Stosunek sygnału do szumu (SNR, ang. signal-to-noise ratio) – miara porównująca poziom sygnału użytecznego (informacja) do poziomu szumu tła (niepożądany sygnał). Jest definiowana jako stosunek mocy sygnału użytecznego do mocy szumu tła i jest często wyrażona w decybelach (dB).
W urządzeniach elektronicznych oraz w telekomunikacji analogowej i cyfrowej określa wyrażoną najczęściej w dB wartość stosunku mocy sygnału użytecznego w zadanym paśmie częstotliwościowym do poziomu szumów w tym samym paśmie częstotliwościowym.
SNR dla różnych systemów modulacji
[edytuj | edytuj kod]Modulacja amplitudowa (AM)
[edytuj | edytuj kod]Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:
gdzie:
- – moc sygnału,
- – szerokość wiązki (w Hz),
- – indeks modulacji amplitudowej.
Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika AM) jest dany:
Modulacja częstotliwościowa (FM)
[edytuj | edytuj kod]Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:
Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika FM) jest dany:
gdzie:
- – szerokość kanału (w Hz),
- – amplituda,
- – indeks modulacji częstotliwościowej.