Monogatari

Monogatari (jap. 物語 mono-gatari; opowiadanie [o rzeczach, sprawach]) – forma literacka w tradycyjnej literaturze japońskiej, opowieść, forma narracyjna wykształcona w okresie Heian^[1]. Termin obecnie szerszy, obejmujący znaczeniowo gatunki epickie (powieść, opowiadanie, czy nowelę).

Wyróżnia się wiele rodzajów monogatari, np.:

• denki-monogatari (jap. 伝奇物語, opowieści fikcyjne, romantyczne),
• uta-monogatari (jap. 歌物語, opowieści do pieśni),
• shajitsu-monogatari (jap. 写実物語, opowieści realistyczne),
• rekishi-monogatari (jap. 歴史物語, opowieści historyczne),
• gunki-monogatari (jap. 軍記物語, opowieści wojenne),
• setsuwa-monogatari (jap. 説話物語, opowieści narracyjne, anegdotyczne),
• giko-monogatari (jap. 擬古物語, opowieści imitujące styl klasyczny) i in.

Monogatari uważane za najbardziej znane, a jednocześnie jedne z najstarszych to:

• Genji monogatari (jap. 源氏物語; Opowieść o [Księciu] Genjim, autorstwa Murasaki Shikibu^[2])
• Ise monogatari (jap. 伊勢物語; Opowieści z Ise),
• Heike monogatari (jap. 平家物語, opowiadająca o wojnie Genpei toczonej między klanami Taira oraz Minamoto).

• literatura japońska

• Mikołaj Melanowicz: Historia literatury japońskiej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-17214-5. OCLC 1423958582.