 Model Platinum Silver | |
| Typ | |
|---|---|
| Producent | |
| Generacja | |
| Premiera |
Japonia: marzec 1999[1] |
| CPU |
6,144 MHz Toshiba TLCS900H |
| Nośniki danych | |
| Wsteczna kompatybilność |
Neo Geo Pocket |
| Sprzedanych jednostek |
2 miliony (razem z Neo Geo Pocket)[3] |
| Poprzednik |
Neo Geo Pocket |
Neo Geo Pocket Color – przenośna konsola gier wideo firmy SNK, jest następczynią Neo Geo Pocket, dostępna od marca 1999 roku w Japonii i końca września 1999 roku w Polsce.[1]
Historia
[edytuj | edytuj kod]
Przedsiębiorstwo SNK, które w 1998 roku wydało czarno-białą konsolę Neo Geo Pocket, nie odniosło spodziewanego sukcesu na rynku japońskim.[3] Z tego względu postanowiono wydać kolorową wersję na rynek rodzimy i zagraniczny. Tym sposobem powstał Neo Geo Pocket Color, który zadebiutował w marcu 1999 roku w Japonii[1], sierpniu 1999 roku w USA[2] i końcu września 1999 roku w Europie.[1] W Polsce konsola zadebiutowała w tym samym momencie co w Europie a dystrybutorem był Lanser, zajmujący się również sprzedażą konsol Segi. Cenę sprzętu ustalono na tym samym poziomie co Game Boy Color, lecz gry były droższe.[1][4]
Urządzenie było dostępne w sześciu kolorach: Camouflage Blue, Carbon Black, Crystal White, Platinum Blue, Platinum Silver i Stone Blue.[5] Prócz wbudowanej karty pozwalającej na utrzymywanie zapisów gry, Pocket Color posiadał parę dodatkowych opcji jak kalendarz, możliwość sprawdzenia czasu na świecie, horoskopy i alarm. Na premierę udostępniono 6 gier w Stanach i 10 gier w Europie - Metal Slug 1st Mission, King of Fighters R2, Samurai Shodown II, Fatal Fury: First Contact, Puzzle Bobble Mini, Neo Geo Cup 99 Plus, Crush Roller, Pocket Tennis Color, Neo Turf Masters i Dragon's Wild[1][2]. W obiegu był specjalny kabel umożliwiający granie w wiele osób i podłączenie konsoli z kompatybilnymi grami na Sega Dreamcast.[1]
Pomimo początkowych sukcesów w pierwszych miesiącach sprzedaży, w kolejnym roku obrót spadł i ostatecznie nie osiągnęła wielkiej popularności. System miał małe wsparcie ze strony odsprzedawców a pomimo obecności takich wydawców jak Sega, producent nie umiał dobrze się z nimi komunikować. Dodatkowym ciosem była przytłaczająca popularność konkurencyjnych urządzeń oraz wewnętrzne problemy SNK, które w czerwcu 2000 roku ogłosiło bankructwo swoich biur za granicą i przestało sprzedawać konsole poza Japonią. W kraju producenta, system wycofano w 2001 roku. Wraz z pierwszym Neo Geo Pocket udostępniono 2 miliony urządzeń.[2][6][7][3]
Jako główne zalety techniczne wymieniano długi czas pracy (ponad 40 godzin), przyzwoitą jakość ekranu, porządny układ przycisków oraz bardzo dobrą bibliotekę gier. Natomiast wady to niewielka liczba tytułów oraz jakość dźwięku. W Japonii pojawił się specjalny model New Neo Geo Pocket Color, który poprawiał dźwięk i lekko zmniejszał konsolę.[8]
Dane techniczne[1]
[edytuj | edytuj kod]- CPU: 6,144 MHz Toshiba TLCS900H oraz 3,072 MHz Z80
- ekran: rozdzielczość 160x152, 146 kolorów jednocześnie na ekranie, z palety 4096
- nośniki: 4 MB kartridże
- zasilanie: 2 x baterie AA, pozwalały na mniej więcej 40 godzin gry
Gry i kompatybilność wsteczna
[edytuj | edytuj kod]Na konsolę wydano 73 gry.[8] Prócz tego była kompatybilna z grami dostępnymi na Neo Geo Pocket[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j Neo Geo Pocket Color. „Neo Plus”. 13, s. 20–21, sierpień–wrzesień 1999. Independent Press.
- ↑ a b c d NeoGeo Pocket Color [online].
- ↑ a b c The 10 Worst-Selling Handhelds of All Time , Feature Story from GamePro
- ↑ Sega oficjalnie w Polsce!. „Neo Plus”. 26, s. 6, listopad 2000. Independent Press.
- ↑ Kolor bije kolor. „Neo Plus”. 13, s. 17, sierpień–wrzesień 1999. Independent Press.
- ↑ The end of an era: a cruel look at what we missed [online].
- ↑ The History of SNK [online].
- ↑ a b An Intro to the Neo Geo Pocket [online].
