Bernard Polczyk
| Data i miejsce urodzenia |
14 sierpnia 1911 |
|---|---|
| Data śmierci |
2 stycznia 1986 |
| Prezydent/Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie | |
| Okres |
od 26 października 1945[1] |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie | |
| Okres |
od 17 lipca 1951 |
| Przynależność polityczna |
PZPR |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
| |
Bernard Polczyk (ur. 14 sierpnia 1911 w Łagiewnikach, obecnie część Bytomia[2], zm. 2 stycznia 1986[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, górnik, prezydent i przewodniczący Prezydium MRN w Chorzowie (1945–1951), przewodniczący Prezydium MRN w Szczecinie (1951–1953).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził z rodziny robotniczej, syn powstańca śląskiego. Po szkole powszechnej podjął naukę zawodu kowala, po zwolnieniu w 1934 zdał czeladniczy egzamin piekarski. Ukończył trzyletnią wieczorową szkołę doszkalającą. Do wybuchu II wojny światowej pracował jako maszynista lokomotywy w KWK Łagiewniki. W 1939 uczestniczył w kampanii obronnej, następnie trafił krótko do niewoli. Od 1940 przebywał w Warszawie, pracując w hurtowni aptecznej. Został żołnierzem Armii Krajowej pod pseudonimem „Jacenty”, uczestniczył w powstaniu warszawskim. Później został deportowany do III Rzeszy na roboty przymusowe[3][2].
W maju 1945 powrócił do Chorzowa, został pracownikiem KWK Chorzów i referentem Mobilizacji Sił Roboczych. W tym samym roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, potem w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Został członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Chorzowie, następnie 26 października p.o. prezydenta, a 10 listopada 1945 pełnoprawnym prezydentem miasta[2]. W czerwcu 1950 jego stanowisko przekształcono w przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie. Od 17 lipca 1951 do 5 marca 1953 pełnił analogiczną funkcję w Szczecinie[3].
Powrócił następnie na Górny Śląsk. Ponownie został radnym Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie, w latach 70. kierował w niej Komisją Gospodarki Komunalnej[4]. W latach 80. został prezesem Obywatelskiego Komitetu Ocalenia Narodowego w Chorzowie, kierował również jednym z chorzowskich kół Związku Bojowników o Wolność i Demokrację[5].
Został pochowany na cmentarzu przy parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej w Chorzowie[2].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]W 1955 odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ do 10 listopada 1945 jako p.o.
- ↑ a b c d e Chorzów – cmentarz parafialny św. Jadwigi. eksploratorzy.com.pl. [dostęp 2025-06-19].
- ↑ a b c Bernard Polczyk. pomeranica.pl. [dostęp 2025-06-18].
- ↑ [https://sbc.org.pl/Content/518247/PDF/iv218878-1982-01-0001.pdf Andrzej Piątek przewodniczącym Prezydium MRN w Chorzowie]. „Goniec Górnośląski”, s. 2, 10 czerwca 1970.
- ↑ Pożyteczne inicjatywy chorzowskiego OKON-u. „Goniec Górnośląski”, s. 1, 17–23 marca 1982.
|
- Członkowie rad miejskich PRON
- Członkowie ZBoWiD
- Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945
- Działacze PZPR
- Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa)
- Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej
- Pochowani w Chorzowie
- Politycy PPR
- Polscy górnicy
- Polscy piekarze
- Powstańcy warszawscy
- Prezydenci Chorzowa
- Prezydenci polskiego Szczecina
- Przewodniczący Prezydiów Miejskich Rad Narodowych
- Radni Chorzowa
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Żołnierze Armii Krajowej
- Urodzeni w 1911
- Zmarli w 1986
