Klasztor w Strusowie
| |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Miejscowość | |
| Kościół | |
Położenie na mapie hromady Mikulińce  | |
Położenie na mapie Ukrainy  | |
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego  | |
Położenie na mapie rejonu tarnopolskiego  | |
| 49°20′32,644″N 25°37′35,612″E/49,342401 25,626559 | |
Klasztor św. Mikołaja w Strusowie (ukr. Монастир Святого Миколая) – klasztor bazyliański Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej we wsi Strusów (obecnie hromada Mikulińce, rejon tarnopolski, obwód tarnopolski).
Historia
[edytuj | edytuj kod]Na przełomie XVI i XVII w. w Strusowie powstał klasztor. Założyło go dwóch mnichów, którzy wydrążyli w skalistym masywie na lewym brzegu Seretu kompleks jaskiniowy ze świątynią św. Mikołaja[1].
Po wojnach kozackich i okresie hetmanatu (Ruiny) klasztor podupadł, a w trakcie najazdów turecko-tatarskich został zniszczony. W 1767 r.[2] wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki przeznaczył niezbędne fundusze na odbudowę klasztoru i cerkwi, przekazując je w użytkowanie ojcom bazylianom. 17 sierpnia 1771 r. umocnił tę decyzję aktem fundacyjnym, w którym szczegółowo określił wkład: wydzielono ziemię pod klasztor dla dwunastu mnichów, cerkiew, folwark gospodarczy, inne budynki, a także 60 tysięcy złotych na potrzeby budowlane[1][3][4].
W grudniu 1772 r. czeski architekt Johan Kasper Selner zakończył opracowywanie projektu nowego kompleksu klasztornego. Już dwa lata później, w miejscu, gdzie wcześniej znajdowała się stara świątynia jaskiniowa, wzniesiono nowy barokowy klasztor wraz z cerkwią, którą poświęcono ku czci św. Mikołaja[1].
W 1787 r. rząd austriacki wydał dekret, znany jako kasata józefińska, na mocy którego klasztor został zlikwidowany. Mnichów przesiedlono, przenosząc ich do klasztorów w Buczaczu i Ułaszkowcach, a cały majątek klasztorny sprzedano za 31 750 florenów. Cerkiew przekazano wspólnocie rzymskokatolickiej do użytku jako kościół, ale spłonęła ona w 1891 r.[1]
Przez niemal całe stulecie cerkiew klasztorna pozostawała zaniedbana. W 1993 r. została zwrócona prawowitemu właścicielowi — ojcom bazylianom, zgodnie z decyzją Tarnopolskiej Obwodowej Administracji Państwowej. Odbudową działalności parafialnej i klasztornej pokierował ihumen klasztoru w Buczaczu, ks. Iwan Majkowycz. Współpracował on z architektami z „Ukrzachidprojektrestawracja” pod kierownictwem Mykoły Hajdy. Dzięki wspólnym wysiłkom klasztoru w Buczaczu i lokalnych parafian, cerkiew została całkowicie odbudowana, odnowiono starożytną jaskiniową oraz ukończono prace nad ikonostasem. Obecnie klasztor funkcjonuje na prawie eparchialnym[1].
Na terenie parafii wzniesiono i poświęcono krzyż w miejscu, gdzie planowana jest budowa kaplicy dedykowanej błogosławionym Mykołajowi Kondratowi i Mykołajowi Cehelskiemu. Ponadto, w parafii aktywnie działają wspólnoty „Matki w Modlitwie” oraz bractwo „Apostolstwo Modlitwy”. Dla dzieci regularnie organizowane są obozy „Wesołe wakacje z Bogiem”, a także działa chór parafialny. W 2014 r. w cerkwi przeprowadzono prace remontowe i zakupiono nowy dzwon[1].
- ihumen ks. Epifani Łachocki[1]
- ks. Iwan Damaskin Stachniakewycz (1773/74)[1]
- ks. Onufrij Kryżanowski (1775/76)[1]
- ks. Benedykt Płoszczanski (1776)[1]
- ks. Iwan Majkowycz, OSBM (1993—?)[1]
- ks. Symeon Czmoła[1]
- ks. Tadej Misiuk[1]
- ks. Teodor Nahorniak OSBM (z ?)[1]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n с. Струсів. Монастир святого Миколая // Тернопільсько-Зборівська архиєпархія. Парафії, монастирі, храми. Шематизм / Автор концепції Куневич Б.; керівник проєкту, науковий редактор Стоцький Я. — Тернопіль : ТОВ «Новий колір», 2014. — С. 470. : іл. — ISBN 978-966-2061-29-1.
- ↑ Струсів – давнє Підбогородичне - РІСУ. Релігійно-інформаційна служба України. [dostęp 2023-03-07]. (ukr.).
- ↑ Берест Р. Середньовічні монастирі Галичини: житло та побут. — Львів, 2011. — С. 171. — ISBN 978-617-607-040-5.
- ↑ Вуйцик В. З історії василіанських монастирів: Святомиколаївський монастир в Струсові // Галицька брама. — Львів, 1999. — № 1-2. — С. 20.
