Marchia, margrabstwo (łac., niem. mark) – teren przygraniczny Imperium Karolińskiego, a później Świętego Cesarstwa Rzymskiego, zorganizowany jako struktura feudalno-wojskowa. Celem istnienia marchii była ochrona cesarstwa przed najazdami z zewnątrz, dlatego tworzono je na szczególnie zagrożonych odcinkach granic. Pan feudalny marchii – margrabia (markgraf) – podlegał bezpośrednio cesarzowi i miał większy zakres samodzielności niż hrabia zarządzający hrabstwem w głębi kraju.

Karolińskie:

• Marchia Bretońska (753–851)
• Marchia Istryjska (789–1364)
• Marchia Hiszpańska (795–797)
• Marchia Awarska (796–830)
  • Marchia Panońska (830–950)
• Marchia Duńska (810–1038)

Bawarskie:

• Marchia Naddunajska (803–976)
  • Marchia Karyncka (889–976)
  • Marchia Styryjska (976–1180)
  • Marchia Wschodnia/Austriacka (976–1156)
  • Marchia Karnioli (1040–1364)
• Marchia Nordgau (806–1329)

Włoskie:

• Marchia Friulska (846–924)
  • Marchia Werony (952–1167)
• Marchia toskańska (846–1115)
• Marchia Monferrato (961–1574)

Saskie:

• Marchia Billungów (936–983)
• Marchia Wschodnia/Saska (937–966)
  • Marchia Merseburska (966–982)
  • Marchia Życka (Zeitz) (966–982)
  • Marchia Miśnieńska (966–1423)
  • Marchia Łużycka (966–1367)
  • Marchia Północna (966–1157)
    • Marchia Brandenburska (1157–1701)
      • Kurmarchia
        • Stara Marchia
        • Marchia Środkowa
        • Marchia Wkrzańska
      • Nowa Marchia

Inne:

• Marchie Walijskie (1086–1535)
• Marchia Morawska (1182–1918)
• Marchia Ankońska (1210–1798)
• Marchia Graniczna Poznańsko-Zachodniopruska (1922–1938)

Zobacz hasło marchia w Wikisłowniku

• Marchia, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 104 .