Spis treści
Komierowo
| wieś | |
Pałac w Komierowie (październik 2019) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
347[2] |
| Strefa numeracyjna |
52 |
| Kod pocztowy |
89-400[3] |
| Tablice rejestracyjne |
CSE |
| SIMC |
0095035 |
Położenie na mapie gminy Sępólno Krajeńskie | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego | |
Położenie na mapie powiatu sępoleńskiego | |
Komierowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Sępólno Krajeńskie.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 347 mieszkańców[2]. Jest szóstą co do wielkości miejscowością gminy Sępólno Krajeńskie.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Na wzniesieniu górującym nad okolicą przed 1656 istniała mała warownia szlachecka, która zniszczona została w czasie potopu szwedzkiego. W 1670 odbudowana jako niewielki pałac, wokół którego założono okazały park ze stawami.
Pod koniec XIX wieku na zlecenie Romana Komierowskiego architekt Wiktor Stabrowski przebudował pałac w stylu neogotyckim. Ostateczny kształt nadał obiektowi Tomasz Komierowski (zamordowany przez okupanta w 1939), z którego inicjatywy między 1924 a 1929 rokiem powstał obecny budynek.
Po II wojnie światowej znacjonalizowany pałac był ośrodkiem pracy dla więźniów, siedzibą PGR, magazynem, a następnie młodzieżowym ośrodkiem jeździeckim, popadając sukcesywnie w ruinę[4]. W 1997 roku mazowiecka linia Komierowskich odkupiła Pałac od Skarbu Państwa[4]. Tworzące pałacowy park o powierzchni blisko 16 ha, wielusetletnie drzewa (głównie dęby szypułkowe) przetrwały w większości do 2017 roku, gdy potężna nawałnica powaliła 700 z nich. Będący wówczas na ukończeniu projekt rewaloryzacji parku opracowany przez specjalistę ds. ogrodów historycznych, architekta krajobrazu Łukasza Przybylaka, musiał zostać przekształcony w projekt rekonstrukcji całego założenia[5]. W 2018 roku zakończono renowację trwającą 6 lat, a w pałacu właściciele urządzili hotel[4].
Na początku listopada 1944 r. w Komierowie stacjonował Batalion desantowy Dalwitz[6][7].
W Komierowowie urodził się nauczyciel bibliofil Piotr Nowicki, który w 1930 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]Według rejestru zabytków NID[8] na listę zabytków wpisany jest zespół pałacowy z przełomu XIX/XX w., nr rej.: A/214/1-4 z 5.06.1987:
- klasycystyczny pałac z lat 1924–1929,
- park,
- oficyna z 1919,
- kuźnia z 1919.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 56611.
- ↑ a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 500 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ a b c Marek Weckwerth, Sandra Szymańska, Pałac w Komierowie. Tu najgłośniej przemawia do nas historia. Zdjęcia [online], sepolnokrajenskie.naszemiasto.pl, 28 czerwca 2021 [dostęp 2025-06-29].
- ↑ Wiktor Bochenek, Łukasz Przybylak w cyklu 10 pytań do Architektów Krajobrazu [online], architekturabiznes.pl, 22 marca 2024 [dostęp 2025-06-29].
- ↑ «Праклятыя і забытыя», дак. фільм, ч. 1 — 2013, Belsat (jęz. białoruski), od minuty 23:30
- ↑ Jarosław Ruszczak, Białoruskie formacje kolaboranckie – Free Download PDF, 2018, s. 10
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 grudnia 2025, s. 73 [dostęp 2016-03-12].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Komierowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 309.
- Archiwalne widoki miejscowości w bibliotece Polona









