskazywana jako czynnik przyspieszający zmiany ustawowe w latach 50. i 60.^[1][5].