Edward Pach

Edward Jan Pach

Edward Pach (przed 1934)
major piechoty
Data i miejsce urodzenia	2 listopada 1891 Wiedeń
Data śmierci	21 września 1957
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	182 pułk piechoty
Stanowiska	kwatermistrz
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Edward Jan Pach^[a] (ur. 2 listopada 1891 w Wiedniu, zm. 21 września 1957) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 2 listopada 1891 w Wiedniu, w rodzinie Maksymiliana i Petroneli z Wojciechowskich^[2]. Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie c. k. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie^[2]. Naukę zakończył w 1911, a egzamin dojrzałości zdał 7 lutego 1912^[3]. 3 listopada 1911 wstąpił do Polskiej Drużyny Strzeleckiej^[2]. Następnie rozpoczął studia w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie^[2].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 58 pułk piechoty. 22 maja 1915 w bitwie pod Tolminem został ranny^[2]. 4 czerwca 1917 został przeniesiony do 30 pułku piechoty, a 1 lipca skierowaany na po raz trzeci na front włoski^[2]. 17 sierpnia 1917 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty^[2][4]. 7 października 1918 w walkach pod Leskovac w Serbii dostał się do niewoli^[2]. 31 stycznia 1919 został zwolniony z niewoli, lecz zachorował na tyfus plamisty^[2]. 19 kwietnia 1919 wrócił do Polski^[2].

7 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917, zaliczony do I Rezerwy armii, z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny, i przydzielony do 20 pułku piechoty^[5]. 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiem w piechocie^[6].

Od 16 stycznia 1923 pełnił obowiązki adiutanta 20 pp, a 26 września 1924 objął dowództwo 3 kompanii karabinów maszynowych^[2]. 15 września 1925 został przeniesiony służbowo na trzymiesięczny VI kurs normalny w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu^[7]. Po ukończeniu kursu wrócił do pułku na poprzednio zajmowane stanowisko^[2]. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 101. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[8]. W sierpniu tego roku został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko dowódcy II batalionu^[9][10]. W listopadzie 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko referenta^[11]. 1 sierpnia 1932 został przeniesiony do 82 pułku piechoty, stacjonującego w tym samym garnizonie, na stanowisko dowódcy II batalionu^[2][12][13]. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza^[14]. Na tym stanowisku pełnił służbę przez kolejnych pięć lat^[15].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 był kwatermistrzem 182 pułku piechoty^[16]. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau^[17].

Zmarł 21 września 1957^[18][19].

Był żonaty, miał syna Ryszarda (ur. 1921) i córkę Aldonę Elżbietę (ur. 1925)^[2].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 580^[2] – 22 lutego 1921^[20]
• Krzyż Walecznych^[21]
• Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928^[22][21]
• Medal Niepodległości – 24 października 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[23]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[2]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[2]

austro-węgierskie

• Srebrny Medal Waleczności 1 klasy^[24]
• Krzyż Wojskowy Karola^[24]

• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie za rok szkolny 1911/12. Stanisławów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1912.
• Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.).
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.