Elimination Chamber (2026)

Elimination Chamber (2026), promowany również jako Elimination Chamber: Chicago (W Niemczech znane jako No Escape) – szesnasta gala wrestlingu w chronologii cyklu Elimination Chamber wyprodukowana przez federację WWE dla zawodników z brandów Raw i SmackDown. Odbyła się 28 lutego 2026 w United Center w Chicago w stanie Illinois. Wydarzenie opierało się na Elimination Chamber matchu, rodzaju wieloosobowej walki eliminacyjnej opartego na Steel Cage matchu, w którym stawką są mistrzostwa lub przyszłe walki o mistrzostwo.

Była to pierwsza gala Elimination Chamber organizowana w Stanach Zjednoczonych od 2021 roku, a także pierwsza w tym kraju z udziałem widzów na żywo od wydarzenia w 2020 roku. Była to również pierwsza gala Elimination Chamber transmitowana na żywo w aplikacji ESPN w Stanach Zjednoczonych. Było to również pierwsze wydarzenie WWE transmitowane w telewizji, które odbyło się w United Center od czasu SummerSlam w 1994 roku.

Wydarzenie składało się z czterech walk, w tym dwóch tytułowych walk, po jednej dla mężczyzn i kobiet. Głównym wydarzeniem był Elimination Chamber match mężczyzn, który wygrał Randy Orton z SmackDown, zdobywając prawo do walki o tytuł Undisputed WWE Championship SmackDown podczas WrestleManii 42, natomiast walkę kobiet, która była walką otwierającą, wygrała Rhea Ripley z Raw, zdobywając prawo do walki o tytuł WWE Women’s Championship SmackDown podczas WrestleManii. W pozostałych walkach AJ Lee pokonała Becky Lynch poprzez submission, zdobywając tytuł mistrzyni WWE Women’s Intercontinental Championship, a CM Punk pokonał Finna Bálora, zachowując tytuł mistrza World Heavyweight Championship. Podczas gali zadebiutował również Danhausen, a po kontuzji powrócił Seth Rollins.

Elimination Chamber to cykl gal profesjonalnego wrestlingu, zapoczątkowana przez amerykańską federację WWE w 2010 roku. Od tego czasu odbywa się co roku, z wyjątkiem 2016 roku, zazwyczaj w lutym. Koncepcja wydarzenia polega na tym, że jedna lub dwie walki wieczoru są Elimination Chamber matchami, których stawką są mistrzostwa lub gwarancja przyszłych walk o mistrzostwa^[1].

14 października 2025 roku magazyn Sports Illustrated poinformował, że 16. edycja Elimination Chamber odbędzie się 28 lutego 2026 roku w Chicago w stanie Illinois^[2]. Wezmą w niej udział wrestlerzy z brandów Raw i SmackDown. Będzie to pierwsza edycja Elimination Chamber organizowana w Chicago i pierwsza w Stanach Zjednoczonych od 2021 roku, ale także pierwszą w kraju z udziałem fanów na żywo od 2020 roku z powodu pandemii COVID-19, ponieważ gala w 2021 roku odbyła się w bio-bezpiecznej bańce zwanej WWE ThunderDome, wówczas zorganizowanej na stadionie Tropicana Field w St. Petersburgu na Florydzie, a kolejne cztery gale odbyły się poza Stanami Zjednoczonymi. 13 listopada 2025 roku ujawniono, że miejscem wydarzenia będzie United Center, co oznacza, że będzie to pierwsze telewizyjne wydarzenie WWE w tej hali od czasu SummerSlam w 1994 roku, ponieważ WWE tradycyjnie organizowało swoje wydarzenia w Chicago w Allstate Arena w Rosemont w stanie Illinois^[3][4]. Oficjalnym utworem przewodnim wydarzenia będzie „Bodies” autorstwa JID, Offset, Bnyx i Drowning Pool^[5].

W 2011 i od 2013 roku wydarzenie było promowane w Niemczech jako „No Escape” w obawie, że nazwa „Elimination Chamber” (ang. komora eliminacyjna) może przywodzić na myśl komory gazowe używane podczas Holokaustu^[6][7].

 Zobacz też: Wrestling.

Elimination Chamber oferowało walki profesjonalnego wrestlingu z udziałem wrestlerów należących do brandów Raw i SmackDown. Wyreżyserowane rywalizacje (storyline’y) były kreowane podczas cotygodniowych gal Raw i SmackDown. Wrestlerzy są przedstawieni jako heele (negatywni, źli zawodnicy i najczęściej wrogowie publiki) i face’owie (pozytywni, dobrzy i najczęściej ulubieńcy publiki), którzy rywalizują pomiędzy sobą w seriach walk mających budować napięcie. Kulminacją rywalizacji jest walka wrestlerska lub ich seria^[8][9].

W rozmowie z ESPN 28 stycznia 2026 roku dyrektor ds. treści WWE Paul "Triple H" Levesque potwierdził, że zwycięzcy męskich i żeńskich walk Elimination Chamber zdobędą walkę o tytuł mistrza świata podczas WrestleManii 42 w odpowiednich kategoriach, których nie wybrali zwycięzcy walk Royal Rumble 2026^[10]. W wyniku decyzji zwycięzców Royal Rumble wśród mężczyzn i kobiet o podjęciu wyzwania o tytuł World Heavyweight Championship Raw oraz Women’s World Championship, potwierdzono, że zwycięzcy Elimination Chamber będą walczyć o odpowiednie tytuły mistrzowskie SmackDown: tytuł Undisputed WWE Championship oraz WWE Women’s Championship^[11][12].

6 lutego dyrektor generalny SmackDown Nick Aldis ogłosił, że walki kwalifikacyjne do Elimination Chamber rozpoczną się tej nocy w programie SmackDown, a kolejne kwalifikacje odbędą się w kolejnych odcinkach Raw i SmackDown w formie triple threat matchów. Randy Orton zdobył pierwsze miejsce w meczu mężczyzn, pokonując Aleistera Blacka i Solo Sikoa^[13]. Drugie miejsce zdobył LA Knight w odcinku Raw z 9 lutego, pokonując Austina Theory’ego i Pentę^[14]. Cody Rhodes zdobył trzecie miejsce w odcinku SmackDown z 13 lutego, pokonując Jacoba Fatu i Samiego Zayna^[15]. Czwarte miejsce zdobył Je’Von Evans, który pokonał Dominika Mysterio i Gunthera w odcinku Raw z 16 lutego^[16]. Piąte miejsce zostało rozstrzygnięte w odcinku SmackDown z 20 lutego, gdzie Trick Williams pokonał Carmelo Hayesa i Damiana Priesta^[17], natomiast Jey Uso zapewnił sobie ostatnie miejsce w odcinku Raw z 23 lutego, pokonując Bronsona Reeda i "The Original" El Grande Americano^[12]. Przed rozpoczęciem odcinka SmackDown z 27 lutego ktoś został zaatakowany za kulisami przez nieznanego sprawcę. Na początku odcinka okazało się, że był to Uso, który został przewieziony do szpitala i wykluczony z Elimination Chamber. Pojawiła się grupa The Vision z Raw (Theory, Logan Paul i Paul Heyman), a Heyman stwierdził, że Paul powinien zająć miejsce Uso. Później Fatu również stwierdził, że powinien wziąć udział w walce, ponieważ McIntyre ingerował w jego kwalifikacje. Aldis ujawnił następnie, że po rozmowie z Generalnym Menadżerem Raw, Adamem Pearcem, Fatu zmierzy się z Paulem, a zwycięzca zajmie miejsce Uso. Walka została wygrana przez Paula po kolejnej ingerencji McIntyre’a^[18].

Walki kwalifikacyjne do kobiecego Elimination Chamber również rozpoczęły się w odcinku SmackDown z 6 lutego, również rozgrywane jako triple threat matche w odcinkach Raw i SmackDown. Tiffany Stratton zdobyła pierwsze miejsce, pokonując Chelsea Green i Lash Legend^[13]. W następnym tygodniu w programie Raw Rhea Ripley zdobyła drugie miejsce, pokonując Ivy Nile i Lyrę Valkyrię^[14]. Alexa Bliss zdobyła trzecie miejsce, pokonując Giulię i Zelinę w odcinku SmackDown z 13 lutego^[15]. Czwarte miejsce zostało ustalone w odcinku Raw z 16 lutego, w którym Asuka pokonała Bayley i Nattie^[16]. Piąte miejsce zostało rozstrzygnięte w odcinku SmackDown z 20 lutego, gdzie Kiana James pokonała Charlotte Flair i Nię Jax^[17], natomiast Raquel Rodriguez zapewniła sobie ostatnie miejsce w odcinku Raw z 23 lutego, pokonując Iyo Sky i Kairi Sane^[12].

W odcinku SmackDown z 5 września 2025 roku AJ Lee powróciła do WWE po raz pierwszy od 2015 roku, pomagając swojemu mężowi CM Punkowi w walce z Becky Lynch i jej mężem Sethem Rollinsem^[19]. Lee i Punk pokonali następnie Lynch i Rollinsa w mixed tag team matchu podczas Wrestlepalooza, gdzie Lee zmusiła Lynch do poddania się^[20]. Po krótkiej przerwie Lee powróciła w odcinku Raw z 17 listopada, rozpraszając Lynch i kosztując ją utratę tytułu mistrzyni WWE Women’s Intercontinental Championship^[21]. Podczas Survivor Series: WarGames obie kobiety były częścią przeciwnych drużyn w żeńskiej walce WarGames, gdzie drużyna Lee wygrała po tym, jak ponownie zmusiła Lynch do poddania się^[22]. Lynch następnie odzyskała tytuł podczas Raw on Netflix Anniversary Show^[23]. W odcinku Raw z 9 lutego Lee powróciła po kolejnej krótkiej przerwie, ku wielkiemu niezadowoleniu Lynch. Lynch zapytała Lee, czy chce zmierzyć się z nią podczas Elimination Chamber w Chicago, gdzie mieszka Lee. Lee wspomniała, że skoro już dwukrotnie pokonała Lynch, to sprawi to, że stanie się ona pretendentką nr 1 do tytułu, czemu Lynch zaprzeczyła. Lee zasugerowała wówczas, że wróci do domu, jeśli nie będzie mogła walczyć o tytuł, i odmówiła udziału w walce; jednak Lynch ostatecznie zgodziła się bronić tytułu przeciwko Lee podczas gali^[14].

W odcinku Raw z 12 stycznia 2026 roku członek Judgment Day, Finn Bálor, został skonfrontowany przez swoją koleżankę z drużyny, Liv Morgan, po tym, jak zauważyła, że Bálor stał się zbyt samozadowolony i nie podjął żadnych działań, aby zdobyć tytuł. Morgan twierdziła również, że Bálor nie traktuje poważnie swojego postanowienia, aby poprowadzić grupę do zwycięstwa i zdobyć tytuł, co Bálor wcześniej ogłosił jako swój cel na 2026 rok. Doprowadziło to do tego, że Bálor przerwał później tej nocy przerwał World Heavyweight Championowi CM Punkowi, który przypomniał, że Bálor był jedną z osób, z którymi chciał się zmierzyć po zdobyciu tytułu podczas Saturday Night’s Main Event XLI w listopadzie 2025 roku. Po wymianie zdań Punk zgodził się na walkę o tytuł w odcinku z tego wieczoru, jednak Bálor chciał, aby walka odbyła się w następnym odcinku w jego ojczystej Irlandii, na co Punk się zgodził^[24]. Punk zachował tytuł i po walce okazał Bálorowi szacunek^[25]. W następnym tygodniu, Bálor również okazał szacunek Punkowi, który stwierdził, że Bálor powinien wygrać walkę Royal Rumble, aby uzyskać prawo do rewanżu podczas WrestleMania 42; jednak gdy Bálor oświadczył Generalnemu Menadżerowi Raw, Adamowi Pearce’owi, że weźmie udział w walce, Pearce stwierdził, że wszystkie miejsca są zajęte, co rozwścieczyło Bálora. Później tej samej nocy, Bálor zaatakował Punka podczas jego obrony tytułu^[26]. Dwa tygodnie później w programie Raw Bálor przerwał zaplanowany wywiad Punka z Michaelem Cole’em, aby wyzwać Punka na pojedynek o tytuł podczas Elimination Chamber w rodzinnym mieście Punka, Chicago. Pearce odrzucił prośbę Bálora, nie chcąc narażać obrony tytułu Punka przed zwycięzcą Royal Rumble, Romanem Reignsem, podczas WrestleManii 42. Punk pojawił się następnie i zgodził się bronić tytułu przed Bálorem podczas gali, a Pearce niechętnie oficjalnie potwierdził walkę^[14].

• Oficjalna strona Elimination Chamber