Basso profondo

Basso profondo – najniższy głos męski, głos basowy o skali rozbudowanej ku dołowi. Nazwą tą określa się także śpiewaka dysponującego takim głosem^[1].

François Raguenet(inne języki) w pracy Paralèle (1702) wymienił niski głos basowy jako zaletę opery francuskiej, w odróżnieniu od opery włoskiej. Sébastien de Brossard w Dictionnaire de musique (1703) nazwał taki głos bassista z kolei Jean-Jacques Rousseau we własnym Dictionnaire de musique (1768) określił go jako basse-contre, zaznaczając, że nie powinien być mylony z instrumentem contre-basse. Włoski termin basso profondo pojawił się pod koniec XIX wieku i z czasem zaczął być rozumiany nie tylko jako bas niski, ale również głęboki^[1].

Postaci śpiewające basso profondo pojawiają się w operach takich jak Uprowadzenie z seraju (Osim) i Czarodziejski flet (Sarastro) W.A. Mozarta oraz Don Carlos (Wielki Inkwizytor) Giuseppe Verdiego. Głos ten kojarzony jest ze śpiewakami rosyjskimi takimi jak Fiodor Szalapin czy Mark Rejzen^[1].

Przypisy

↑ ^a ^b ^c J.B.J.B. Steane J.B.J.B., Ellen T.E.T. Harris Ellen T.E.T., Basso profondo (It.: ‘deep bass’), Oxfordmusiconline.com, 2001, DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.02278 (ang.).

[SH-1] J.B.J.B. Steane J.B.J.B., Ellen T.E.T. Harris Ellen T.E.T., Basso profondo (It.: ‘deep bass’), Oxfordmusiconline.com, 2001, DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.02278 (ang.).

[1]