W dziesiątej edycji Copa Libertadores udział wzięło 17 klubów reprezentujących wszystkie kraje zrzeszone w CONMEBOL oprócz Brazylii. Również reprezentanci Argentyny, poza obrońcą tytułu Estudiantes La Plata, nie wzięli udziału w turnieju.
Każde z pozostałych 8 państw wystawiło po 2 kluby, a ponadto do półfinału bez gry awansował obrońca tytułu. Zwycięzcą został argentyński klub Estudiantes La Plata, który pokonał w finale urugwajski klub Club Nacional de Football.
W pierwszym etapie uczestnicy podzieleni zostali na 4 grupy po 4 kluby – z każdej grupy do następnej rundy awansowały dwa kluby. W grupie drugiej (kluby z Chile i Peru) wszystkie drużyny zdobyły jednakową liczbę punktów i konieczna była dodatkowa rozgrywka.
W następnej, ćwierćfinałowej rundzie, 8 klubów podzielono na 3 grupy - pierwsza i druga liczyła 3 drużyny, a trzecia 2 drużyny. Do półfinału awansowali zwycięzcy grup oraz obrońca tytułu Estudiantes La Plata.
W półfinale grano systemem przegrywający odpada, przy czym liczyła się głównie różnica punktów. Jeśli oba kluby zdobyły w dwumeczu taką samą liczbę punktów, rozgrywano mecz dodatkowy. Jeśli pomimo dogrywki stan pojedynku wciąż był remisowy, o awansie do finału decydowała liczba zdobytych bramek.
Ponieważ wszystkie zespoły uzyskały jednakową liczbę punktów, rozegrano turniej barażowy w taki sposób, by każdy z zespołów rozegrał jeden mecz u siebie.
Poniższa tabela ma charakter statystyczny. O kolejności decyduje na pierwszym miejscu osiągnięty etap rozgrywek, a dopiero potem dorobek bramkowo-punktowy. W przypadku klubów, które odpadły w rozgrywkach grupowych o kolejności decyduje najpierw miejsce w tabeli grupy, a dopiero potem liczba zdobytych punktów i bilans bramkowy.