Henryk Alszer

Henryk Alszer

Data i miejsce urodzenia	7 maja 1918 Bismarckhütte
Data i miejsce śmierci	31 grudnia 1959 Ruda Śląska
Wzrost	176 cm
Pozycja	napastnik
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole RKS Hajduki Hajduczanka Hajduki Azoty Chorzów KS 06 Załęże 1939–1941 Bergknappen Königshütte 1945 RC Lens 1946–1947 Forres 1947–1957 Ruch/Chemik/Unia Chorzów 177 (51) 1958 Górnik Katowice 1959 Pogoń Nowy Bytom
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole 1948–1955 Polska 13 (2)
Kariera trenerska
Lata Drużyna 1959 Pogoń Nowy Bytom
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Henryk Alszer, znany też jako Walter Duczek^[1] (ur. 7 maja 1918 w Bismarckhütte, zm. 31 grudnia 1959 w Rudzie Śląskiej) – polski piłkarz, napastnik. Reprezentant Śląska i Polski, olimpijczyk z Helsinek w 1952. Do 1947 nosił imię Walter^[2].

Urodził się 7 maja 1918 roku w Bismarckhütte, jako syn Konstantego i Anny Długi^[3]. Niedługo po jego urodzeniu oficjalnie zakończyła się I wojna światowa, a od 1922 nazwę gminy Bismarckhütte zmieniono na Hajduki Wielkie i od 1939 Hajduki stały się częścią Chorzowa^[4][5]. Uczęszczał do szkoły zawodowej, zdobywając fach ślusarza^[3].

Henryk Alszer był wychowankiem przedwojennego RKS Hajduki, później grał w Hajduczance, w KS Chorzów^[6], a wybuch wojny zastał go jako zawodnika 06 Załęże^[3]. Z kolei w latach 1939–1941 grał w Bergknappen^[3].

W 1942 roku został powołany do służby w Wehrmachcie. Jeszcze przed końcem zmagań wojennych w Europie Henrykowi Alszerowi udało się zdezerterować z niemieckiej armii na terenie Francji, skąd trafił do Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii^[2]. W 1945 grał we francuskim RC Lens, a w latach 1946–1947 w szkockim Forres^[2][3].

Do Chorzowa powrócił w 1947 roku, od razu trafiając do Ruchu Chorzów^[3]. W 1951 zdobył ze swoją drużyną puchar polski oraz w tym samym roku został królem strzelców dzięki strzeleniu 5 goli^[3]. W latach 1951–1953 wywalczyli również mistrzostwo polski^[3]. Gdy odchodził od Ruchu w 1958 miał na koncie 177 meczów w jego barwach i 51 goli^[7]. W 1958 grał w Górniku Katowice, a rok później w Pogoni Nowy Bytom jako grający trener^[3].

Piłkarz ten był 14-krotnym reprezentantem Polski, a jego debiut miał miejsce w 1948 roku w meczu z Jugosławią^[3].

Do czasu ostatniego występu w barwach narodowych w 1955 roku, w meczu z Rumunią, miał na koncie dwie bramki^[3]. W 1956 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu^[3].

W godzinach wieczornych 31 grudnia 1959 w Rudzie Śląskiej poniósł śmierć wskutek zdarzenia drogowego, gdy jako przechodzień został potrącony przez samochód ciężarowy, którego 25-letni kierowca zbiegł z miejsca wypadku nie udzielając mu pomocy (został aresztowany 4 stycznia 1960, ciężarówka Star należała do PSS w Wirku)^[8][9][10].

• strzelcy bramek dla reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyzn

• Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
• Antoni Bugajski: Był sobie piłkarz. Warszawa: Ringer Axel Springer, 2020, s. 269-276. ISBN 978-83-8091-916-7.

• Sylwetka w Polskim Portalu Olimpijskim