 Witold Barlog (przed 1934) | |
 podpułkownik dyplomowany piechoty
| |
| Data i miejsce urodzenia |
17 sierpnia 1897 |
|---|---|
| Data śmierci |
27 lipca 1955 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
40 Pułk Piechoty, |
| Stanowiska |
szef sztabu dywizji piechoty, |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
    
| |
.png){kind=small}
Witold Barlog ps. „Czarny II” (ur. 17 sierpnia 1897 we Lwowie, zm. 27 lipca 1955) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Jana i Heleny z domu Sachetti, urodzony 17 sierpnia 1897 we Lwowie[1]. Tam też od listopada 1913 należał do Drużyn Strzeleckich[2]. Kształcił się w C. K. IV. Gimnazjum we Lwowie, gdzie w roku szkolnym 1915/1916 w trakcie nauki w VIII klasie, podczas I wojny światowej, 5 listopada 1915 został powołany do armii austriackiej[3], po czym zdał egzamin dojrzałości[4], jako kandydat z warunkami tzw. matury wojennej[5]. Po przeszkoleniu, wysłano go na front włoski, gdzie 25 maja 1917 został ciężko ranny[6].
Po zakończeniu wojny, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika[7]. Walczył m.in. podczas wojny polsko-ukraińskiej w obronie Lwowa (1918) w ramach Détachementu rtm. Abrahama[8], w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca kompanii 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych[9], a następnie w powstaniu górnośląskim[8]. Za „wybitny udział w całej kampanii ukraińskiej”, m.in. w bitwie pod Gródekiem Jagiellońskim[10] odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy[11].
Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[12][13], a następnie na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[14][15]. W latach 20. był oficerem 40 pułku piechoty we Lwowie[16][17][18]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego i został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[19]. Od 23 marca 1932 pełnił funkcję szefa sztabu 17 Dywizji Piechoty w Gnieźnie[20][21]. Stamtąd w październiku 1935 przeszedł na stanowisko dowódcy batalionu w 72 pułku piechoty. Był wykładowcą Wyższej Szkoły Wojennej, ostatnim przed II wojną światową kierownikiem katedry operacyjnej służby sztabów[9][22]. W 1939 został awansowany na podpułkownika[23].
Po wybuchu II wojny światowej służył jako kwatermistrz w Grupie Operacyjnej Stanisława Skwarczyńskiego, następnie przedostał się na Zachód, był oficerem 4 Dywizji Piechoty, następnie był szefem sztabu działającej na przełomie 1940/1941 4 Brygady Kadrowej Strzelców. W latach 1942–1944 był dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Wojenne działającej w Szkocji[9].
Po II wojnie światowej pozostał na emigracji. Uczestniczył w pracach tajnego Zawiązku Sztabu Głównego, działającego pod przykrywką Polskiego Instytutu Historycznego. W jego ramach przygotowywał materiały dla Kół Wiedzy Wojskowej dotyczące wojsk radzieckich, a także regulaminów i pracy sztabów armii amerykańskiej[24]. Był także współpracownikiem Wydziału Studiów Sekretariatu Kół Oddziałowych. Zmarł 27 lipca 1955 i został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie[9].
Był żonaty i miał córkę Danutę (ur. 20 września 1926)[4].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4067 – 19 lutego 1922[11][1]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[2]
- Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1935[25][26]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 1.
- ↑ a b c d Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. IV. Gimnazyum we Lwowie za lata szkolne 1914/15 i 1915/16. Lwów: 1916, s. 12, 52, 63.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 6.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ a b c d Andrzej Suchcitz: "Non omnis moriar"... Polacy na londyńskim cmentarzu Brompton, wyd. OW Adiutor, Warszawa 1992, s. 29.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922, s. 322.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 425.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 345.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 368.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 206.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 242.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 224.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 56.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 39.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 230.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 489.
- ↑ Marian Porwit, Spojrzenia przez moje życie, wyd. Czytelnik, Warszawa 1986, s. 419.
- ↑ Wojciech Markert, Na drodze do Arnhem. Historia 4. Brygady Kadrowej Strzelców, wyd. OW Ajaks, Pruszków 2000, s. 89.
- ↑ Andrzej Zaćmiński, Emigracja polska w Wielkiej Brytanii wobec możliwości wybuchu III wojny światowej 1945–1954, wyd. Akademii Bydgoskiej, Bydgoszcz 2003, s. 182.
- ↑ M.P. z 1935 r. Nr 65, poz. 85 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 19, 19 marca 1935.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-04-08].
- Barlog Witold. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.16-990 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-08].
