Mitchell Mann

Mitchell Mann

Obywatelstwo	Wielka Brytania
Reprezentuje kraj	Anglia
Data i miejsce urodzenia	26 grudnia 1991 Birmingham
Gra zawodowa	2014–2018, 2019–2023, 2024–
Najwyższy ranking	70 (maj 2016)
Bieżący ranking	82 (stan na 2026-02-02)
Najwyższy break	142 (International Championship 2014)
Breaki 100+ pkt.	51

Mitchell Dennis Mann (ur. 26 grudnia 1991 w Birmingham) – angielski zawodowy snookerzysta .

Mann po raz pierwszy zagrał w snookera w wieku 9 lat^[1], po tym jak został zmuszony do porzucenia piłki nożnej po zdiagnozowaniu u niego zespołu Legga-Calvégo-Perthesa, rzadkiej choroby powodującej gnicie kości biodrowej u młodych chłopców^[2][3]. Najważniejszym momentem jego juniorskiej kariery było zwycięstwo w turnieju Junior Pot Black w 2007 roku, w którym pokonał w finale Jacka Lisowskiego wynikiem 76–23^[2].

W sezonie 2007–08 Mann w wieku 15 lat rozpoczął grę w drugorzędnych turniejach International Open Series,(inne języki) oferujących osiem miejsc w zawodowym tourze snookera ósemce najlepszych w klasyfikacji Order of Merit na koniec sezonu^[4]. W latach 2008–2009 Mann zajmował 11. miejsce w tej klasyfikacji^[5], a w latach 2009–2010 – 46. miejsce^[6].

W sezonie 2010/11 turniej PIOS został zdjęty z rozgrywek i zastąpiony turniejem pro-am Players Tour Championship, a nowym turniejem oferującym awans do grona zawodowców stał się rozgrywany na koniec sezonu turniej Q School. W zawodach PTC Mann odniósł kilka zwycięstw nad profesjonalnymi graczami, w tym Liang Wenbo, Michaelem White’em, Dave’em Haroldem i Shaunem Murphym^[2]. Zakwalifikował się także do głównych etapów kwalifikacyjnych profesjonalnego turnieju rankingowego World Open 2010 poprzez turniej w Landywood Snooker Centre^[7], przegrywając 0–3 z Benem Woollastonem w rundzie pierwszej^[8][9].

Mann regularnie brał udział w zawodach Q School, gdzie zwycięzcom grup kwalifikacyjnych oferowano dwuletnie karty do World Snooker Tour. Mann był bliski wygrania turnieju w trzecim turnieju Q School 2012, przegrał jednak decydującą partię z Robbie Williamsem^[2]. Występ ten pozwolił jednak Mannowi na awans do turnieju rankingowego Australian Goldfields Open 2012, w którym dotarł do trzeciej rundy^[10]. Grał także w turnieju w 2013 roku tą samą metodą, ale przegrał 1–5 ze Stuartem Carringtonem(inne języki) w pierwszej rundzie^[11].

W czerwcu 2014 roku Mann zdobył dwuletnią kartę do profesjonalnego World Snooker Tour na sezony 2014/15 i 2015/16 po zwycięstwie w Mistrzostwach Europy EBSA 2014(inne języki), pokonując w finale Johna Whitty’ego 7–2^[1][2][12]. W sezonie 2014/15 nie wziął udziału w dwóch pierwszych turniejach rankingowych, gdyż zwycięstwo to nastąpiło po rundzie kwalifikacyjnej tych wydarzeń^[1]. Odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w tourze, pokonując doświadczonego gracza Petera Linesa 6–5 w kwalifikacjach do International Championship. Przeszedł przez mecz rundy dzikiej karty z wynikiem 6–1 przeciwko Niu Zhuang(inne języki), a następnie zaliczył break 142 w wygranym 6–5 meczu z Wang Zepeng. W swoim najdłuższym dotychczas występie w turnieju rankingowym Mann przegrał 4–6 z Michaelem White’em w 1/32 finału. Odpadł w pierwszej rundzie zarówno UK Championship, jak i Welsh Open^[13]. Mann pokonał Alfiego Burdena 10–4 w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata i wygrał trzy partie z rzędu, po tym jak Gerard Greene odrobił stratę 4–0 i przegrywał 7–6, pokonując go 10–6^[14]. Do dostania się do największego turnieju snookera potrzebował jeszcze jednego zwycięstwa, ale przegrał z Alanem McManusem 6-10^[15]. Pod koniec swojego pierwszego sezonu zajmował 88. miejsce w światowym rankingu^[16].

Mann pokonał Zhou Yuelonga 4–2 na turnieju Welsh Open, a następnie nieznacznie przegrał 3–4 z Shaunem Murphym^[17]. Podczas ostatniego wydarzenia European Tour, Gdynia Open, Mann wyeliminował Sandersona Lama 4–3, Rhysa Clarka(inne języki) 4–3 i Jacka Lisowskiego 4–2, docierając do 1/8 finału, gdzie przegrał 1–4 z Marco Fu^[18]. Ten występ pomógł mu zająć 45. miejsce w klasyfikacji i zapewnić sobie dwuletnie miejsce w zawodach snookera^[19]. Zakwalifikował się do turnieju China Open, ale w pierwszej rundzie uległ Rory’emu McLeodowi 0–5^[18]. Pokonując Kishan Hirani(inne języki) 10–7 i Matthew Selta 10–9, Mann był o jedno zwycięstwo od gry w Mistrzostwach Świata i dokonał tego, pokonując Dechawata Poomjaenga 10–9. Mann, zajmujący 74. miejsce na świecie, był najniżej notowanym zawodnikiem w turnieju i jedynym debiutantem. Na początku meczu prowadził 2–1 z Markiem Allenem, ale potem miał problemy z techniką i przegrał 3–10.

Po wygraniu zaledwie dwóch z jedenastu meczów przed UK Championship w 2016 roku Mann opisał swoje zwycięstwo 6–3 nad Kyrenem Wilsonem w pierwszej rundzie jako ogromną ulgę. Następnie pokonał Sama Bairda 6–2, a w trzeciej rundzie uległ Zhangowi Andzie 3–6. Na Scottish Open wyeliminował Bairda 4–2 i Anthony’ego McGilla 4–1, ale potem przegrał 1–4 z Seanem O’Sullivanem. Mann po raz trzeci w tym sezonie dotarł do 1/32 finału imprezy, pokonując Michaela Holta 4–1 i O’Sullivana 4–2 podczas Welsh Open, a następnie uległ Kurtowi Maflinowi 2–4^[20]. Po opuszczeniu touru pod koniec sezonu 2017/18 próbował powrotu przez Q School 2018. Jednak przegrał już w pierwszej rundzie pierwszego turnieju z Michaelem Judge’em^[21][22]. Następnie przegrał w kolejnych turniejach, co sprawiło, że musiał czekać kolejny rok, zanim spróbuje odzyskać status zawodowy^[21].

3 maja 2019 r. magazyn World Snooker ogłosił, że Mann otrzyma dwuletnią kartę uprawniającą go do powrotu do zawodowej ligi na dwa sezony : 2019–20 i 2020/21. W czerwcu 2021 r. dzięki dobremu miejscu w Q School Order of Merit z 2021 zapewnił sobie miejsce w sezonach 2021/22 i 2022/23^[23].

Wynik	NIE.	Rok	Mistrzostwo	Przeciwnik w finale	Wynik
Finalista	1.	2009	Pontins Pro-Am - Turniej 1	Andrew Norman	2–5[25]

Wynik	NIE.	Rok	Mistrzostwo	Przeciwnik w finale	Wynik
Zwycięzca	1.	2007	Junior Pot Black	Lisowski, JackJack Lisowski	1–0
Zwycięzca	2.	2014	Mistrzostwa Europy w Snookerze	Jan Whitty(inne języki)	7–2
Finalista	1.	2018	Challenge Tour – Turniej 2	Dawid Grace	0–3
Zwycięzca	3.	2018	Challenge Tour – Turniej 4	Dylan Emery	3–0

• Ron Florax: Profil na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie World Snooker Tour. World Snooker Tour. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Wyniki na stronie snookerscores.net. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie Snooker Database (archiwalny). Snooker Database. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie World Professional Billiards and Snooker Association. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).