Harry F. Sinclair
.jpg) Harry F. Sinclair (1923) | |
| Data i miejsce urodzenia |
6 lipca 1876 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
10 listopada 1956 |
| Zawód, zajęcie |
przedsiębiorca, przemysłowiec |
| Narodowość |
amerykańska |
| Alma Mater | |
Harry F. Sinclair (ur. 6 lipca 1876 w Wheeling w stanie Wirginia Zachodnia, zm. 10 listopada 1956 w Pasadenie w Kalifornii[1]) – amerykański przedsiębiorca i przemysłowiec, założyciel przedsiębiorstwa naftowego Sinclair Oil Corporation, w latach 20. XX wieku zamieszany w aferę Teapot Dome.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W latach 1897–1898 studiował farmację na Uniwersytecie Kansas. Po ukończeniu studiów krótko pracował w branży aptecznej. Po 1901 roku zaczął pracować w przemyśle naftowym. W 1916 roku założył Sinclair Oil and Refining Corporation, przemianowaną później na Sinclair Oil Corporation. Przedsiębiorstwo w przeciągu kilku lat stało się jednym z największych producentów ropy naftowej na świecie[1].
W 1922 roku został zamieszany w tzw. aferę Teapot Dome, skandal związany z przyznaniem bez przetargu złóż ropy naftowej w Wyoming Sinclair Oil, w zamian za łapówki dla Alberta B. Falla, sekretarza do spraw wewnętrznych w administracji prezydenta Warrena Hardinga[1][2]. Po ujawnieniu skandalu umowa została rozwiązana. Sinclair wraz z kilkoma innymi przedsiębiorcami zamieszanymi w skandal został oskarżony i sądzony za korupcję i utworzenie grupy, której celem była defraudacja pieniędzy z budżetu państwa. Proces przerwano po ogłoszeniu, że Sinclair poprosił agencję detektywistyczną o znalezienie ławnika, który mógłby po przekupstwie głosować za uniewinnieniem Sinclaira. W drugim procesie Sinclair został uniewinniony po tym, jak ława przysięgłych orzekła, że rząd nie znalazł dowodów, by oskarżony wspierał Falla w celu uzyskania pewnych korzyści[1].
Równolegle odbywał się proces, w którym Sinclair został oskarżony o obrazę sądu i Senatu po tym, jak odmówił udzielenia odpowiedzi na część pytań w trakcie śledztwa w sprawie afery Teapot Dome. Za obrazę został w 1929 roku skazany na sześć i pół miesięcy pozbawienia wolności. Po odbyciu kary wrócił do działalności gospodarczej. Podczas wielkiego kryzysu gospodarczego 1929–1935 rozbudowywał sieć rurociągów i rafinerii oraz kupował podupadłe firmy naftowe. W 1949 roku przeszedł na emeryturę[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Harry F. Sinclair [online], britannica.com [dostęp 2025-11-11] (ang.).
- ↑ Bogdan Mucha, Mechanizm finansowania prezydenckich kampanii wyborczych w Stanach Zjednoczonych Ameryki, „Krakowskie Studia Międzynarodowe” (3), 2008, s. 117 [dostęp 2025-11-11].
