Chi Chi LaRue
 Chi Chi LaRue (2010) | |
| Prawdziwe imię i nazwisko |
Lawrence David Paciotti[1] |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Zawód |
reżyser, producent filmowy, scenarzysta, aktor pornograficzny |
| Lata aktywności |
od 1988 |
Chi Chi LaRue, także David Lawrence i Taylor Hudson, właśc. Lawrence David Paciotti (ur. 8 listopada 1959 w Hibbing) – amerykański reżyser, scenarzysta, producent i aktor pornograficzny, DJ[2], najbogatszy wśród reżyserów filmów erotycznych dla gejów i osób biseksualnych i jeden z najbogatszych w całej branży erotycznej[3]. Jego majątek oceniany jest na kilkaset milionów dolarów[3]. Autor filmów odznaczających się dużym poczuciem humoru i fabułą, w której seks jest zwyczajnym uzupełnieniem życia bohatera, który jest jednak wykonany w każdej możliwej scenerii, sytuacji czy okoliczności[3][4]. Często pojawia się w ostatnich sekundach swoich filmów na planie zdjęciowym jako statysta[4].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Hibbing w stanie Minnesota. Pracę rozpoczął w 1988 i od tamtej pory wyprodukował kilkaset filmów wideo. Przez dłuższy czas współpracował z wytwórnią Vivid Video. W heteroseksualnej ekranizacji porno na motywach powieści Aleksandra Dumasa Erotyczne przygody trzech muszkieterów (The Erotic Adventures of the Three Musketeers, 1992) wystąpił w roli króla Ludwika XIII.
Ściśle współpracuje z przemysłem produkującym prezerwatywy i bezwzględnie podkreśla w swoich filmach konieczność stosowania profilaktyki chorób przenoszonych drogą płciową. Część jego filmów przypomina w sekwencjach dialogów filmy oświatowo-uświadamiające o bezpiecznym seksie[5]. W 2006 zerwał ostentacyjnie współpracę z wytwórnią Vivid Video za to, że ta zaczęła dopuszczać do produkcji filmów erotycznych bez stosowania prezerwatyw przez aktorów[6][7].
LaRue jest zapraszany do audycji telewizyjnych w USA i Europie Zachodniej, w których ma okazję prezentować swój punkt widzenia na współczesną erotykę. Jest głosicielem tezy o jedności i spójności natury ludzkiej, w której seks nie może być poddawany nienaturalnym zakazom, np. celibatowi czy być eliminowany czy wykluczany z życia jednostki czy życia publicznego. Twierdzi też, że seks powinien dawać radość a nie być przymusowym obowiązkiem. Dzięki głoszonym przez siebie poglądom – mimo że występuje publicznie jako parodia kobiety, zdobył wielką sympatię pań[3], które często są obiektami wymuszeń seksualnych. W jego filmach dla gejów regularnie grają aktorki erotyczne i nie-erotyczne, które otrzymują role tolerancyjnych matek, ciotek, sióstr, koleżanek, szefowych czy urzędniczek i które nigdy nie muszą się rozbierać. Zasada ta nie obowiązuje w filmach o tematyce biseksualnej.
Oprócz produkcji filmowej działa jako właściciel firm produkujących akcesoria erotyczne dla sex-shopów[8]. Występuje w lokalach i kabaretach Minneapolis ze swoim programem artystycznym jako drag queen.
Wziął udział w teledysku Madonny „Deeper and Deeper” (1992) u boku Sofii Coppoli, Udo Kiera i Debi Mazar, dramacie The Fluffer (2001)[2], a także wystąpił w biograficznym filmie dokumentalnym Sagat (2011)[9] z François Sagatem, Christophe’em Honoré i Bruce’em LaBruce’em.
25 października 2012 znalazł się wśród gości na uroczystości 50. urodzin kanadyjskiego producenta i reżysera filmowego Davida Furnisha, męża Eltona Johna[10].
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]| Rok | Nagroda | Kategoria | Film |
|---|---|---|---|
| 1990 | Gay Erotic Video Award | Najlepszy reżyser[11] | The Rise (1990) |
| Najlepszy wykonawca nie biorący udziału w scenach seksu[11] | More of a Man (1989) | ||
| Dave Award | Najlepszy wykonawca nie biorący udziału w scenach seksu[11] | ||
| Najlepsze wideo[11] | |||
| 1991 | AVN Award | Najlepszy wykonawca nie biorący udziału w scenach seksu[12] | |
| Najlepszy reżyser – wideo gejowskie[12] | The Rise (1990) | ||
| 1992 | Gay Erotic Video Award | Najlepszy reżyser[11] | Songs in the Key of Sex (1991) |
| 1993 | AVN Award | Najlepszy reżyser – wideo gejowskie[12] | |
| Gay Erotic Video Award | Najlepsze specjalne wideo[12] | Chi Chi LaRue's Hardbody Video Magazine (1992) | |
| Najlepsza popijawa płci[12] | Valley of the Bi Dolls (1992) | ||
| 1994 | Najlepsza rola[11] | Revenge of the Bi-Dolls (1992) | |
| 1995 | Najlepszy reżyser[11] | Idol Country (1994) | |
| 1999 | Grabby Award | Wall of Fame[11] | – |
| Najlepsze wszystkie sceny seksu wideo[11] | Link 2 Link (1999) | ||
| Najlepszy reżyser[11] ex æquo z Kristenem Bjornem | – | ||
| Najlepsze etniczne wideo[11] | Black Balled 2 (1998) | ||
| 2000 | Grabby Award | Najlepsze wideo[13] | Echoes (1999) |
| Najlepszy reżyser[13] | |||
| 2001 | GayVN Award | Najlepszy reżyser[12] | |
| 2002 | Najlepszy reżyser – biseksualne wideo[12] | Mile Bi Club (2001) | |
| 2003 | Najlepszy reżyser[11] | Deep South: The Big and the Easy Part 1 (2002) Deep South: The Big and the Easy Part 2 (2002) | |
| 2006 | Najlepszy reżyser[11] | Wrong Side of the Tracks Part One (2005) Wrong Side of the Tracks Part Two (2005) | |
| Grabby Award | Najlepszy reżyser[14] | ||
| 2009 | GayVN Award | TrailBlazer[12] | – |
| 2010 | TLA Gay Award | Reżyser roku[15][16] | – |
| 2011 | Cyber Socket | Najlepsza osobowość | – |
| 2012 | Najlepsza osobowość | – | |
| 2013 | Hotrods Award (Londyn) | Ogólne osiągnięcie życiowe[17] | – |
| Najlepszy reżyser[17] | – | ||
| 2015 | Raven’s Eden Award | Aleja Sław (Hall of Fame)[18] | – |
| 2017 | Str8UpGayPorn Award | Najlepszy powrót[19] | – |
| 2018 | GayVN Award | Najlepszy reżyser filmu fabularnego[20] | Earthbound: Heaven to Hell 2 (2017) |
| 2019 | GayVN Award | Najlepszy reżyser filmu niefabularnego (z Tonym Dimarco)[21] | Love & Lust in New Orleans (2018) |
| AVN Award | Najlepszy butik[22] | – | |
| Grabby Award | Najlepszy reżyser całego seksu[23] | Black on White (2018) | |
| 2020 | Special Stiletto Award | Evolution Wonderlounge Hall of Fame[24] | – |
| 2021 | Fleshbot Award | Reżyser roku[25] | – |
| 2022 | AVN Award | Najlepsza sieć detaliczna — mała[26] | – |
| Cybersocket Award | Cybersocket Legacy Award[27] | – | |
| Grabby Award | Najlepszy reżyser całego seksu[28] | Tales from the Locker Room 2 (2021) |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Chi Chi LaRue w bazie Notable Names Database (ang.)
- ↑ a b Chi Chi LaRue. Listal. [dostęp 2018-01-17]. (ang.).
- ↑ a b c d Ocena pozycji Chi Chi LaRue na rynku erotycznym. San Francisco Bay Times. (ang.).
- ↑ a b Dana Van Iquity (2005-07-14): A Wicked Tale with Chi Chi LaRue. San Francisco Bay Times. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)]. (ang.).
- ↑ Chi Chi LaRue o profilaktyce zdrowotnej. Towleroad. [dostęp 2018-01-17]. (ang.).
- ↑ O zerwaniu współpracy z Vivid Video. PrAACtical AAC. [dostęp 2018-01-17]. (ang.).
- ↑ Will O’Bryan (2009-02-17): Porn’s Biggest Cheerleader. Edge New England. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)]. (ang.).
- ↑ Oferta handlowa Chi Chi LaRue. C1R.com. [dostęp 2018-01-17]. (ang.).
- ↑ Chi Chi LaRue. Filmow. [dostęp 2018-01-17]. (port.).
- ↑ Sara Nathan (2012-10-26): Playboy playmates and a porn director called Chi Chi LaRue – inside Elton John’s lavish 50th birthday bash for David Furnish (But where was Posh?). Daily Mail. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Chi Chi LaRue Awards. FamousFix. [dostęp 2018-01-17]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h David Sullivan: Past Winners AVN Award Winners Announced. gayvnawards.avn.com. [dostęp 2016-03-16]. (ang.).
- ↑ a b Grabby Award Winners 2000. Gay Chicago Magazine. [dostęp 2017-03-14]. (ang.).
- ↑ The 16th Annual (2005) Grabby Award Winners, „Gay Chicago Magazine” [dostęp 2017-03-14] [zarchiwizowane z adresu 2006-07-09] (ang.).
- ↑ JC Adams (2010-04-14): Chi Chi, Corrigan, ‘Men of Israel’ Snag TLA Gay Honors. GayPornTimes.com. [dostęp 2017-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-12)]. (ang.).
- ↑ Bob Johnson (2010-04-22): TLAgay Announces 1st Annual Adult Award Winners. xbiz.com. [dostęp 2020-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-20)]. (ang.).
- ↑ a b HustlaBall London 2013 and Hotrods Awards Roundup. QueerMeNow. [dostęp 2022-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-13)]. (ang.).
- ↑ Raven’s Eden Hall Of Fame. Raven’s Eden Award. [dostęp 2020-02-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-23)]. (ang.).
- ↑ Zach (2017-04-17): Helix’s “Lifeguards” Takes Best Picture At The Str8UpGayPorn Awards [Complete List Of Winners]. str8upgayporn.com. [dostęp 2018-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-31)]. (ang.).
- ↑ Brady Jansen: Director Chi Chi LaRue Reflects on a Two-Year Winning Streak. AVN, 13 czerwca 2019. [dostęp 2025-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
- ↑ 2019 GayVN Awards Winners Announced. AVN. [dostęp 2019-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-03)]. (ang.).
- ↑ AVN Staff (2019-01-27): 2019 AVN Award Winners Announced. avn.com. [dostęp 2019-01-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-28)]. (ang.).
- ↑ Grabby Award 2019: Complete Winners List. Queer Me Now. [dostęp 2020-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-26)]. (ang.).
- ↑ Evolution Wonderlounge: Important Notice. Your Gay Bar!. [dostęp 2020-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-28)]. (ang.).
- ↑ Shane Richards: 2021 Fleshbot Award Winners Announced. AVN. [dostęp 2021-11-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-11-16)]. (ang.).
- ↑ 2022 AVN Award Winners Announced. AVN. [dostęp 2022-01-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-23)]. (ang.).
- ↑ JC Adams: 2022 Cybersocket Awards Winners Announced. [dostęp 2022-05-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-05-25)]. (ang.).
- ↑ 2022 Grabby Award Winners Announced. GrabbyAwards. [dostęp 2022-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-14)]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Chi Chi LaRue w bazie IMDb (ang.)
- Chi Chi LaRue w bazie Filmweb
- Chi Chi LaRue w serwisie Adult Film Database
