![]() | |
Data urodzenia |
ok. 1753 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość | |
Język | |
Dziedzina sztuki | |
![]() |
Phillis Wheatley (ur. ok. 1753, zm. 5 grudnia 1784 w Bostonie[1]) – amerykańska poetka, z pochodzenia Afrykanka[2]. Była pierwszą afroamerykańską autorką, która zdobyła uznanie w Stanach Zjednoczonych.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W wieku siedmiu lat została porwana z terenu Senegalu lub Gambii i sprzedana w niewolę do Ameryki[3]. Ponieważ była ciężko chora, handlarz chciał się jej prędko pozbyć. Dziewczynkę wzięła Susanna Wheatley[3]. Wychowywała się w domu jej i jej męża Johna Wheatleya i otrzymała jego nazwisko[3]. Jakkolwiek państwo Wheatleyowi wykorzystywali ją do prac domowych, zadbali o jej edukację, zwłaszcza w zakresie umiejętności czytania i pisania, co zadecydowało o jej karierze literackiej[3]. Phyllis jeszcze jako dziecko nauczyła się nie tylko angielskiego, ale po części również greki i łaciny. Zaznajomiła się z Biblią i dziełami klasyków[2]. Pierwszy wiersz, To the University of Cambridge napisała w wieku czternastu lat[1]. Jej pierwszym opublikowanym utworem był wiersz On the Death of the Rev. Mr. George Whitefield (1770). 18 sierpnia Phyllis została ochrzczona w kościele Old South Meeting House, co było wydarzeniem wyjątkowym, bo niewolnikom odmawiano posługi duchownej w kościołach[1]. W 1772 bostońskie wydawnictwa odmówiły publikacji tomiku poetki ze względów rasowych[3]. John Wheatley wysłał manuskrypt do Wielkiej Brytanii, do wydawcy Archibald Bella, który zaprezentował go Selinie Hastings, hrabinie Huntingdon. Wobec słabego zdrowia Phyllis, lekarz rodzinny zalecił jej wyjazd do Anglii wraz z Nathanielem, synem Wheatleyów[1]. Kiedy w 1773 roku w Anglii ukazał się zbiór wierszy poetki zatytułowany Poems on Various Subjects, Religious and Moral (1773), stała się ona atrakcją towarzyską. W 1774, po śmierci żony, John Wheatley oficjalnie wyzwolił Phyllis. W 1778 Phyllis wyszła za mąż za Johna Petersa[1]. Urodziła troje dzieci. Dwoje z nich zmarło jeszcze za jej życia. Trzecie przeżyło ją bardzo krótko[1].