Klasztor Rein

Klasztor Rein
Stift Rein
	; Widok z lotu ptaka
Państwo	Austria
Kraj związkowy	Styria
Miejscowość	Gratwein-Straßengel
Kościół	rzymskokatolicki
Rodzaj klasztoru	opactwo
Właściciel	cystersi
Liczba zakonników (2022)	12
	Obiekty sakralne
Bazylika	Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Styl	barok
Data budowy	1149
	Położenie na mapie Styrii Klasztor Rein
	Położenie na mapie Austrii Klasztor Rein
	47°08′06″N 15°17′07″E/47,135000 15,285278
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Strona internetowa

Klasztor Rein (niem. Stift Rein) – rzymskokatolickie opactwo cystersów znajdujące się w austriackiej gminie Gratwein-Straßengel.

Historia

Klasztor został założony 25 marca 1129 przez zakonników z Ebrach. Pierwszym opatem został Gerlach, który osiedlił się tu wraz z dwunastoma współbraćmi. Teren pod budowę placówki przekazał margrabia Leopold I^[1]. W 1140 roku konsekrowano romańską bazylikę, a w 1229 roku poświęcono kaplicę św. Benedykta. 19 września 1276 klasztor był miejscem okazania poparcia dla niemieckiego króla Rudolfa I Habsburga przez szlachtę styryjską, karyncką i kraińską, co zakończyło panowanie czeskich monarchów nad tymi terenami^[2].

W 1409 roku zakończono budowę gotyckiej kaplicy św. Krzyża, wzniesionej na planie krzyża greckiego, a w 1453 kard. Enea Silvio de Piccolomini, późniejszy papież Pius II, konsekrował kościół św. Ulryka w obecności cesarza Fryderyka III Habsburga^[1]. W latach 1481–1515 klasztor wyremontowano, a w latach 1628–1632 kompleks został rozbudowany w stylu renesansowym wg projektu Bartolomea di Bosia(inne języki)^[1]^[2]. W 1650 roku rozebrano średniowieczną wieżę i wzniesiono nową, wczesnobarokową^[2]. W 1682 na miejscu romańskiego kapitularza wzniesiono kaplicę Mariacką, w której znajduje się grób Leopolda I oraz XIV-wieczna figura Madonny^[1].

W 1738 rozpoczęto przebudowę kościoła klasztornego w stylu późnobarokowym, konsekracja miała miejsce 5 listopada 1747^[1]. Około 1753 roku powstała reprezentacyjna biblioteka, a w 1782 roku ukończono kolejną przebudowę wieży^[2]. Za wygląd elewacji, wieży świątyni i ołtarzy odpowiada Johann Georg Stengg(inne języki), a za wnętrze świątyni wraz z freskami – Joseph Adam von Mölck(inne języki)^[2]. Opactwo nie został rozwiązane podczas kasaty józefińskiej, przyporządkowano je natomiast pod jurysdykcję biskupa Seckau i czasowo zakazano przyjmowania nowicjuszy^[3].

W 1941 roku placówka została zamknięta przez władze nazistowskie^[1]. Wykorzystywano ją jako magazyn, przechowywano tu m.in. cenne kostiumy teatru w Grazu. Po zakończeniu II wojny światowej zakonnicy wrócili do klasztoru, który wkrótce wyremontowano. Dotychczasowy opat Ernest Kortschak został jednak zmuszony do rezygnacji z powodu sympatii nazistowskich^[3]. W latach 70. rozpoczęto renowację, którą przerwała powódź w 1975 roku^[3]. 4 października 1979 papież Jan Paweł II wyniósł kościół klasztorny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny do godności bazyliki mniejszej^[4]. Ostatecznie prace remontowe ukończono w roku 1981^[1].