Argot

Argot – odmiana języka właściwa dla jakiejś grupy społecznej, niekiedy kojarzona z mową środowisk dewiacyjnych lub młodzieżowych o silnie zaznaczonej funkcji ekspresywno-ezoterycznej^[1]. Termin wywodzi się od francuskiego wyrazu argot, określającego pierwotnie mowę przestępców, która służyła im do izolacji społecznej i tajnego komunikowania się^[2]. Jako argot rozumiano sposób komunikacji wyraźnie odrębny od języka potocznego, slangu czy żargonu technicznego^[3].

Określenie „argot” nie jest szeroko stosowane jako termin językoznawczy; w tekstach polskich bywa używane okazjonalnie, jako synonim innych terminów określających środowiskowe odmiany języka^[4]. Na gruncie słowiańskim posługują się nim głównie autorzy rosyjscy, którzy utożsamiają go z tajnymi odmianami języka, odróżnianymi od żargonów (rozumianych jako odmiany ekspresywne)^[5]. W językoznawstwie polskim termin „argot”, czasem uznawany za nacechowany emocjonalnie, został praktycznie porzucony na rzecz innych terminów („socjolekt”, „gwara”, „żargon”, „slang”)^[6] . Autorzy francuscy rozumieją pod tym pojęciem elementy ekspresywne o pochodzeniu środowiskowym, występujące w powszechnej mowie potocznej. W takim rozumieniu argot częściowo pokrywa się z pojęciami langage familier i langage populaire^[7]. Bogdan Walczak zdefiniował francuski argot jako „najniższy stylistycznie rejestr potocznej odmiany języka ogólnego”^[8].

Zobacz hasło argot w Wikisłowniku

• argotyzm

• JanJ. Kortas JanJ., Terminy «argot», «argotyzm» w polskiej nomenklaturze językoznawczej, „Poradnik Językowy”, 7/2003, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2003, s. 26–35, ISSN 0551-5343 .
• StanisławS. Dubisz StanisławS., HalinaH. Karaś HalinaH., NijolaN. Kolis NijolaN., Dialekty i gwary polskie, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1995, ISBN 83-214-0989-X .