Spis treści
Bhattiprolu
Napis w piśmie bhtattiprolu z III wieku p.n.e. | |
| Charakterystyka | |
| Rodzaj | |
|---|---|
| Języki pisma | |
| Historia | |
| Czas używania |
III–I wiek p.n.e. |
| Systemy macierzyste |
|
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |
Bhattiprolu, zapisywane również jako Bhaṭṭiprōḷu[1] – rodzaj pisma brahmi, którego inskrypcje znaleziono we wsi Bhattiprolu, w dystrykcie Guntur, w stanie Andhra Pradesh, w Indiach.
Odkrycie pisma miało miejsce w trakcie wykopalisk, które w 1870 roku zostały przeprowadzone przez Waltera Elliota, Roberta Sewella i Alexandra Rea[2].
Pismo
[edytuj | edytuj kod]
Pismo datowane jest na okres od III do I wieku p.n.e.[2][3] Jest to najwcześniejszy dowód na istnienie pisma brahmi w południowych Indiach[2].
Pismo bhrattiprolu wskazuje systemowe, ale nie paleograficzne podobieństwo do tamilskiego pisma brahmi[4]. Według Richarda Salomona pismo bhrattiprolu pierwotnie wynaleziono do zapisu języka drawidyjskiego, ale zostało ono ponownie zastosowane do zapisu w praktyce indoaryjskiej. Stąd zarówno pismo Bhattiprolu, jak i tamilskie brahmi zawierają wspólne modyfikacje, które pozwalają na reprezentację języków drawidyjskich[5].
Bhattiprolu różni się od standardowego brahmi pod dwoma istotnymi względami. Po pierwsze budowa zapisu pięciu spółgłosek, a mianowicie gha, ja, ma, la i sa (lub sa)m, jest radykalnie inna. Na przykład znak „ma” jest odwrócony do góry nogami w porównaniu ze standardową formą litery[2][6]. Drugą osobliwością pisma Bhattiprolu jest system zapisu samogłosek pospółgłoskowych „a” i „aa”. Co wyjątkowe, spośród wszystkich wczesnych pism indyjskich, w Bhattiprolu odrzucono ówczesny system samogłosek, a spółgłoska po której następuje „a” ma znacznik samogłoskowy w postaci krótkiej poziomej kreski w prawym górnym rogu, podobnej do znaku „a” w standardowym brahmi[2][6].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Salomon 1998 ↓, s. 35.
- ↑ a b c d e Bhattiprolu: A Dravidian ‘Rosetta Stone’: Kurush Dalal. Peppul Tree Stories, 2020-04-14. [dostęp 2025-07-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-23)]. (ang.).
- ↑ Hirakawa 1999 ↓, s. 241.
- ↑ Salomon 1999 ↓, s. 35.
- ↑ Salomon 1999 ↓, s. 36.
- ↑ a b Salomon 1998 ↓, s. 232f.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Akira Hirakawa: A History of Indian Buddhism: From Sakyamuni to Early Mahayana. University of Hawaii Press, 1999, s. 241. ISBN 0-8248-1203-4. [dostęp 2025-07-22]. (ang.).
- Richard Salomon: Indian Epigraphy. Oxford University Press, 1998, seria: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the Other Indo-Aryan Languages. ISBN 978-0-19-535666-3. [dostęp 2025-07-22]. (ang.).
- Richard Salomon: Indian Epigraphy: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the other Indo-Aryan Languages. Oxford Univeristy Press, 1999. ISBN 0-19-509984-2. OCLC 473618522. [dostęp 2025-07-22]. (ang.).









