Macromyzon siluricus

Macromyzon siluricus
Danielle de Carle(inne języki), Rafael Eiji Iwama(inne języki), Andrew Wendruff(inne języki), Loren Babcock(inne języki), Karma Nanglu(inne języki) 2025
Okres istnienia: sylur–sylur PreꞒ Ꞓ O S D C P T J K Pg N Q 443.1/419.62 443.1/419.62
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	pierścienice
Gromada	siodełkowce
Podgromada	pijawki
Rodzaj	Macromyzon
Gatunek	Macromyzon siluricus
Multimedia w Wikimedia Commons

Macromyzon siluricus – gatunek kopalnych pierścienic. W momencie opisania najstarszy znany przedstawiciel pijawek.

Jedyny znany ze skamieniałości okaz ma ciało o długości 51 mm. Ma ono kształt robakowaty, lancetowaty, z przodu wydłużony w ryjek, rozszerzający się ku tyłowi tak, że koniec tylny jest dwukrotnie szerszy od przedniego. W najszerszym miejscu ma 18,9 mm szerokości, po czym łagodnie się zwęża i kończy wydatną strukturą interpretowaną jako przyssawka tylna. Podzielone jest na części składające się z równej wielkości pierścieni po sześć w każdej, zawierające półokrągłe organy, wskazując na segmentowatość. W skamieniałości brak śladów chityny. Budowa ta sugeruje, że był to przedstawiciel pijawek. Istnieją hipotezy, że skamieniałość jest wylinką innej pierścienicy, konkretnie wieloszczeta z linii prowadzącej do Scolecida, lub fragmentem większego zwierzęcia, jednak autorzy diagnozy taksonomicznej je odrzucają. Ze współczesnych organizmów morfologicznie najbardziej podobne są pijawki z rodziny Glossiphoniidae^[1].

Skamieniałość tego gatunku odkryto w kamieniołomie w hrabstwie Waukesha (Wisconsin, Stany Zjednoczone) na północ od drogi stanowej 164(inne języki). Znajdowała się w dolnej części formacji skalnej Brandon Bridge(inne języki). Znajduje się tam telickie (starszy sylur) stanowisko paleontologiczne(inne języki) biota Waukesha(inne języki). Skamieniałości z tego stanowiska na podstawie skamieniałości przewodnich datowane są na 437,5–436,5 mln lat^[1].

Macromyzon siluricus żył w czasie, w którym według zegara molekularnego wczesne pierścienice podzieliły się na wieloszczety i siodełkowce, o ponad 200 mln lat wcześniej niż szacowane rozdzielenie pijawek i skąposzczetów. Odkrycie to więc przesuwa wstecz dotychczas przyjmowany czas powstania pijawek i czyni z Macromyzon siluricus najstarszego znanego przedstawiciela tego taksonu. Był to gatunek morski, co podważa dotychczasowe założenie, że siodełkowce wyewoluowały w wodach słodkich. W faunie Waukesha nie stwierdzono kręgowców, co nakazuje przypuszczenie, że Macromyzon siluricus nie mógł być gatunkiem krwiopijnym, ale był drapieżnikiem żywiącym się bezkręgowcami, ewentualnie żywił się ich hemolimfą, a najbardziej prawdopodobnymi ofiarami były najliczniejsze w tej faunie trylobity^[1].

Gatunek w momencie opisania znany był tylko z jednej skamieniałości, która stała się jego holotypem. Jest ona okazem UWGM 7056 przechowywanym w muzeum geologicznym University of Wisconsin-Madison. Jest jedynym przedstawicielem nowo opisanego rodzaju Macromyzon, który w związku z tym jest monotypowy. Nie są znane jego powiązania z innymi taksonami w obrębie podgromady Hirudinea. Nazwa rodzaju oznacza z języka greckiego wielką przyssawkę, a nazwa gatunkowa odnosi się do syluru, czyli okresu geologicznego, z którego pochodzi skamieniałość^[1].