Parbus – litewski książę (kunigas) i dyplomata z czasów władania króla Mendoga, jego bliski współpracownik.

Władał Wilią, krainą znajdującą się na prawym brzegu rzeki o tej nazwie, poniżej ujścia Świętej; później należącą do księstwa trockiego^[1]. Po chrzcie Mendoga w 1251 roku udał się z poselstwem do Rygi, a następnie do Mediolanu, gdzie uzyskał audiencję u papieża Innocentego IV w sprawie koronacji wielkiego księcia^[2]. Kronika Henryka Łotysza nazywa go odważnym poganinem i mądrym doradcą. W 1253 roku brał udział w koronacji Mendoga^[3].

W źródłach niemieckojęzycznych wymieniany jako Parbusse de Nere lub Parnus z Neris^[2]. Część badaczy przypuszcza, że od jego imienia pochodzi nazwa wsi Purnuszki w rejonie wileńskim^[3].

Pierwszy w dziejach odnotowany litewski dyplomata^[2].