Euphyllophyta

Euphyllophyta Cantino & Donoghue 2007 – klad obejmujący wszystkie rośliny nasienne oraz paprocie. Grupa ta jest siostrzaną dla oddzielonej wcześniej linii rozwojowej widłaków. Obejmuje pochodzące od wspólnego przodka rośliny, których pozycję filogenetyczną i podział na główne linie rozwojowe przedstawia poniższy kladogram (kladogram pomija grupy kopalne; zgodny z systemem PPG I z 2016)^[2]:

Grupa ta mimo monofiletycznego charakteru nie została dotychczas opisana za pomocą rangi systematycznej i jako taka nie posiada nazwy zgodnej z Kodeksem nomenklatury botanicznej. Forma zapisu jest typowa dla rangi gromady i w obrębie tej rangi i związanych z nią rang pomocniczych może być sytuowana. W piśmiennictwie naukowym spotykana jest forma zapisu Euphyllophyta P.D. Cantino & M.J. Donoghue ustalona dla kladu zgodnie z wymaganiami nomenklatury kladystycznej (PhyloCode)^[3] oraz zapis w formie anglojęzycznej nazwy zwyczajowej Euphyllophytes^[1]. W systemie Ruggiero i in. z 2015 należące tu rośliny tworzą podgromady Polypodiophytina i Spermatophytina i wraz z tej samej rangi widłakami Lycopodiophytina łączone są w obrębie gromady roślin naczyniowych Tracheophyta^[4].

Najstarsze znane organizmy z tej grupy to przedstawiciele kopalnego rodzaju Psilophyton występujący w dewonie^[5].

Nazwa grupy sugeruje, że do synapomorfii należy wykształcenie liści (makrofili) w przeciwieństwie do występujących u wcześniejszych linii rozwojowych listków (mikrofili będących wytworami epidermy). Z danych kopalnych wynika jednak, że makrofile powstały niezależnie u dwóch głównych linii rozwojowych tych roślin, tj. odrębnie u paprotników z grupy monilofitów i odrębnie u roślin nasiennych^[3]. Za prawdziwe synapomorfie uznaje się wykształcenie korzeni o monopodialnym wzroście i endogenicznie powstających odgałęzieniach bocznych, wykształcanie zarodni wzdłuż krańcowych odcinków odgałęzień pędów i rozchodzenie się wzdłuż tych krawędzi (cecha występująca u pierwotnych przedstawicieli, później uległa rozmaitym modyfikacjom)^[3].