Hydrocynkit
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Zn5[(OH)3/CO3]2 |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
3,5–4[1] |
| Przełam |
nierówny/nieregularny[1] |
| Łupliwość |
wyraźna, doskonała[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
bardzo kruchy[1] |
| Gęstość |
3,2–3,8 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biały, żółtawy, brunatny, niekiedy bezbarwny |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk |
matowy, kryształy czasami – perłowy, jedwabisty, ziemisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,630–1,750 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,120[1] dyspersja (optyka): stosunkowo silna[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
5.BA.15[1] |
Hydrocynkit (kwiat cynkowy) – minerał z gromady węglanów. Należy do grupy minerałów rzadkich, rozpowszechnionych tylko w niektórych rejonach Ziemi.
Nazwa pochodzi od składu chemicznego minerału.
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Właściwości
[edytuj | edytuj kod]Występuje w skupieniach zbitych, ziemistych (przypominają kredę), w postaci nalotów i wykwitów tworzących się również współcześnie w wyrobiskach kopalń kruszców Zn. Bardzo rzadko tworzy kryształy. Jest bardzo kruchy, przezroczysty do przeświecającego[1], w świetle ultrafioletowym wykazuje jasnoniebieską fluorescencję. Teoretycznie zawiera 74,12% ZnO i 16,03% CO2. Łatwo rozpuszcza się w kwasach. Często zawiera zanieczyszczenia żelaza lub miedzi[1].
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Minerał wtórny, powstaje w strefie wietrzenia kruszców cynku, głównie sfalerytu. Towarzyszą mu głównie kalcyt, hemimorfit, smithsonit, fluoryt, willemit, aurichalcyt, cerusyt, kwarc i galena[1].
Miejsca występowania:
- W Polsce: jest znany z kopalń bytomskich, olkuskich, chrzanowskich.
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]- lokalna ruda cynku,
- poszukiwany przez kolekcjonerów.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
- A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa, Wyd. Geolog. 1965
- A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE. 1993
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma – Press” 2003
