Giulio Douhet
| |
 generał major
| |
| Data i miejsce urodzenia |
30 maja 1869 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
15 lutego 1930 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1882–1926 |
| Siły zbrojne | |
| Główne wojny i bitwy | |
.svg){kind=small}
Giulio Douhet (ur. 30 maja 1869 w Casercie, zm. 15 lutego 1930 w Rzymie) – włoski generał major, twórca teorii wojny powietrznej i wykorzystania bombardowania strategicznego[1].
W swojej przełomowej pracy z 1921 roku pt. Il dominio dell'aria („Panowanie w powietrzu”) Douhet argumentował, że bombardowania strategiczne – zwłaszcza te skierowane przeciwko ludności cywilnej i infrastrukturze krytycznej – mogą doprowadzić do załamania się morale ludności wrogiego kraju, zmuszając jego rząd do kapitulacji. Książka jeszcze za życia Douheta została przetłumaczona na wiele języków i wydana m.in. w Stanach Zjednoczonych, a jego teorie okazały się bardzo wpływowe, po czym przyjęła je większość światowych mocarstw zaangażowanych w II wojnę światową[2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził z rodziny sabaudzkich wygnańców, którzy opuścili swoją ojcowiznę po przekazaniu Sabaudii Francji[3]. Od 1882 roku służył w artylerii. Ukończył Akademię Wojskową w Modenie oraz Politechnikę Turyńską[4].
Przydzielony do Sztabu Generalnego, na początku XX wieku publikował wykłady na temat procesu mechanizacji wojska. Wraz z pojawieniem się we Włoszech pierwszych sterowców, a następnie samolotów ze skrzydłami stałymi, szybko dostrzegł potencjał militarny nowej technologii. Douhet dostrzegł ograniczenia związane z uzależnieniem komponentu lotniczego armii od dowódców wojsk lądowych i zaczął opowiadać się za utworzeniem sił powietrznych jako odrębnego rodzaju sił zbrojnych. W tym okresie współpracował także z młodym inżynierem lotniczym Giovannim Capronim, aby wspólnie wychwalać zalety sił powietrznych i ich rolę w nadchodzących wojnach[5].
Pierwszy znaczący rozgłos przyniósł mu jego raport podsumowujący wnioski z wojny włosko-tureckiej z lat 1911–1912 dotyczący wykorzystania lotnictwa, w którym Douhet zaproponował, aby główną rolą samolotów wojskowych było bombardowanie z dużych wysokości. W 1912 roku objął dowództwo nad batalionem lotniczym w Turynie i opracował Regole per l'uso degli aeroplani in guerra („Zasady użycia samolotów na wojnie”) – jedną z pierwszych doktrynalnych wytycznych tego rodzaju[5].
Wraz z wybuchem I wojny światowej Douhet wezwał włoskie dowództwo do znacznego zwiększenia liczby samolotów wojskowych[5]. Gdy Włochy przystąpiły do wojny w 1915 roku, Douhet był przerażony niekompetencją dowódców i nieprzygotowaniem armii[5]. W 1915 roku zaproponował wysłanie do wojny z Austro-Węgrami 500 bombowców[3], zdolnych zrzucać 125 ton bomb dziennie[5]. Korespondował z przełożonymi i wysokimi urzędnikami państwowymi, ostro krytykując dotychczasowy sposób prowadzenia wojny i wzywając do skoncentrowania się na lotnictwie jako głównej sile bojowej państwa[5]. Jego plan został odrzucony, a sam Douhet stanął przed sądem wojskowym i został skazany na rok więzienia za krytykę dowództwa[3].
Po klęsce wojsk włoskich w bitwie pod Caporetto został zwolniony z więzienia i przywrócony do służby[5]. W 1918 roku mianowano go szefem Centralnej Dyrekcji Lotnictwa, ale pięć miesięcy później dobrowolnie zrezygnował ze stanowiska[5]. W 1920 roku został zrehabilitowany, a w 1921 roku awansowany na generała majora. W 1922 roku przez kilka miesięcy sprawował stanowisko ministra lotnictwa w rządzie Benito Mussoliniego[3].
Zmarł na zawał serca w 1930 roku. Do końca życia dopracowywał swoje teorie wojny powietrznej i bronił jej założeń w debatach z innymi teoretykami lotnictwa[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wiktor Suworow: Dzień „M”. Poznań: Rebis, 2008, s. 40. ISBN 978-83-7510-174-4.
- ↑ Giulio Douhet, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2022-09-30] (ang.).
- ↑ a b c d e Giulio Douhet: The Command of the Air. Coward McCann (red.). Wyd. 1983 reprint, 1993 new imprint by Air Force History and Museums Program. Office of Air Force History, 1942, s. vii-viii. ISBN 0-912799-10-2. (ang.).
- ↑ Phillip S. Meilinger: The Paths of Heaven: The Evolution of Air Power Theory. Alabama: 1997, s. 1. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h Philip S. Meilinger: The Paths of Heaven: The Evolution of Airpower Theory. New Delhi: Lancer Publishers, 2000. ISBN 978-81-7062-282-6. (ang.).
