Spis treści
Glynn Turman
Glynn Turman (2010) | |
| Imię i nazwisko |
Glynn Russell Turman |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
31 stycznia 1947 |
| Zawód |
aktor, reżyser, scenarzysta, producent telewizyjny |
| Współmałżonek |
Ula M. Walker |
| Lata aktywności |
od 1959 |
Glynn Russell Turman (ur. 31 stycznia 1947 w Nowym Jorku – amerykański aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, scenarzysta, reżyser i producent telewizyjny.
10 lipca 2025 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 7065 Hollywood Boulevard[1][2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Nowym Jorku jako syn Leny i Wymana Turmanów[3]. Według analizy DNA, Turman ma wspólne pochodzenie w linii matki z ludem Edo z Nigerii[4]. Po rozwodzie rodziców wychowywany był przez matkę w Harlemie, a w połowie lat 50. przeprowadził się do Greenwich Village[3]. W 1965 ukończył High School of Performing Arts w dzielnicy Manhattan[5].
Turman zadebiutował w wieku 12 lat na Broadwayu w roli Travisa Youngera w sztuce Lorraine Hansberry Rodzynek w słońcu (1959)[6] u boku Sidneya Poitiera, Ruby Dee, Claudii McNeil, Louisa Gossetta Jr. i Johna Fiedlera. Jego kreacja Steve’a Carltona, który poddaje się wpływom sutenera w przedstawieniu Co kupują sprzedawcy wina w reż. Michaela Schultza[7] przyniosła mu w 1974 nominację do nagrody krytyków Los Angeles (Los Angeles Critics Award). Występował także w produkcjach off-Broadwayowskich: Kto ma swoje własne (1966) jako Tim Jr., Czy Pan o mnie pamięta (1982) i Oczy Amerykanina (1985) jako James Horsford Ottley III[8][9].
Po raz pierwszy trafił na ekran w serialu antologicznym Sztuka tygodnia w odcinku pt. „Czarny poniedziałek” (1961) z udziałem Pata Hingle’a i Roberta Redforda[10]. Wziął udział w jednym z odcinków serialu przygodowego emitowanym w stacji telewizyjnej CBS Daktari – pt. „Dawno, dawno temu” (1968) jako Usumbu i dwóch odcinkach sitcomu ABC Julia (1969) jako Jimmy James z Diahann Carroll. Od 14 października 1968 do 2 czerwca 1969 występował jako Lew Miles w operze mydlanej ABC Peyton Place[11]. Po występie jako szeregowy George Brightman w telewizyjnym dramacie wojennym ABC Czarna brygada (Carter’s Army, 1970), z kręgu kina afroamerykańskiego, i jako Bodhi w dramacie telewizyjnym ABC W poszukiwaniu Ameryki (In Search of America, 1971) z Jeffem Bridgesem, pojawił się na kinowym ekranie w roli Sailora w filmie romantycznym Honky (1971)[12] z Marion Ross.
Rola Alexa Prince’a, Seniora w serialu HBO Terapia (In Treatment, 2008–2009) przyniosła mu w 2008 nagrodę Emmy dla wybitnego aktora gościnnego w serialu dramatycznym. W 2023 za znakomity występ gościnny w roli patriarchy rodziny Bordelon – Ernesta Bordelona w serialu Oprah Winfrey Network Queen Sugar (2016–22) otrzymał NAACP Image Awards.
Życie osobiste
[edytuj | edytuj kod]W 1965 ożenił się z Ulą May Walker, z którą ma troje dzieci: dwóch synów – Darryla i Glynna oraz córkę Stephanie. Małżeństwo zostało zakończone rozwodem w lipcu 1971. 11 kwietnia 1978 zawarł związek małżeński z wokalistką Arethą Franklin. 7 lutego 1984 doszło do rozwodu. Spotykał się przez około dekadę z Jo-Ann Allen, zanim ją poślubił 14 lutego 1992, mają córkę Delenę Joy (ur. 1987)[13].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- 1968–1969 – Peyton Place (Lew Miles)
- 1970 – Czarna brygada (szer. George Brightman)
- 1975 – Chłodne wyżyny (Leroy "Preach" Jackson)
- 1977 – Jajo węża (Monroe)
- 1982 – Zakład karny II (Charles Johnson)
- 1984 – Gremliny rozrabiają (Roy Hanson)
- 1985-89 – Napisała: Morderstwo (Earl Browder, Stan Lassiter, Ben Coleman)
- 1986 – Na ostrzu noża (por. Delgado)
- 1987 – Matlock (mjr Dennis Orlando)
- 1988-93 – Inny świat (płk. Bradford Taylor)
- 1992 – Podwójny kamuflaż (ojciec Russella)
- 1994 – Niezwykłe lato (Spencer Phillips)
- 1996 – Tajna przesyłka (Stallworth Hubbs)
- 1996 – Historia Earla "Kozła" Manigaulta (trener Powell)
- 1997 – Czarna kawaleria (sierż. Joshua "Joyu" Judges Ruth)
- 1998 – Jak Stella zdobyła miłość (dr Shakespeare)
- 1999 – Zbuntowana klasa (kierownik Armstrong)
- 2000 – Siła i honor (Floyd)
- 2000 – Wizyta (Al Rheingold)
- 2000 – Pieśń wolności (T-Bone Lanier)
- 2000 – Dotyk anioła (szeryf Guthrie)
- 2001 – Zbrodnie Nowego Jorku (Ted Olsen)
- 2001 – JAG. Wojskowe Biuro Śledcze (kapitan okrętu podwodnego)
- 2004-08 – Prawo ulicy (burmistrz Royce)
- 2005 – Sahara (dr Hopper)
- 2006 – Prawo i porządek: sekcja specjalna (dr Young)
- 2008 – Dowody zbrodni (Al Towert)
- 2008 – Ostry dyżur (pan Holmes)
- 2009 – Hoży doktorzy (George)
- 2009 – Southland (kapitan)
- 2009 – FlashForward: Przebłysk jutra (senator Noland)
- 2008 – Terapia (Alex Prince)
- 2010 – Chętni na kasę (st. detektyw Duncan)
- 2010 – Burleska (Harold Saint)
- 2010 – Detroit 1-8-7 (wielebny Huey)
- 2010-11 – Defenders (sędzia Owens)
- 2011 – Super 8 (dr Woodward)
- 2012 – Alcatraz (Emmitt Little)
- 2012-2016 – Kłamstwa na sprzedaż (Jeremiah Kaan)
- 2012 – Agenci NCIS: Los Angeles (James Pierce)
- 2012 – Revolution (mjr Kipling)
- 2013 – Zabójcze umysły (Charles Johnson)
- 2014 – Anioły i kowbojki: Lato Dakoty (Issac)
- 2015 – Dowód (płk. Tyler)
- 2016 – Zwycięzca (Harry E. Davis)
- 2017 – Graves (epizod)
- 2018 – W garniturach (Vic)
- 2018 – Bumblebee (gen. Whalen)
- 2018-19 – Sposób na morderstwo (Nate Lahey)
- 2019 – Lepsze życie (Rocket)
- 2019 – Amerykańscy bogowie (wielebny Hutchins)
- 2019 – The Red Line (Nathan Gordon)
- 2020 – Ma Rainey: Matka bluesa (Toledo)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Glynn Turman. Walk of Fame. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Shreya Ghosh: Who is Glynn Turman’s wife? All about the family as Gremlins star celebrates Hollywood walk of fame star. SoapCentral.com, 11 lipca 2025. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ a b Keith Ryan Cartwright: Actor Glynn Turman is a cowboy at heart. andscape.com, 28 października 2021. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Glynn Turman What Nationality Ancestry Race. EthniCelebs.com, 19 stycznia 2020. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts. Notable Alumni. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Glynn Turman. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Clive Barnes, Theater: Milner’s ‘What the Wine‐Sellers Buy’, „The New York Times”, 15 lutego 1974 [dostęp 2026-02-22] (ang.).
- ↑ Glynn Turman. Internet Off-Broadway Database. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Glynn Turman, Actor. Spectra Theater. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Play of the Week: Black Monday (1961) w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Glynn Turman Biography. Film Reference. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Glynn Turman. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
- ↑ Who is Glynn Turman’s wife?. newsbreak.com. [dostęp 2026-02-22]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Glynn Turman w bazie IMDb (ang.)
- Glynn Turman w bazie Filmweb
- Glynn Turman w bazie Notable Names Database (ang.)









