Cebula cukrowa

Cebula cukrowa – handlowe określenie grupy odmian uprawnych cebuli zwyczajnej (Allium cepa L.).

Cebule cukrowe charakteryzują się najczęściej słodkawym i łagodnym smakiem^[1], białą skórką, jak również białym, soczystym i delikatnym miąższem. Do cukrowych zalicza się m.in. takie odmiany cebuli zwyczajnej, jak^[2]:

• 'Orizaba F1' – cebule: duże, zwarte, łuska i miąższ: śnieżnobiały, smak: delikatny, słodkawy,
• 'Sterling F1' – cebule: duże i okrągłe, śnieżnobiałe, smak: słodki, łagodny,
• 'Alibaba' – cebule: kuliste, białe, smak: łagodny, ale ostrzejszy niż 'Orizaba' i 'Sterling',
• 'Ailsa Craig' – cebule: duże, miąższ: jędrny, łuska: złota, smak: łagodny, słodkawy, waga: nawet do 1,2 kg^[3].

Jest rośliną trwałą, ale w polskich warunkach uprawiana jako dwuletnia. W pierwszym roku zawiązuje tzw. cebulkę, czyli główkę. W drugim roku wegetacji (po przejściu jarowizacji), wytwarza pędy generatywne. Posiada słaby system korzeniowy, przez który pobierana jest niewielka ilość wody i składników pokarmowych^[3].

Cebula cukrowa w kuchni polecana jest głównie do spożycia na surowo – w surówkach i sałatkach, na kanapkach, czy jako dodatek do serów twarogowych. Niezależnie od tego może być spożywana jako smażona, duszona, pieczona, czy marynowana^[2].