Ten artykuł dotyczy brytyjskiego muzyka. Zobacz też: Sting (wrestler) i The Sting.

Sting

Sting podczas występu na obchodach 92. urodzin(inne języki) brytyjskiej królowej Elżbiety II w 2018 roku
Imię i nazwisko	Gordon Matthew Thomas Sumner
Data i miejsce urodzenia	2 października 1951 Wallsend
Instrumenty	gitara basowa, gitara akustyczna, gitara, lutnia, mandolina, kontrabas, harmonijka ustna, instrumenty klawiszowe, saksofon, klarnet turecki, perkusja
Gatunki	rock[1][2], pop[2], jazz[1][3], reggae[1][3], klasyka[1][3], new age[1][3], worldbeat[1]
Zawód	piosenkarz, muzyk, tekściarz, kompozytor, aktor, aktywista
Aktywność	od 1971
Wydawnictwo	A&M, Deutsche Grammophon, Universal
Współpracownicy
Kenny Kirkland(inne języki), Darryl Jones(inne języki), Omar Hakim, Branford Marsalis, Andy Summers, Eric Clapton, Dominic Miller, Paul Franklin, David Sancious(inne języki), Vinnie Colaiuta, Jerry Fuentes, Diego Navaira, Josh Freese, Manu Katché, Martin Kierszenbaum(inne języki)
Zespoły
The Police, Phoenix Jazzmen, Newcastle Big Band, Last Exit
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Sting, właśc. Gordon Matthew Thomas Sumner (ur. 2 października 1951 w Wallsend) – brytyjski piosenkarz, muzyk, multiinstrumentalista, tekściarz, kompozytor, aktor i aktywista. W latach 70. i 80. XX wieku był liderem, wokalistą, tekściarzem, kompozytorem i basistą zespołu The Police.

W czasie swojej kariery solowej dostał 17 nagród Grammy, trzy Brit Awards, Złoty Glob i nagrodę Emmy. Był także czterokrotnie nominowany do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną^[1]. W 2002 roku został odznaczony tytułem Komadora Orderu Imperium Brytyjskiego i wprowadzony do Songwriters Hall of Fame^[4][5]. W 2003 roku z kolei znalazł się w Rock and Roll Hall of Fame jako członek The Police. Został także uhonorowany prestiżowymi nagrodami Kennedy Center Honor (w 2014 roku) i Polar Music Prize (w 2017 roku)^[1]. Ma na koncie sprzedaż ponad 100 milionów egzemplarzy swoich albumów zarówno solowych, jak i tych nagranych z The Police^[1][6].

Swój pseudonim artystyczny otrzymał w czasach szkolnych, gdy grywał z lokalnymi zespołami jazzowymi. Podczas jednego z występów miał na sobie sweter w czarno-żółte pasy. Koledzy z zespołu Phoenix Jazzmen uznali, że wygląda jak osa lub pszczoła i zaczęli nazywać go Sting (pol. „żądło”)^[7][8][9].

Urodził się jako Gordon Matthew Thomas Sumner 2 października 1951 roku w szpitalu Sir G B Hunter Memorial Hospital(inne języki) w Wallsend, robotniczej dzielnicy Newcastle upon Tyne w Anglii^{[10][11][12][13]}. Jest najstarszym z czworga dzieci Ernesta Matthew Sumnera, mleczarza i inżyniera, oraz Audrey z domu Cowell, fryzjerki^[14][11]. Ma brata Philipa oraz dwie siostry: Angelę i Anitę^[15]. W 2013 roku za sprawą amerykańskiego programu telewizyjnego Finding Your Roots odkrył, że jego prapraprababką była Mary Murphy, uboga Irlandka z Inishkeen w hrabstwie Monaghan, która zmarła w tamtejszym workhouse’ie w 1881 roku^[16][17]. Jedno z jej wielu dzieci wyjechało i osiedliło się w Newcastle, zostając później bezpośrednim przodkiem artysty^[17]. Z kolei w wywiadzie dla polskiego radia RMF FM przyznał, że jego wujkiem był pochodzący z Warszawy Polak o imieniu Stanisław, który w czasie II wojny światowej wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie osiedlił się w Newcastle i pracował jako górnik. Następnie poślubił tam siostrę ojca Stinga^[18]. Artysta został wychowany w tradycji religii rzymskokatolickiej^[15].

Naukę zaczął w rzymskokatolickiej szkole podstawowej St Columba’s primary school w Wallsend, a następnie od 1962 roku uczęszczał do szkoły średniej St Cuthbert’s Grammar School(inne języki) w Newcastle upon Tyne^[19][20]. Po jej ukończeniu zdał egzaminy wstępne na University of Warwick w Coventry, gdzie przez jeden semestr studiował filologię angielską^[14].

W swojej wydanej w 2003 roku autobiografii Broken Music: A Memoir Sumner wyjawił, że jako nastolatek uprawiał biegi sprinterskie. Jak stwierdził w książce, „nikt nigdy nie pokonał go na dystansie ponad 100 jardów w żadnej ze szkół, do których uczęszczał”, ponadto dodał, że był rekordzistą szkoły St Cuthbert’s Grammar School na 100 jardów i zakwalifikował się do rozgrywanych latem 1967 roku Mistrzostw Hrabstwa Northumberland w Ashington, które wygrał z dużą przewagą. Przyszły artysta postanowił jednak przedwcześnie zakończyć karierę biegową tego samego lata po pierwszej porażce we wczesnych rundach turnieju krajowego, gdyż „stracił zapał do tego sportu, pocieszając się świadomością, że ze sprintem nie wiąże się żadna strategia, żaden prawdziwy trening taktyczny”^[21].

Przed rozpoczęciem kariery muzycznej pracował jako konduktor autobusowy, robotnik budowlany i urzędnik skarbowy. Następnie w latach 1971–1974 studiował w Northern Counties College of Education (obecnie Northumbria University(inne języki)) i uzyskał kwalifikacje nauczycielskie^[14]. Później przez dwa lata uczył języka angielskiego w rzymskokatolickiej szkole podstawowej St Paul’s First School w Cramlington^[22][5].

Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowania muzyczne, a w wieku 10 lat dostał pierwszą gitarę, jednak początkowo wybrał bardziej konwencjonalny sposób na życie^[3][23]. W okresie pracy w szkole w Cramlington nocami występował w klubach muzycznych, gdzie śpiewał i grał na gitarze basowej z lokalnymi zespołami jazzowymi, tj. Phoenix Jazzmen czy Newcastle Big Band^[23][24]. Podczas jednego z występów z zespołem Phoenix Jazzmen był ubrany w sweter w czarno-żółte pasy, w związku z czym koledzy z zespołu uznali, że wygląda jak osa lub pszczoła i zaczęli nazywać go Sting (pol. „żądło”), co z czasem zostało pseudonimem artystycznym Sumnera^[7][8][9]. W 1974 roku utworzył jazzrockowy zespół Last Exit(inne języki), w którym był wokalistą^[24].

 Osobny artykuł: The Police.

W 1977 roku Sting przeprowadził się do Londynu, próbując zaistnieć w branży muzycznej^[23]. Wówczas wraz z poznanymi na miejscu perkusistą Stewartem Copelandem i gitarzystą Henrym Padovanim (niedługo później zastąpionym przez Andy’ego Summersa) założył rockowy zespół The Police^[23][5]. The Police szybko na nowo zdefiniowali krajobraz rocka końca lat 70. i początku lat 80. XX wieku, łącząc punkową natarczywość z rytmem reggae i chwytliwymi popowymi melodiami^[23]. Grupa osiągnęła sukces artystyczny i komercyjny m.in. dzięki przebojom zawierającym chwalone za inteligencję i głębię tekstami autorstwa Stinga: „Roxanne”, „Can’t Stand Losing You”, „Walking on the Moon”, „Don’t Stand So Close to Me”, „Every Little Thing She Does Is Magic” oraz „Every Breath You Take”^[24][23][25]. W sumie pięć piosenek The Police zajęło 1. miejsce na brytyjskiej oficjalnej liście singli, zaś utwór „Every Breath You Take”, pochodzący z wydanego w 1983 roku ostatniego albumu studyjnego zespołu, Synchronicity, stał się jednym z najważniejszych utworów lat 80. XX wieku, zdobywając szczyty list przebojów na całym świecie i przynosząc Stingowi nagrodę Grammy w kategorii Song of the Year^[25][23]. Ogółem zespół The Police zdobył pięć nagród Grammy i otrzymał osiem nominacji do tego wyróżnienia^[26].

U szczytu sławy napięcie w zespole rosło, a kłótnie twórcze i presja związana z ciągłymi trasami koncertowymi doprowadziły w końcu do ​​rozpadu The Police w 1984 roku, ale zespół wracał na pojedyncze występy m.in. w latach 1986 i 2007^[23][24]. W 2003 roku Sting wraz ze Stewartem Copelandem i Andym Summersem został wprowadzony do Hali Sławy Rock and Rolla (Rock and Roll Hall of Fame)^[27][1].

We wrześniu 1981 roku Sting zadebiutował jako solowy wykonawca, występując przez wszystkie cztery noce czwartego z serii koncertów charytatywnych(inne języki) Amnesty International, The Secret Policeman’s Other Ball(inne języki), na zaproszenie producenta Martina Lewisa(inne języki)^[28][29]. Poprowadził tam również złożony z gwiazd muzyki zespół o nazwie The Secret Police i wykonał z nim swoją własną aranżację utworu Boba Dylana „I Shall Be Released”. W skład zespołu oprócz Stinga wchodzili Eric Clapton, Jeff Beck, Phil Collins, Bob Geldof i Midge Ure, którzy później z wyjątkiem Becka pracowali razem przy Live Aid. Występy Stinga zostały zarejestrowane i wydane na albumie oraz filmie dokumentującym wydarzenie, przez co ściągnęły na artystę uwagę krytyków^[29].

W 1982 roku wydał solowy singel „Spread a Little Happiness”, pochodzący ze ścieżki dźwiękowej(inne języki) telewizyjnej adaptacji sztuki Dennisa Pottera Syrop z siarki i piołunu. Utwór był reinterpretacją utworu autorstwa Vivian Ellis z musicalu Mr Cinders z lat 20. XX wieku i niespodziewanie znalazł się w pierwszej dwudziestce singlowej listy przebojów w Wielkiej Brytanii^[29]. Za ścieżkę dźwiękową do Syropu z siarki i piołunu Sting w 1984 roku(inne języki) dostał swoją pierwszą solową nagrodę Grammy – przyznano mu ją w kategorii Best Rock Instrumental Performance^[5].

17 czerwca 1985 roku ukazał się pierwszy solowy album studyjny Stinga – The Dream of the Blue Turtles^[30][5][29]. Wydawnictwo, na którym Sting zamienił gitarę basową na gitarę, powstało z udziałem utalentowanych muzyków jazzowych, tj. Kenny Kirkland(inne języki), Darryl Jones(inne języki), Omar Hakim i Branford Marsalis^[29][5][23]. Album zawierał takie przeboje, jak „If You Love Somebody Set Them Free”, „Fortress Around Your Heart”, „Russians” i „Love Is the Seventh Wave” i dotarł do 2. miejsca prestiżowej amerykańskiej listy Billboard 200^[29][23][30]. Rok później(inne języki) przyniósł on Stingowi dwie nominacje nominacje do nagrody Grammy – w kategoriach Album of the Year i Best Male Pop Vocal Performance^[31]. Uzyskał potrójny platynowy certyfikat w Stanach Zjednoczonych^[30], podwójny platynowy certyfikat w Wielkiej Brytanii^[32] i platynowy certyfikat m.in. w Kanadzie^[33] i Niemczech Zachodnich^[34]. Także w 1985 roku ukazał się wyreżyserowany przez Michaela Apteda film dokumentalny Bring On the Night(inne języki), pokazujący powstanie zespołu Stinga i jego pierwszy koncert we Francji^[29][28]. Oprócz tego artysta zaśpiewał wstęp i refren do utworu „Money for Nothing” zespołu Dire Straits (później wykonał ten utwór na żywo z Dire Straits podczas koncertu Live Aid na Stadionie Wembley) Sting zaliczył również krótki gościnny udział wokalny na albumie Milesa Davisa You’re Under Arrest, a ponadto zaśpiewał chórki w singlu zespołu Arcadia „The Promise” i wykonał własną wersję utworu „Mack the Knife” Kurta Weilla na potrzeby tribute albumu Lost in the Stars: The Music of Kurt Weill(inne języki)^[29].

W 1986 roku ukazał się pierwszy album koncertowy Stinga – Bring On the Night, który nagrano w trakcie kilku koncertów piosenkarza w 1985 roku^[35]. W 1987 roku Sting występował z orkiestrą Gila Evansa podczas Umbria Jazz Festival(inne języki) w Perugii^[24]. W tym samym roku premierę miał natomiast jego drugi album studyjny, ...Nothing Like the Sun^[5]. Wydawnictwo, zadedykowane pamięci zmarłej w 1986 roku matki piosenkarza, powstało we współpracy m.in. z Erikiem Claptonem oraz byłym kolegą Stinga z The Police Andym Summersem, a jego tytuł zaczerpnięto z fragmentu Sonetu 130 Williama Shakespeare’a^[36][5][29]. Zawierało przeboje „We’ll Be Together”, „Fragile”, „Englishman in New York” i „Be Still My Beating Heart”^[29][5]. Na liście Billboard 200 uplasowało się na 9. miejscu. W 1988 roku(inne języki) album dostał nagrodę Brit Award w kategorii British Album of the Year(inne języki), zaś w następnym roku(inne języki) uzyskał trzy nominacje do nagrody Grammy, m.in. w kategorii Album of the Year^[37]. Pokrył się podwójną platyną m.in. w Stanach Zjednoczonych^[38], a platyną m.in. w Wielkiej Brytanii^[39], Kanadzie^[40] i Niemczech Zachodnich^[41].

W lutym 1988 roku wydał album ...Nada Como el Sol, zbiór pięciu utworów z płyty ...Nothing Like the Sun, zaśpiewanych po hiszpańsku i portugalsku. W tym samym roku wziął także udział w tworzeniu albumu Franka Zappy Broadway the Hard Way(inne języki), na potrzeby którego wykonał nietypową aranżację utworu „Murder by Numbers” do melodii „Stolen Moments(inne języki)” autorstwa Olivera Nelsona^[29].

22 stycznia 1991 roku do sprzedaży trafił trzeci album studyjny Stinga, The Soul Cages^[36][29]. Wydawnictwo koncentruje się na głębokim poczuciu osobistej straty, jakiego artysta doświadczył po śmierci ojca w 1987 roku i jest tzw. albumem koncepcyjnym zawierającym motywy związane z morzem, żeglarstwem i miastem Newcastle upon Tyne^[42][36]. Uchodzi przy tym za najmroczniejszy album w solowym dorobku Stinga^[36]. Osiągnęło status platynowej płyty m.in. w Stanach Zjednoczonych^[38] i Kanadzie^[43] oraz złotej m.in. w Wielkiej Brytanii^[39] i Finlandii^[44]. Znalazło się na szczycie list przebojów w pięciu krajach, w tym w Wielkiej Brytanii i Kanadzie, a ponadto zajęło 2. miejsce na liście Billboard 200^[42]. Główny singel z albumu, „All This Time”, dotarł do 5. miejsca na liście Hot 100, a utwór tytułowy w 1992 roku(inne języki) zdobył nagrodę Grammy w kategorii Best Rock Song. Popularność osiągnęły również pozostałe single z albumu: „Mad About You” i „Why Should I Cry for You”^[42]. 1991 rok to dla Stinga także wydanie drugiego albumu koncertowego, Acoustic Live in Newcastle zawierający cztery utwory z albumu The Soul Cages i cover piosenki „Ain’t No Sunshine” Billa Withersa^[45]. W 1992 roku ukazał się zaśpiewany w duecie z Erikiem Claptonem singel „It’s Probably Me”, nagrany na potrzeby ścieżki dźwiękowej filmu Zabójcza broń 3^[46].

1 marca 1993 roku Sting wydał czwarty album studyjny, Ten Summoner’s Tales^[47][29]. Wydawnictwo powstało w wiejskiej rezydencji Lake House w Wiltshire z udziałem gitarzystów Dominica Millera i Paula Franklina, klawiszowca Davida Sanciousa(inne języki) oraz perkusisty Vinniego Colaiuty. Sam Sting natomiast, oprócz stworzenia aranżacji oraz zaśpiewania wszystkich głównych partii wokalnych, zagrał także na gitarze basowej, kontrabasie, harmonijce ustnej i saksofonie^[47]. Tytuł albumu jest grą słów odnoszącą się do nazwiska artysty, Sumner, i klasycznego dzieła literackiego Geoffreya Chaucera, Opowieści kanterberyjskie (oryg. The Canterbury Tales)^[29][47]. W warstwie tekstowej traktuje o testowaniu granic miłości i dokonywaniu krytycznych wyborów. Płyta znalazła się na szczycie list przebojów w Australii oraz na 21. miejscu listy Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych, w których pokryła się ponadto potrójną platyną^[47]. Oprócz tego dorobiła się podwójnej platyny w Wielkiej Brytanii^[48] i platyny m.in. w Kanadzie^[49]. Album Ten Summoner’s Tales zdobył ogromne uznanie – otrzymał łącznie sześć nominacji do nagrody Grammy (trzy wygrane), trzy nominacje do Brit Awards (nagroda w kategorii Best British Male Artist) oraz nominację do Mercury Music Prize. Z utworów z albumu wyróżnia się ballada „If I Ever Lose My Faith in You”, która natychmiast podbiła listy przebojów, osiągając 1. miejsce w Kanadzie oraz 17. miejsce w USA i która otrzymała trzy nominacje do nagrody Grammy, zdobywając tę nagrodę w kategorii Best Male Pop Vocal Performance^[47][5]. Spory sukces osiągnęły także single „Fields of Gold”, „Seven Days”, „Shape of My Heart”, „Love Is Stronger Than Justice (The Munificent Seven)” i „Nothing ’Bout Me”^[47]. „Shape of My Heart” trafił ponadto na ścieżkę dźwiękową filmu Leon zawodowiec^[50].

W maju 1993 roku Sting wydał cover swojej piosenki z albumu Ghost in the Machine zespołu The Police, „Demolition Man”, który wykorzystano w mającym premierę w tym samym roku filmie Człowiek demolka (oryg. Demolition Man)^[29]. W tym samym roku ukazał się singel z wykonanym przez Stinga, Bryana Adamsa i Roda Stewarta, zdobywającym szczyty list przebojów utworem „All for Love”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Trzej muszkieterowie^[51][29]. W listopadzie 1994 roku Sting wydał kompilację największych przebojów Fields of Gold: The Best of Sting 1984–1994, która pokryła się potrójną platyną w Wielkiej Brytanii^[52], podwójną platyną m.in. w Nowej Zelandii^[53], platyną m.in. w Kanadzie^[54] i Finlandia^[55] oraz złotem m.in. w Polsce^[56]. W maju 1995 roku Sting współpracował ze Stevem Woodem przy komponowaniu ścieżki dźwiękowej(inne języki) do filmu IMAX The Living Sea(inne języki), dokumentalnej produkcji będącej przeglądem oceanów świata, w której narratorką była Meryl Streep^[3].

W 1996 roku do sprzedaży trafił piąty album studyjny Stinga, Mercury Falling, na którym znalazły się takie przeboje jak „You Still Touch Me” i „I’m So Happy I Can’t Stop From Crying”^[29][3]. Wydawnictwo uzyskało platynowy certyfikat m.in. w Wielkiej Brytanii^[57] i Kanadzie^[58] oraz złoty certyfikat m.in. w Niemczech^[59] i Finlandii^[55]. W tym okresie Sting nagrywał również muzykę do filmu Disneya Kingdom of the Sun, który ostatecznie ukazał się w 2000 roku pod tytułem The Emperor’s New Groove (polski tytuł Nowe szaty króla). Film przeszedł gruntowne przekształcenia i zmiany fabuły, a piosenki Stinga nie zostały wykorzystane w finalnej wersji. Historia pracy artysty przy filmie Kingdom of the Sun/The Emperor’s New Groove została pokazana w filmie dokumentalnym The Sweatbox(inne języki), który miał premierę w 2002 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto^[29]. 1996 rok to dla Stinga także opublikowanie mało znanego wydawnictwa w formacie CD-ROM o tytule All This Time, które zawierało muzykę, komentarze i materiały komputerowe opisujące Stinga oraz jego muzykę z jego perspektywy^[60][29]. W roku tym miał również miejsce pierwszy koncert piosenkarza w Polsce – odbył się 18 czerwca na Stadionie Gwardii w Warszawie w ramach promocji albumu Mercury Falling^[61][62].

W 1997 roku do sprzedaży trafiła druga kompilacja Stinga, The Very Best of Sting & The Police^[63], która osiągnęła status poczwórnie platynowego albumu w Wielkiej Brytanii^[64], platynowego albumu w Belgii^[65] oraz złotego albumu m.in. w Stanach Zjednoczonych^[64] i we Włoszech^[64]. We wrześniu tego roku, podczas gali MTV Video Music Awards wraz z Faith Evans i zespołem 112(inne języki) wystąpił w zaśpiewanym przez Puff Daddy’ego utworze „I’ll Be Missing You”, zadedykowanym zmarłemu kilka miesięcy wcześniej The Notorious B.I.G.-owi. Sting odtworzył w utworze sample swojego wokalu z piosenki zespołu The Police „Every Breath You Take”^[66].

W 1999 roku Sting wydał swój szósty album studyjny, Brand New Day^[23]. Album ten zawierał dwa przeboje zajmujące wysokie miejsca na światowych listach – „Brand New Day” i „Desert Rose”, zaśpiewany z udziałem algierskiego muzyka Cheba Mamiego, czołowego przedstawiciela gatunku muzycznego raï^[29][3]. Okazał się jednym najpopularniejszych solowych wydawnictw Stinga, sprzedając się w ponad ośmiu milionach egzemplarzy na całym świecie^[3] i pokrywając się potrójną platyną w Stanach Zjednoczonych^[5] i Włoszech^[67], podwójną platyną w Kanadzie^[68] oraz platyną m.in. w Wielkiej Brytanii^[69], Polsce^[70], Niemczech^[71] i Brazylii^[72]. W 2000 roku album Brand New Day przyniósł Stingowi dwie nagrody Grammy w kategoriach Best Pop Album(inne języki) i Best Male Pop Vocal Performance (za utwór tytułowy)^[5]. Podczas ceremonii wręczenia nagród Grammy wykonał „Desert Rose” wraz z Chebem Mamim – za występ ten Fundacja Instytutu Arabsko-Amerykańskiego (Arab-American Institute Foundation) przyznała mu nagrodę Kahlil Gibran Spirit of Humanity Award^[29]. W ramach towarzyszącej albumowi trasy koncertowej Sting zagrał kilkaset koncertów w 45 różnych krajach^[3].

W lutym 2001 roku, podczas 43. ceremonii wręczenia nagród Grammy Sting dostał nagrodę w kategorii Best Male Pop Vocal Performance za piosenkę „She Walks This Earth (Soberana Rosa)”^[29][73]. W roku tym także nagrał w swojej toskańskiej willi album koncertowy z utworami zarówno solowymi, jak i z repertuaru The Police w wersji na żywo w nowych aranżacjach^[29][74]. Album ukazał się pod tytułem ...All This Time w listopadzie 2001 roku na płycie CD i DVD, ponadto został w całości udostępniony w internecie^[29].

W 2002 roku otrzymał Złoty Glob za najlepszą piosenkę w związku z utworem „Until...” pochodzącym z filmu Kate i Leopold. W tym samym roku utwór był ponadto nominowany do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną^[75]. 2002 rok to dla Stinga także otrzymanie Brit Award za wybitne zasługi (Outstanding Contribution), Ivor Novello Award za życiowe osiągnięcia (Lifetime Achievement) i wprowadzenie do Hali Sławy Autorów Tekstów Piosenek (Songwriters Hall of Fame)^[76][77][5]. 9 października 2002 roku otrzymał z rąk brytyjskiej królowej Elżbiety II tytuł Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego za „służbę na rzecz przemysłu muzycznego”^[4][78].

W 2003 roku zaśpiewał gościnnie na singlu Craiga Davida „Rise & Fall”, którego muzykę David oparł na motywie gitarowym z przeboju Stinga „Shape of My Heart”, a także wraz z Alison Krauss nagrał piosenkę „You Will Be My Ain True Love” na potrzeby ścieżki dźwiękowej filmu Wzgórze nadziei^[79][80][81]. 29 września tego roku wydał swój siódmy album studyjny, Sacred Love, nagrany we współpracy z hiphopową artystką Mary J. Blige, sitarzystką Anoushką Shankar i gitarzystą flamenco Vicente Amigo(inne języki)^[29][82]. Album ten okazał się być całkiem udanym wydawnictwem^[3], uzyskując platynowy certyfikat w Stanach Zjednoczonych^[82], Kanadzie^[83], Szwajcarii^[84] i Rosji^[85] oraz złoty certyfikat m.in. we Francji^[86], w Niemczech^[87] i na Węgrzech^[88]. Z kolei pochodząca z albumu zaśpiewana z udziałem Mary J. Blige piosenka „Whenever I Say Your Name” w 2004 roku została uhonorowana nagrodą Grammy w kategorii Best Pop Collaboration with Vocals(inne języki)^[29][89]. Z albumem Sacred Love wiąże się prowadzona w 2004 roku trasa koncertowa Sacred Love Tour, w której uczesntniczyła także Annie Lennox^[90].

W październiku 2006 roku Sting wydał ósmy album studyjny, Songs from the Labyrinth^[29][3]. Płyta ta stanowiła największe w karierze Stinga odejście od tzw. mainstreamu^[3]. Wydana przez prestiżową, specjalizującą się w muzyce klasycznej wytwórnię Deutsche Grammophon zawierała adaptacje wybranych utworów autorstwa Johna Dowlanda, angielskiego kompozytora z epoki elżbietańskiej(inne języki), wykonane przez Stinga przy akompaniamencie na lutni, za który odpowiadał wybitny bośniacki muzyk Edin Karamazov^{[3][29][5][91]}. We wkładce do płyty Sting napisał, że muzyka Johna Dowlanda „chodziła za nim od ponad dwudziestu lat”, ale dopiero gdy dostał w prezencie od Dominica Millera lutnię i poznał Edina Karamazova, muzyka, który gra właśnie na tym instrumencie, postanowił nagrać album z utworami Dowlanda^[91]. Album pokrył się złotem w Niemczech^[92], Włoszech^[93], Polsce^[94] i Rosji^[95]. W ramach jego promocji Sting wystąpił w piątym odcinku serialu telewizyjnego Studio 60, gdzie wykonał fragment utworu „Come Again” Dowlanda oraz własny utwór „Fields of Gold” w aranżacji na głos i dwie arcylutnie^[29][96]. W 2007 roku ukazał się dwupłytowy (CD i DVD) album koncertowy The Journey and the Labyrinth będący kolejnym przejawem współpracy Stinga i Edina Karamazova^[97].

Większość lat 2007 i 2008 Sting spędził występując na całym świecie z reaktywowanym zespołem The Police^[28][3]. Na początku 2009 roku uczestniczył w zorganizowanym w Washington Convention Center(inne języki) balu inauguracyjnym nowo zaprzysiężonego prezydenta Stanów Zjednoczonych Baracka Obamy^[98]. W tym samym roku wywołał też kontrowersje występując w Taszkencie na ekskluzywnym „festiwalu sztuk” organizowanym przez Gulnorę Karimovą – córkę Isloma Karimova, prezydenta Uzbekistanu oskarżanego o łamanie praw człowieka^[99][100]. W październiku tego roku ukazał się natomiast jego dziewiąty album studyjny, If on a Winter’s Night..., będący zbiorem tradycyjnych angielskich pieśni zimowych, wczesnych kolęd i dawnych kołysanek autorstwa m.in. Henry’ego Purcella i Michaela Praetoriusa, nagranym z udziałem m.in. gitarzysty Dominica Millera oraz licznych harfistów, dudziarzy i skrzypków^[3][24][29]. Tytuł albumu jest nawiązaniem do wydanej w 1979 roku powieści If on a winter’s night a traveler (polski tytuł Jeśli zimową nocą podróżny) autorstwa Italo Calvino^[101][3]. Uzyskał poczwórny platynowy certyfikat w Polsce^[102], podwójny platynowy certyfikat we Włoszech^[103] i platynowy certyfikat na Węgrzech^[104].

W 2010 roku wydał album koncertowy na CD i DVD Live in Berlin, zawierający materiał nagrany podczas występu z Royal Philharmonic Concert Orchestra 21 września 2010 roku w O2 World Arena w Berlinie^[105]. W tym samym roku ukazał się też dziesiąty album studyjny artysty, Symphonicities, zawierający wybór autorskich kompozycji artysty z czasów zespołu The Police oraz kariery solowej, przearanżowanych na głos i orkiestrę symfoniczną^[106]. Album promowała trasa koncertowa Symphonicity Tour(inne języki), zakończona w lipcu 2011 roku^[107]. Wydawnictwo pokryło się potrójną platyną w Polsce^[102], platyną na Węgrzech^[108] oraz złotem we Włoszech^[109]. W 2011 roku wydana została kompilacja Stinga The Best of 25 Years^[110]. We wrześniu tego roku rozpoczęła się natomiast międzynarodowa trasa koncertowa artysty, Back to Bass Tour(inne języki), zakończona w 2013 roku^[111]. W jej ramach artysta czterokrotnie wystąpił w Polsce: 15 i 16 lutego 2012 roku w Sali Kongresowej w Warszawie, 21 listopada 2012 roku w Atlas Arenie w Łodzi oraz 29 czerwca 2013 roku na stadionie MOSiR w Oświęcimiu w ramach Life Festival Oświęcim^{[112][113][114][115]}.

W 2013 roku ukazał się jedenasty album studyjny artysty, The Last Ship, nawiązujący do tematyki znanej z albumu The Soul Cages i będącym pierwszym nagraniem nowej muzyki Stinga od ponad dekady^[36][5]. Pokrył się on podwójną platyną w Polsce^[116] i złotem w Portugalii^[117]. Z kolei latem następnego roku w Chicago premierę miał musical o tym samym tytule(inne języki), inspirowany dzieciństwem Stinga w portowym mieście Wallsend^[42][5]. Jesienią 2014 roku spektakl zadebiutował na Broadwayu, a gdy zaczął doświadczać spadku popularności, Sting dołączył do obsady w roli głównej. Produkcja musicalu została zakończona w 2015 roku^[5]. W 2014 roku Stinga uhonorowano nagrodą Kennedy Center Honor przyznawaną przez John F. Kennedy Center for the Performing Arts(inne języki) osobom, które mają znaczący wkład w kulturę amerykańską poprzez sztukę widowiskową^[118][5]. W lutym tego roku artysta rozpoczął wspólną z Paulem Simonem trasę koncertową On Stage Together Tour(inne języki) trwającą do następnego roku^[119]

Od czerwca do sierpnia 2015 roku grał europejską trasę koncertową Summer 2015 Tour(inne języki)^[120]. 18 sierpnia 2015 roku wytwórnia Polydor Records potwierdziła, że nagrał singel w duecie z francuską piosenkarką Mylène Farmer^[121]. Singlem tym była piosenka „Stolen Car”, wydana przez Polydor dokładnie 10 dni później^[122]. Piosenka pierwotnie była solowym dziełem Stinga, zamieszczonym na jego albumie Sacred Love z 2003 roku^[123]. Natomiast wersja duetowa ukazała się na albumie studyjnym Mylène Farmer Interstellaires, wydanym 6 listopada 2015 roku^[123][124].W grudniu 2015 roku Sting po raz pierwszy wystąpił solo w Carnegie Hall (dotychczas występował tam parokrotnie w ramach zbiorowych inicjatyw charytatywnych), gdzie zaprezentował setlistę albumu Symphonicities przy ampomaniamencie zespołu Orchestra of St. Luke’s(inne języki)^[125].

W czerwcu i lipcu 2016 roku odbywał północnoamerykańską trasę koncertową Rock Paper Scissors Tour z Peterem Gabrielem, zaś od lipca do sierpnia tego roku europejską trasę Summer 2016 Tour(inne języki)^{[126][127][128]}. W tym samym roku wzbudził też kontrowersje występem w Moskwie na weselu syna Michaiła Gucerijewa, rosyjskiego oligarchy. W wydarzeniu tym wzięli również udział Jennifer Lopez, Beyoncé, Patricia Kaas, Enrique Iglesias i prawdopodobnie Elton John^[129]. W połowie lipca 2016 roku Sting zapowiedział wydanie nowego albumu studyjnego o nazwie 57th & 9th, który miał być powrotem do rockowego i gitarowego brzmienia, od którego odszedł przed wieloma laty. Decyzję o nagrywaniu albumu artysta podjął za sprawą Martina Kierszenbauma(inne języki), swojego nowego menedżera, który był również producentem nadchodzącego wydawnictwa. Samo nagrywanie odbywało się z niewielką grupą muzyków, w skład której wchodzili perkusista Vinnie Colaiuta, gitarzysta Dominic Miller, a także Jerry Fuentes i Diego Navaira z zespołu The Last Bandoleros(inne języki). Tytuł albumu wywodzi się od skrzyżowania, przez które Sting codziennie przechodzi, aby dostać się do studia^[127]. Jego premiera odbyła się 11 listopada 2016 roku^[130]. W Polsce pokrył się podwójną platyną^[131].

W 2017 roku Sting odbywał trasę koncertową 57th & 9th Tour(inne języki) promującą album o tytule występującym w nazwie^[132]. W tym samym roku szwedzka Królewska Akademia Muzyczna uhonorowała go nagrodą Polar Music Prize za to że, jak podano w uzasadnieniu, „jako kompozytor łączy klasyczny pop z wirtuozerskimi zdolnościami muzycznymi i otwartością na wszystkie gatunki oraz dźwięki z całego świata”^[133].

7 lutego 2018 roku wystąpił jako gość podczas drugiego wieczora 68.(inne języki) Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo^[134][135]. 20 kwietnia tego roku ukazał się wspólny album studyjny Stinga i Shaggy’ego 44/876, który w zdecydowanej większości zawierał brzmienia reggae^[136][137]. Początkowo artyści, zapoznani przez Martina Kierszenbauma(inne języki), zamierzali stworzyć tylko jeden utwór, „Don’t Make Me Wait”, ale przez dobrą atmosferę w studiu i wspólne odczuwanie muzyki zdecydowali o nagraniu całej płyty. Tytuł albumu odnosi się do numerów kierunkowych krajów, z których pochodzą muzycy (+44 – Wielka Brytania i +876 – Jamajka)^[138]. Album w 2019 roku uhonorowano nagrodą Grammy w kategorii Best Reggae Album^[23][1]. Pokrył się złotem w Polsce^[139] i we Francji^[140]. 21 kwietnia 2018 roku Sting był wśród artystów występujących na obchodach 92. urodzin(inne języki) brytyjskiej królowej Elżbiety II w Royal Albert Hall w Londynie^[141].

24 maja 2019 roku ukazał się czternasty album studyjny Stinga, My Songs, zawierający największe przeboje piosenkarza spod szyldu The Police oraz solowe w nowych aranżacjach^[142]. Wydawnictwo pokryło się platyną w Polsce^[143] i we Francji^[144]. Wsparcie promocyjne albumu stanowiła ogólnoświatowa trasa koncertowa My Songs Tour(inne języki) trwająca od maja do listopada 2019 roku oraz od września 2021 roku do grudnia 2023 roku^[145][146].

W kwietniu 2020 roku ukazał się cover utworu The Police „Message in a Bottle” w wykonaniu girlsbandu All Saints, w którym Sting wystąpił jako gość^[147]. W tym samym roku pojawił się w piosence „Simple” Ricky’ego Martina pochodzącej z jego minialbumu Pausa^[148]. Także w 2020 roku Sting został sklasyfikowany na 32. miejscu listy 50. najwspanialszych basistów wszech czasów ( The 50 Greatest Bassists of All Time) magazynu Rolling Stone^[149].

19 marca 2021 roku do sprzedaży trafiła kompilacja Duets, zawierająca 17 utworów nagranych przez Stinga wspólnie z takimi wykonawcami, jak m.in. Mary J. Blige, Herbie Hancock, Eric Clapton, Annie Lennox, Charles Aznavour, Zucchero, Mylène Farmer, Shaggy i Melody Gardot^[150][151]. 19 listopada tego roku miał natomiast premierę piętnasty album studyjny Stinga, The Bridge^[152][153]. Album powstał w trakcie pandemii COVID-19 i opowiada o osobistych stratach, zakłóceniach, zamknięciu oraz nadzwyczajnej sytuacji społecznej i politycznej^[153]. Wśród muzyków uczestniczących w nagraniu albumu znaleźli się m.in. m.in. Dominic Miller (gitara), Josh Freese (perkusja), Branford Marsalis (saksofon), Manu Katché (perkusja) i Martin Kierszenbaum(inne języki) (klawisze)^[154]. W tym samym roku na potrzeby serialu Arcane stworzył w duecie z australijskim skrzypkiem Rayem Chenem(inne języki) utwór ,,What Could Have Been"^[155]. Sting wykonaniem tej piosenki otworzył również tegoroczną edycję(inne języki) gali The Game Awards^[156].

W lutym 2022 roku podjął współpracę ze szwedzkim zespołem Swedish House Mafia, rezultatem której był singel i teledysk „Redlight”, zawierający nagrane na nowo przez Stinga partie wokalne z utworu „Roxanne” zespołu The Police^[157]. Również w tym samym miesiącu tego samego roku podano, że firma Universal Music Group nabyła za nieujawnioną kwotę katalog dzieł muzycznych z całej kariery Stinga^[158]. Później magazyn Forbes podał, że sprzedanie całego dorobku Universal Music Group pozwoliło zarobić Stingowi 300 milionów dolarów przed opłatami, a jako że szacowane zarobki artysty w 2022 roku miały wynieść 210 milionów dolarów, został on przez Forbesa umieszczony na jego liście najlepiej opłacanych artystów na świecie w 2022 roku(inne języki)^[159].

W maju 2023 roku został uhonorowany członkostwem w The Ivors Academy(inne języki)^[160][161].

We wrześniu 2025 roku Stewart Copeland i Andy Summers, dawni koledzy Stinga z zespołu The Police złożyli przeciwko niemu pozew sądowy, w którym oskarżyli go o niewypłacenie tzw. „honorariów aranżacyjnych” za „cyfrową eksploatację” utworów The Police. Zgodnie z dokumentami złożonymi w sądzie w Londynie, Sting ma być winien dawnym kolegom „ponad 2 miliony dolarów”. W tych samych dokumentach prawnicy Stinga podkreślili, że ich klient prawidłowo realizował „honoraria aranżacyjne” dla Copelanda i Summersa na mocy podpisanej przez wszystkich trzech muzyków w 2016 roku umowy, a ich pozew nazwali „nielegalną próbą” reinterpretacji tej umowy^[162].

Pierwszym zetknięciem się Stinga z aktorstwem była epizodyczna rola lidera popowej grupy The Blow-Waves w filmie Who Killed Bambi?(inne języki), w którym główne role grali członkowie zespołu Sex Pistols. Film ten powstawał w reżyserii Russa Meyera z inicjatywy Malcolma McLarena, menedżera Sex Pistols, który przy pomocy fabularnej produkcji filmowej chciał wprowadzić zespół na amerykański rynek, jednak nigdy nie został ukończony. Ujęcia z niego wykorzystano w filmach dokumentalnych The Great Rock ’n’ Roll Swindle (1980) i Sex Pistols: Wściekłość i brud (The Filth and the Fury; 2000)^[163].

Jego pełnoprawnym debiutem aktorskim była rola Ace Face’a w mającym premierę w 1979 roku filmie Kwadrofonia Franca Roddama^[24][164]. Następnie zagrał jedną z głównych ról w dreszczowcu Syrop z siarki i piołunu (Brimstone & Treacle, 1982). Jedną z najgłośniejszych kreacji Stinga była postać Feyda-Rauthy w filmie science fiction Davida Lyncha, pt. Diuna (1984), nakręconym na podstawie głośnej powieści pod tym samym tytułem autorstwa Franka Herberta^[24][5]. Następnie zagrał w kolejnym filmie Franca Roddama, Oblubienica Frankensteina (The Bride, 1985)^[165] – była to adaptacja powieści Frankenstein, czyli nowy Prometeusz Mary Shelley – oraz w głośnym dramacie Obfitość (reż. Fred Schepisi) z Meryl Streep w roli głównej. Wystąpił również we włoskim dramacie Julia i Julia (Giulia e Giulia, 1987) Petera Del Montego^[166] oraz pojawił się w epizodycznej roli „Heroicznego Oficera” w Przygodach barona Munchausena (1988) Terry’ego Gilliama^[167]. W 1995 roku zagrał w Grotesce (The Grotesque/Gentlemen Don’t Eat Poets) Johna-Paula Davidsona, zrealizowanej na podstawie powieści Patricka McGratha^[168]. W filmie Burzliwy poniedziałek zagrał właściciela klubu jazzowego, a akcja rozgrywała się w jego rodzinnym mieście, Newcastle. W 1998 roku również zagrał właściciela pubu w filmie Guya Ritchiego Porachunki (Lock, Stock and Two Smoking Barrels).

Występował także w produkcjach telewizyjnych (gościnnie w Kapitanie Planecie i planetarianach, Simpsonach i Ally McBeal) oraz teatralnych. W 1989 roku wystąpił w broadwayowskim musicalu Opera za trzy grosze w reżyserii Johna Dextera^[169].

W XXI wieku z przemysłem filmowym związany był głównie przez swoją muzykę. Wyjątek stanowią lata 2007, 2016 i 2021, kiedy to zagrał samego siebie, odpowiednio, w animowanej produkcji Film o pszczołach^[170][171], w komedii Zoolander 2^[172] i w kryminalnym serialu komediowym Zbrodnie po sąsiedzku^[173], a także rok 2003, gdy zagrał prowadzącego w filmie krótkometrażowym Everest: The Mountain at the Millennium, Vol. 1^[174] oraz 2009, w którym wcielił się w rolę „Gołębia Pokoju” w komedii Brüno^[175].

Sting był wizualną inspiracją do stworzenia postaci o nazwisku John Constantine(inne języki) – początkowo jednego z bohaterów serii komiksów Saga o Potworze z Bagien, a następnie głównego bohatera serii komiksów Hellblazer^[176][177].

Oprócz działalności artystycznej, Sting angażuje się również w aktywizm i działania o charakterze charytatywnym. Jego długoletnie zaangażowanie w te kwestie przyniosło wymierne efekty, szczególnie w podnoszeniu globalnej świadomości na temat problemów środowiskowych^[23]. W 1989 roku, po odwiedzeniu rdzennych społeczności Amazonii wraz ze swoją żoną Trudie Styler założył organizację Rainforest Foundation Fund(inne języki), której misją była ochrona lasów deszczowych i praw ich mieszkańców^[6][23]. W uznaniu zaangażowania i wysiłków Stinga na rzecz ratowania lasów deszczowych jeden z gatunków żab odkryty w Kolumbii został nazwany na jego cześć Dendropsophus stingi^[178].

Sting uczestniczył także w licznych kampaniach na rzecz praw człowieka, inicjatywach ekologicznych i akcjach pomocowych, głównie mających postać koncertów charytatywnych^[23]. Po raz pierwszy zetknął się z taką formą działalności charytatywnej we wrześniu 1981 roku, kiedy to na zaproszenie producenta Martina Lewisa(inne języki) występował przez wszystkie cztery noce czwartego z serii koncertów charytatywnych(inne języki) Amnesty International, The Secret Policeman’s Other Ball(inne języki)^[28][29]. W późniejszych latach – 1986 i 1988 – Sting występował na innych koncertach Amnesty International na rzecz praw człowieka^[5].

W 1984 roku dołączył do grupującego 40 największych gwiazd muzyki ówczesnych czasów muzycznego projektu Band Aid powołanego do życia przez Boba Geldofa oraz Midge’a Ure’a, z którymi wcześniej Sting miał do czynienia na koncertach The Secret Policeman’s Other Ball, na rzecz walki z klęską głodu w Etiopii i w jego ramach nagrał charytatywną piosenkę „Do They Know It’s Christmas?”^[29][179]. Następnie 13 lipca 1985 roku wziął udział w również zorganizowanym przez Geldofa i Ure’a zbiorowym koncercie charytatywnym Live Aid na Stadionie Wembley, gdzie wraz z zespołem Dire Straits wykonał jego utwór „Money for Nothing”, a ponadto zaliczył dwa duety z Philem Collinsem^{[179][29][180]}. 2 lipca 2005 roku wystąpił z kolei na londyńskiej odsłonie serii koncertów charytatywnych Live 8, za którą też odpowiadali Bob Geldof i Midge Ure^[181][182].

21 września 2001 roku wziął udział w transmitowanym przez wszystkie główne amerykańskie stacje telewizyjne zbiorowym koncercie charytatywnym America: A Tribute to Heroes, zorganizowanym w następstwie mających miejsce dziesięć dni wcześniej zamachów na World Trade Center i Pentagon, dzięki któremu zebrano ponad 150 milionów dolarów dla ofiar zamachów i ich rodzin. Na koncercie tym Sting wykonał piosenkę „Fragile”^[183][184]. 4 grudnia 2001 roku całą setlistę koncertu wydano na dwupłytowym albumie^[184][185].

W lutym 2005 roku zagrał koncert charytatywny w winiarni Leeuwin Estate(inne języki) w Margaret River w Australii, poświęcony pomocy ofiarom trzęsienia ziemi na Oceanie Indyjskim w poprzednim roku, który pomógł zebrać ponad 4 miliony dolarów dla ofiar tego kataklizmu^[186].

W 2008 roku Sting obok m.in. Johna Mayera, Dave’a Matthewsa, Alanis Morissette, Suzanne Vegi, Moby’ego, Garbage i Rush zaśpiewał na albumie Songs for Tibet: The Art of Peace(inne języki), który wydano 12 sierpnia 2008 roku jako formę wsparcia dla narodu tybetańskiego i jego przesłania pokoju w czasie, kiedy okupujące Tybet Chiny przyciągały uwagę świata przez wzgląd na trwające wówczas letnie igrzyska olimpijskie w Pekinie^[187][188].

22 stycznia 2010 roku artysta wykonał utwór „Driven to Tears” na transmitowanym w wielu telewizjach zbiorowym koncercie charytatywnym Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief, zorganizowanym w następstwie trzęsienia ziemi na Haiti sprzed dziesięciu dni^[189]. 25 kwietnia tego roku wystąpił natomiast na wiecu klimatycznym zorganizowanym z okazji Dnia Ziemi na National Mall w Waszyngtonie^[190].

W latach 1976–1984 był mężem aktorki Frances Tomelty(inne języki), z którą doczekał się dwójki dzieci: syna Joego Sumnera(inne języki)] (ur. 1976) i córki Fuschii Sumner (ur. 1982). W sierpniu 1992 roku, po dziesięciu latach znajomości, poślubił Trudie Styler – aktorkę i producentkę filmową. Ze Styler Sting ma czworo dzieci, córki Mickey Sumner(inne języki) (ur. 1984) i Eliot Sumner (ur. 1990) oraz synów Jake’a Sumnera (ur. 1985) i Giacoma Sumnera (ur. 1995). Troje dzieci Stinga związało swoje życie z działalnością artystyczną: Mickey Sumner została aktorką, zaś Joe Sumner i Eliot Sumner muzykami – Joe jest wokalistą i basistą zespołu Fiction Plane(inne języki), a Eliot jest piosenkarką^[191].

Wraz z żoną Trudie Styler jest właścicielem licznych nieruchomości mieszkalnych położonych w ojczystej Wielkiej Brytanii, a także w Stanach Zjednoczonych i Włoszech^[192], m.in. wiejskiej rezydencji Lake House(inne języki) w angielskim hrabstwie Wiltshire^[193], około 550-metrowego apartamentu w wieżowcu 220 Central Park South(inne języki) na nowojorskim Manhattanie^[194][195] i XVI-wiecznej willi Il Palagio(inne języki) w Toskanii^[196].

Jest zapalonym szachistą. W 2000 roku rozegrał w studiu ABC TV przy nowojorskim Times Square partię szachową z utytułowanym zawodnikiem Garrim Kasparowem, którą przegrał w 45 ruchach^[197].

W 2003 roku wydał autobiografię zatytułowaną Broken Music: A Memoir (wyd. polskie: Niespokojna muzyka: Wspomnienia, Wydawnictwo Literackie, październik 2004, ISBN 978-83-08036-39-6, tłum. Janusz Margański)^[198][199]. W 2007 roku opublikowano natomiast zbiór tekstów Stinga pod tytułem Lyrics (wyd. polskie: Teksty i przekłady, In Rock, Poznań 2008, ISBN 978-83-60157-33-6, tłum. Lesław Haliński)^[200][201].

 Osobny artykuł: Dyskografia The Police.

 Osobny artykuł: Dyskografia Stinga.

Albumy studyjne

• The Dream of the Blue Turtles (1985)
• ...Nothing Like the Sun (1987)
• The Soul Cages (1991)
• Ten Summoner’s Tales (1993)
• Mercury Falling (1996)
• Brand New Day (1999)
• Sacred Love (2003)
• Songs from the Labyrinth (2006)
• If on a Winter’s Night... (2009)
• Symphonicities (2010)
• The Last Ship (2013)
• 57th & 9th (2016)
• 44/876 (z Shaggym; 2018)
• My Songs (2019)
• The Bridge (2021)

• 1979: Kwadrofonia (Quadrophenia) jako Ace Face
• 1980: Radio On jako „Tylko jak Eddie”
• 1981: Artemis 81 jako Helith
• 1981: Urgh! A Music War jako Sting (basista i wokalista The Police)
• 1982: Syrop z siarki i piołunu (Brimstone & Treacle) jako Martin Taylor
• 1984: Diuna jako Feyd-Rautha Harkonnen
• 1985: Oblubienica Frankensteina (The Bride) jako baron Charles Frankenstein
• 1987: Julia i Julia (Giulia e Giulia) jako Daniel Osler
• 1988: Przygody barona Munchausena (The Adventures of Baron Munchausen) jako Heroiczny Oficer
• 1988: Burzliwy poniedziałek (Stormy Monday) jako Finney
• 1990–1992: Kapitan Planeta i planetarianie (Captain Planet and the Planeteers) jako Zarm (dubbing)
• 1993: Peter and the Wolf: A Prokofiev Fantasy jako narrator
• 1995: Groteska (The Grotesque/Gentlemen Don’t Eat Poets) jako Fledge
• 1995: Obfitość (Plenty) jako Mick
• 1998: Porachunki (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) jako JD
• 2003: Everest: The Mountain at the Millennium, Vol. 1 jako prowadzący
• 2007: Film o pszczołach (Bee Movie) jako on sam (dubbing)
• 2009: Brüno jako „Gołąb Pokoju”
• 2016: Zoolander 2 jako on sam
• 2021: Zbrodnie po sąsiedzku (Only Murders in the Building) jako on sam

• Doktorat honoris causa z muzyki na Northumbria University(inne języki) – 1992^[29][202]
• Doktorat honoris causa z muzyki na Berklee College of Music – 1994^[29][203]
• Doktorat honoris causa z muzyki na Uniwersytecie w Newcastle – 2006^[204]
• Order Zasługi Naukowej i Kulturalnej Gabrieli Mistral – Chile, 2001^[205]
• Komador Orderu Imperium Brytyjskiego – Wielka Brytania, 2002^[4]
• Order Sztuki i Literatury – Francja, 2007^[206]
• Kahlil Gibran Spirit of Humanity Award – 2000^[29]
• Songwriters Hall of Fame – 2002^[5]
• Rock and Roll Hall of Fame (ze Stewartem Copelandem i Andym Summersem) – 2003^[27][1]
• Kennedy Center Honor – 2014^[118]
• Polar Music Prize – 2017^[133]

• Oficjalna strona internetowa Stinga (ang.)