Spis treści
Mandy Patinkin
| Imię i nazwisko |
Mandel Bruce Patinkin |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
30 listopada 1952 |
| Zawód |
aktor, piosenkarz |
| Współmałżonek |
Kathryn Grody |
| Lata aktywności |
od 1974 |
Mandy Patinkin, właśc. Mandel Bruce Patinkin (ur. 30 listopada 1952 w Chicago) – amerykański aktor i piosenkarz występującym w musicalach, telewizji i filmie. Jako artysta broadwayowski współpracował ze Stephenem Sondheimem i Andrew Lloydem Webberem.
Odtwórca roli doktor Jeffreya Geigera w serialu CBS Szpital Dobrej Nadziei (1994–2000), za którą w 1995 został uhonorowany nagrodą Emmy dla najlepszego aktora w serialu dramatycznym[1]. Występował w Rube’a Johna Sofera w serialu Showtime Trup jak ja (2003–2004), Jasona Gideona w serialu CBS Zabójcze umysły (2005–2007), weterana wywiadu CIA Saula Berensona w serialu Showtime Homeland (2011–2020) i Hala Wacknera w serialu sądowym Showtime Sprawa idealna (2021). Wcielił się w postać szermierza Inigo Montoyi w przygodowym filmie familijnym Roba Reinera Narzeczona dla księcia (1987)[2] i zagrał rolę Avigdora w melodramacie muzycznym Barbry Streisand Yentl (1983), za którą otrzymał nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu[3].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Chicago w stanie Illinois w rodzinie z wyższej klasy średniej jako syn Doris „Doralee” (z domu Sinton) i Lestera Patinkina, który prowadził dwie duże fabryki metali w Chicago, The People’s Iron & Metal Company i Scrap Corporation of America[4]. Jego rodzina wywodziła się od żydowskich emigrantów z Rosji i Polski[5] i wychowywał się w konserwatywnym judaizmie. Jego matka napisała żydowską rodzinną książkę kucharską Przepisy mojego życia (Grandma Doralee Patinkin’s Jewish Family Cookbook)[6]. Kuzynami Patinkina są Mark Patinkin, autor i felietonista „The Providence Journal” i Sheldon Patinkin z Columbia College w Chicago, założyciel The Second City[7].
Uczęszczał do South Shore High School i Harvard St. George School. W 1970 ukończył Kenwood High School (potem Kenwood Academy). Studiował na University of Kansas i Juilliard School (1972–1976)[8].
W 1975 zadebiutował na scenie Broadwayu jako Arthur Gower w komedii Trelawny ze „Studni”[9]. Grał w przedstawieniach broadwayowskich, m.in. Hamlet Williama Shakespeare’a (1975), Pudełko cieni Michaela Cristofera (1977) u boku Josefa Sommera, Vincenta Spano i Geraldine Fitzgerald, a także w produkcjach off-Broadwayowskich, w tym Rebeliantka (Rebel Women, 1976)[10] w roli majora Roberta Steele’a Stronga z udziałem Davida Dukesa, Johna Glovera, Petera Wellera i Erica Robertsa, prezentowanej na Festiwalu Szekspirowskim w Nowym Jorku[11], Henryk IV, część 2 Shakespeare’a (1981) jako Raptus, Niedziela w parku z George’em (Sunday in the Park with George) Jamesa Lapine’a (1983) w roli George’a (nominacja do Tony Award) czy Burza Shakespeare’a (2008) w roli Prospero. W 1980 otrzymał Tony Award za kreację narratora Ché w musicalu Evita[12], a w 1989 rola Leontesa w sztuce szekspirowskiej Zimowa opowieść przyniosła mu nagrodę Drama League Award za wybitny występ[13]. Stał się też wybitnym interpretatorem dzieł muzycznych Stephena Sondheima[14].
Po raz pierwszy trafił na ekran jako ratownik na basenie w komediodramacie Niezły pasztet (The Big Fix, 1978) z Richardem Dreyfussem. Jako detektyw Samuel Francisco w filmie sensacyjnym Obcy przybysze (1988) był nominowany do Nagrody Saturna w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy[15]. W filmie kryminalnym Dick Tracy (1990) pojawił się jako 88 Keys. Zagrał Alfreda de Musseta w dramacie Improwizacja (Impromptu, 1991) z Hugh Grantem (jako Fryderyk Chopin), Judy Davis (George Sand), Ralphem Brownem (Eugène Delacroix) i Julianem Sandsem (Ferenc Liszt).
12 lutego 2018 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6243 Hollywood Boulevard[16][17].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]15 czerwca 1980 ożenił się z aktorką Kathryn Grody[8], z którą mają dwóch synów: Isaaca (ur. 1983)[8] i Gideona (ur. 1987)[8].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]Filmy
[edytuj | edytuj kod]- 1981: Ragtime jako Tateh
- 1983: Yentl jako Avigdor
- 1986: Laputa – podniebny zamek jako Louis (głos)
- 1987: Narzeczona dla księcia jako Inigo Montoya
- 1988: Obcy przybysze jako detektyw Samuel Francisco 'George'
- 1990: Dick Tracy jako 88 Keys
- 1991: Doktor jako doktor Murray Kaplan
- 1991: Barwy prawdy jako John Palmeri
- 1993: Mikey i ja jako Irate Man
- 1998: Lulu na moście jako Philip Kleinman
- 1999: Przygody Elma w krainie zrzęd jako Huxley
- 1999: Sonic the Hedgehog: The Movie jako pomocnik pana prezydenta (głos)
- 2006: I ty możesz zostać bohaterem jako Stanley Irving (głos)
- 2010: 4.3.2.1 jako Jago Larofsky
- 2013: Zrywa się wiatr jako Hattori (głos)
- 2017: Smerfy: Poszukiwacze zaginionej wioski jako Papa Smurf (głos)
- 2017: Cudowny chłopak jako Pan Tushman
seriale
[edytuj | edytuj kod]- 1978: Taxi jako Alan, nowy ojciec
- 1994: Gdzie diabeł mówi dobranoc jako dr Jeffrey Geiger
- 1994–2000: Szpital Dobrej Nadziei jako doktor Jeffrey Geiger
- 1995: Simpsonowie jako Hugh Parkfield (głos)
- 2001: Dotyk anioła jako Szatan
- 2001: Boston Public jako Isaac Rice
- 2003: Prawo i porządek jako Levi March
- 2003–2004: Trup jak ja jako Rube John Sofer
- 2005–2007: Zabójcze umysły jako Jason Gideon
- 2009: Szpital Three Rivers jako Victor
- 2011: Wspaniałe zwierzaki jako Groundhog (głos)
- 2011–2020: Homeland jako Saul Berenson
- 2021: Sprawa idealna jako Hal Wackner
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Outstanding Lead Actor In A Drama Series 1995. Emmys.com. [dostęp 2026-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-01-01)]. (ang.).
- ↑ Willa Paskin, Secret Agent Mandy, „New York”, 7 września 2012 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin Biography (1952-). Film Reference. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin – What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2026-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-03)]. (ang.).
- ↑ Doralee Patinkin: Grandma Doralee Patinkin’s Jewish Family Cookbook. St. Martin’s Press, 1997, s. 267. ISBN 978-0312168568.
- ↑ Bruce Weber, Sheldon Patinkin, Force in Chicago Theater, Dies at 79, „The New York Times”, 28 września 2014 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
- ↑ a b c d Mandy Patinkin Biography. Yahoo!. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Clive Barnes, Stage: ‘Rebel Women’, „The New York Times”, 4 czerwca 1976 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
- ↑ ‘Final Days’, „The New York Times”, 13 kwietnia 1976 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin Awards. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin. Internet Off-Broadway Database. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin. Listal. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin, Actor, Soundtrack, Producer, „TV Guide” [dostęp 2026-01-01] [zarchiwizowane z adresu] (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin. Walk of Fame. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
- ↑ Mandy Patinkin Receives Star on Hollywood Walk of Fame. Nonesuch, 13 lutego 2018. [dostęp 2026-01-01]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Mandy Patinkin w bazie IMDb (ang.)
- Mandy Patinkin w bazie Filmweb
- Mandy Patinkin w bazie Notable Names Database (ang.)
- Mandy Patinkin w bazie Discogs.com (ang.)
- Absolwenci Juilliard School
- Amerykanie pochodzenia żydowskiego
- Amerykańscy aktorzy dubbingowi
- Amerykańscy aktorzy filmowi
- Amerykańscy aktorzy głosowi
- Amerykańscy aktorzy telewizyjni
- Amerykańscy aktorzy teatralni
- Amerykańscy producenci telewizyjni
- Laureaci nagrody Emmy
- Laureaci nagrody Tony
- Ludzie urodzeni w Chicago
- Urodzeni w 1952









