Letnie Igrzyska Olimpijskie 1956

XVI Letnie Igrzyska Olimpijskie

IO 1952	IO 1960
Stolica igrzysk	Melbourne  Australia
Liczba ekip	72
Liczba sportowców	3314 (2938 mężczyzn i 376 kobiet)
Liczba konkurencji	145 w 18 dyscyplinach
Otwarcie	22 listopada 1956 10 czerwca 1956
Oficjalne otwarcie	Filip Mountbatten (książę Edynburga) Gustaw VI (król Szwecji)
Zamknięcie	8 grudnia 1956 17 czerwca 1956
Przysięga olimpijska	John Landy (sportowcy) Henri Saint-Cyr (sportowcy)
Znicz olimpijski	Ron Clarke Hans Wikne
Stadion	Cricket Ground, Melbourne
Multimedia w Wikimedia Commons

XVI Letnie Igrzyska Olimpijskie (oficjalnie Igrzyska XVI Olimpiady) odbyły się w 1956 roku w Melbourne (Australia), zaś konkurencje hippiczne w Sztokholmie (Szwecja).

Po raz pierwszy igrzyska olimpijskie odbyły się na kontynencie australijskim. Ze względu na zawirowania polityczne wiele państw zrezygnowało z wysłania swoich reprezentacji: Hiszpania, Holandia, Szwajcaria – jako sprzeciw wobec inwazji Związku Radzieckiego na Węgry, natomiast Egipt, Irak i Libia ze względu na kryzys sueski, a Chińska Republika Ludowa w proteście przeciwko uczestnictwu w igrzyskach reprezentacji Tajwanu. Z powodu odwróconych pór roku na południowej półkuli igrzyska rozpoczęły się dopiero w listopadzie (najpóźniej w historii), a ze względu na duże odległości i trudności transportowe (długi okres obowiązującej wówczas w Australii kwarantanny dla zwierząt) konkurencje jeździeckie rozegrano w Sztokholmie pół roku wcześniej. Wschodnie i Zachodnie Niemcy wystąpiły we wspólnej, niemieckiej reprezentacji pod flagą olimpijską. Po raz pierwszy odbyła się ceremonia zamknięcia igrzysk, podczas której zawodnicy maszerowali bez podziału na zespoły narodowe.

Decyzja o wyborze gospodarzy zarówno letnich jak i zimowych igrzysk olimpijskich w roku 1956 podjęta została podczas 43. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, która odbyła się w dniach od 25 do 28 kwietnia 1949 roku w Rzymie.

O prawo organizacji Igrzysk XVI Olimpiady ubiegało się 10 miast. Najwięcej aplikacji pochodziło ze Stanów Zjednoczonych, gdzie chęć goszczenia zawodów wyraziły: Chicago, Detroit, Filadelfia, Los Angeles, Minneapolis oraz San Francisco. Listę kandydatów uzupełniały stolica Meksyku, kanadyjski Montreal, argentyńskie Buenos Aires oraz australijskie Melbourne, które było jedyną propozycją spoza Ameryki. Meksyk, Melbourne oraz San Francisco o prawo organizacji igrzysk olimpijskich starały się po raz pierwszy w historii. Dla kandydatury Buenos Aires było to drugie podejście (po przegranym głosowaniu o prawo goszczenia zawodów w 1936 roku). Pozostałe miasta w swojej przeszłości wielokrotnie zgłaszały chęć organizacji letnich igrzysk olimpijskich (a w przypadku Montrealu i Minneapolis także zimowych). Chicago oraz Los Angeles w przeszłości były już wybierane na organizatorów tych imprez (kolejno w 1904^[a] i 1932 roku).

Głosowania w ramach 43. sesji MKOl odbyły się 28 kwietnia. W pierwszej turze odpadły oferty Montrealu i San Francisco (0 głosów) oraz Minneapolis i Filadelfii (1 głos). W drugim głosowaniu członkowie komitetu olimpijskiego odrzucili kandydaturę Meksyku (3 głosy), natomiast w trzecim odpadły Detroit (4 głosy) i Los Angeles (5 głosów). Do ostatniej fazy przeszły aplikacje Melbourne (która prowadziła we wszystkich dotychczasowych głosowaniach zdobywając kolejno 14, 18 i 19 głosów) oraz Buenos Aires (z dotychczasowym poparciem na poziomie 9, 12 i 13 głosów). W ostatniej turze propozycja Melbourne po raz kolejny uzyskała największe uznanie (21 głosów), wygrywając z kandydaturą argentyńską dzięki przewadze jednego głosu.

Wybory organizatora Igrzysk XVI Olimpiady (wyniki głosowania)[1]
Miasto	Państwo	Runda 1	Runda 2	Runda 3	Runda 4
Melbourne	Australia	14	18	19	21
Buenos Aires	Argentyna	9	12	13	20
Los Angeles	Stany Zjednoczone	5	4	5	—
Detroit	Stany Zjednoczone	2	4	4	—
Meksyk	Meksyk	9	3	—	—
Chicago	Stany Zjednoczone	1	—	—	—
Minneapolis	Stany Zjednoczone	1	—	—	—
Filadelfia	Stany Zjednoczone	1	—	—	—
San Francisco	Stany Zjednoczone	0	—	—	—
Montreal	Kanada	0	—	—	—

Na Igrzyskach w Melbourne zadebiutowało 7 państw: Etiopia, Federacja Malajska, Fidżi, Kambodża, Kenia, Liberia i Borneo Północne (obecnie stan Malezji).

• Egipt
• Hiszpania
• Holandia
• Kambodża
• Szwajcaria

• baseball (szczegóły)
• futbol australijski (szczegóły)

Klasyfikacja medalowa
Lp.	Państwo	złoto	srebro	brąz	razem
1	ZSRR	37	29	32	98
2	Stany Zjednoczone	32	25	17	74
3	Australia	13	8	14	35
4	Węgry	9	10	7	26
5	Włochy	8	8	9	25
6	Szwecja	8	5	6	19
7	Niemcy	6	13	7	26
8	Wielka Brytania	6	7	11	24
9	Rumunia	5	3	5	13
10	Japonia	4	10	5	19
...	...	...	...	...	...
17	Polska	1	4	4	9
Zobacz pełną klasyfikację medalową

• Elżbieta Krzesińska – skok w dal

• Janusz Sidło – rzut oszczepem
• Jerzy Pawłowski – szermierka – szabla indywidualnie
• Marian Kuszewski, Zygmunt Pawlas, Jerzy Pawłowski, Andrzej Piątkowski, Wojciech Zabłocki, Ryszard Zub – szermierka – szabla, drużynowo
• Adam Smelczyński – strzelectwo – trap

• Henryk Niedźwiedzki – boks – waga piórkowa
• Zbigniew Pietrzykowski – boks – waga lekkośrednia
• Barbara Ślizowska, Lidia Szczerbińska, Dorota Horzonkówna, Natalia Kotówna, Helena Rakoczy – gimnastyka – ćwiczenia z przyborem, drużynowo
• Marian Zieliński – podnoszenie ciężarów – waga piórkowa