Andy Burrows

Andy Burrows

Burrows w 2012 roku
Imię i nazwisko	Andrew William Burrows
Data i miejsce urodzenia	30 czerwca 1979 Winchester
Instrumenty	perkusja
Gatunki	rock alternatywny, indie rock, lo-fi[1]
Zawód	muzyk, kompozytor, tekściarz
Aktywność	od 2004
Wydawnictwo	Fiction, PIAS
Współpracownicy
Johnny Borrell(inne języki), Eliot James(inne języki), Tom Smith, Mark Ronson, Ilan Eshkeri, Ricky Gervais, Tom Odell, Matt Haig(inne języki)
Zespoły
Razorlight (2004–2009; od 2021), We Are Scientists (2009–2014)
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Andy Burrows (ur. 30 czerwca 1979 w Winchesterze) – brytyjski multiinstrumentalista, kompozytor i autor tekstów, najbardziej znany jest jako perkusista zespołu Razorlight w latach 2004–2009 i od 2021 roku. W latach 2009–2014 był perkusistą grupy We Are Scientists. Działa także jako artysta solowy i kompozytor muzyki filmowej.

Urodził się 30 czerwca 1979 roku^[1] w Winchesterze i kształcił się najpierw w The Westgate School(inne języki), a w latach 1995–1997 w Peter Symonds College(inne języki). Grał w orkiestrze szkolnej. Z rodzinnego miasta wyprowadził się w wieku 23 lat^[2][3].

W wywiadzie stwierdził, iż pierwszymi albumami, które kupił, były Bad Michaela Jacksona i kompilacja The Beatles Ballads(inne języki) od The Beatles. Pierwszym instrumentem, na którym grał, był kornet, a później przeszedł na perkusję^[4].

Dołączył do zespołu Razorlight w maju 2004 roku. Odkryto go podczas otwartego przesłuchania jako następca pierwszego perkusisty zespołu Christiana Smitha-Pancorvo, który odszedł na początku 2004 roku^[1]. Jego pierwszy występ z Razorlight miał miejsce w londyńskim Bull and Gate(inne języki) 25 maja 2004 roku – około miesiąca przed wydaniem albumu Up All Night^[5], który po premierze osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Z zespołem wydał następnie dwie płyty: Razorlight, która zadebiutowała na 1. miejscu na brytyjskiej liście przebojów oraz Slipway Fires, która osiągnęła na 4. miejsce^[6][7].

Burrowsa uważano za kluczową postać w kształtowaniu brzmienia i piosenek zespołu Razorlight^[1]. Współtworzył hity „America(inne języki)”^[8] i „Before I Fall to Pieces(inne języki)”^[9], a wraz z Johnnym Borrellem(inne języki) utwory z albumu Slipway Fires: „Hostage of Love(inne języki)”, „Burbery Blue Eyes”, „60 Thompson” i „Stinger”^[10].

5 marca 2009 roku opuścił Razorlight ze skutkiem natychmiastowym, po pięciu latach gry w zespole. Wyjaśnił, iż przyczyną rozstania były „powody osobiste”^[11]. Niemal natychmiast po odejściu z Razorlight dołączył do We Are Scientists. Jego pierwszy album z zespołem, Barbara(inne języki), ukazał się w czerwcu 2010 roku. Piąty album studyjny zespołu, a drugi Burrowsa z tą grupą, TV en Français(inne języki) miał premierę w marcu 2014 roku^[12]. Burrows opuścił zespół jeszcze w tym samym roku, ale od tego czasu okazjonalnie występował z nimi na żywo^[13][14].

W maju 2021 roku ogłoszono, że Burrows powrócił do Razorlight po 12 latach współpracy z Johnnym Borrellem, Björnem Ågrenem i Carlem Dalemo (który powrócił w tym samym czasie co Burrows). Zespół odbył trasę koncertową po festiwalach w Europie, zanim rozpoczął pracę nad piątym albumem Razorlight – wydanym w tym samym roku Planet Nowhere(inne języki)^[6].

Burrows wydał swój pierwszy solowy album The Colour of My Dreams(inne języki) 26 maja 2008 roku^[15]. Powstał on w celu zwiększenia świadomości społecznej i zebrania funduszy na rzecz akcji „Jack’s Place” w Naomi House(inne języki), hospicjum dla dzieci w jego rodzinnym Winchesterze. Album The Colour of My Dreams został napisany i nagrany w domu Burrowsa podczas przerwy w pracy z Razorlight, po tym jak natknął się na tomik wierszy starego przyjaciela rodziny, Petera Dixona, i zabrał się za komponowanie do niego muzyki. Używając wyłącznie GarageBand, zaczął pracę w swoim mieszkaniu, śpiewając i grając na wszystkich instrumentach na płycie^[16].

Jedenaście dni po opuszczeniu Razorlight ujawniono, że Burrows podpisał kontrakt z Universal Records, tą samą wytwórnią płytową, co jego były zespół^[17]. Pół roku później zagrał pod swoim nowym pseudonimem I Am Arrows(inne języki) swój pierwszy koncert^[18]. Burrows ujawnił, że współpracował z producentem Noah and the Whale, Eliotem Jamesem(inne języki)^[19], a album Sun Comes Up Again(inne języki) ukazał się w sierpniu 2010 i osiągnął 38. miejsce na liście UK Albums Chart^[20][21]. Utwór „Nice Try” z albumu pojawił się w filmie To tylko seks^[22].

Burrows porzucił pseudonim I Am Arrows na rzecz swojego kolejnego solowego albumu Company(inne języki), który ukazał się 22 października 2012 roku^[23]. W 2014 roku wydał płytę Fall Together Again, a pięć lat Reasons to Stay Alive^[1].

Tom Smith, lider zespołu Editors połączył siły z Burrowsem, zakładając wspólnie duet Smith & Burrows – w listopadzie 2011 roku wydali swój album Funny Looking Angels(inne języki), zawierający bożonarodzeniowe piosenki. Na płycie znalazły się m.in. covery „Only You” zespołu Yazoo i „On and On” grupy Longpigs(inne języki)^[24].

Burrows grał na perkusji w ścieżce dźwiękowej do filmu Arthur z 2011 roku, wyprodukowanej przez Marka Ronsona. Jego gra pojawia się również w ścieżce dźwiękowej Ilana Eshkeriego do filmu Johnny English Reaktywacja z 2011 roku. W 2012 roku Burrows został zaproszony przez firmę producencką Lupus Films do współpracy nad filmem The Snowman and the Snowdog(inne języki), kontynuacją klasycznego filmu animowanego Bałwanek z 1982 roku^[25].

W 2016 roku współpracował z Rickym Gervaisem przy pisaniu i współprodukowaniu oryginalnej ścieżki dźwiękowej do komedii David Brent: Życie w trasie(inne języki). Występował także w filmie jako perkusista w zespole Brenta, Foregone Conclusion(inne języki)^[26]. Skomponował dodatkowo ścieżkę dźwiękową do serialu Gervaisa z 2019 roku After Life^[27].

Burrows współpracował również z artystą nagrywającym dla wytwórni Columbia, Tomem Odellem, grając na perkusji i śpiewając chórki na albumach Wrong Crowd z 2016 roku i Jubilee Road(inne języki) z 2018 roku. Był współautorem utworów „Sirens” z debiutanckiego albumu Odella Long Way Down, „Here I Am” z Wrong Crowd oraz tytułowego utworu z Jubilee Road^[25][28].

W 2018 roku współpracował z brytyjskim pisarzem Mattem Haigiem(inne języki) przy albumie Reasons To Stay Alive. Piosenki skomponował Burrows, a Haig napisał do nich teksty. W sierpniu 2018 roku ukazał się tytułowy utwór albumu^[29]. Album został wydany przez Fiction Records 1 lutego 2019 roku i zawierał kolejne single: „Handle With Care” i „Barcelona”^[30][31].

Pochodzi z rodziny lekarza oraz nauczycielki. Ma dwóch braci – Bena, który był związany z zespołem Captain Phoenix(inne języki) oraz Davida, a także siostrę^[3]. W 2012 roku mieszkał w Hackney w Londynie z żoną i dwiema córkami, Chloe i Joni^[32].

Utrzymuje bliskie relacje z liderem zespołu Editors, Tomem Smithem, który współpracował z Burrowsem przy płycie Funny Looking Angels(inne języki) oraz w solowej dyskografii Burrowsa. Poznali się na festiwalu Glastonbury w 2005 roku dzięki przyjaźni Burrowsa z ówczesną dziewczyną Smitha, Edith Bowman^[33].

• Razorlight (2006)
• Slipway Fires (2008)
• Planet Nowhere(inne języki) (2024)

• Barbara(inne języki) (2010)
• TV en Français(inne języki) (2014)

• Funny Looking Angels(inne języki) (2011)
• Only Smith & Burrows Is Good Enough (2021)

• The Colour of My Dreams(inne języki) (2008)
• Sun Comes Up Again(inne języki) (2010; jako I Am Arrows(inne języki))
• Company(inne języki) (2012)
• Fall Together Again (2014)
• Reasons to Stay Alive (2019)

• Oficjalna strona (ang.)
• Andy Burrows w bazie AllMusic (ang.)
• Andy Burrows w bazie Discogs.com (ang.)