Piecnik
53°20′37″N 16°15′01″E/53,343611 16,250278| wieś | |
 Kościół pw. Podwyższenia Krzyża | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2022) |
196[2] |
| Strefa numeracyjna |
67 |
| Kod pocztowy |
78-650[3] |
| Tablice rejestracyjne |
ZWA |
| SIMC |
0528385 |
Położenie na mapie gminy Mirosławiec  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego  | |
Położenie na mapie powiatu wałeckiego  | |
| 53°20′37″N 16°15′01″E/53,343611 16,250278[1]
| |
Piecnik (niem. Petznick) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim, w gminie Mirosławiec. Wieś leży ok. 14 km na wschód od Mirosławca, przy drodze krajowej nr 10, nad jeziorem Piecnik (pow. 31 ha). Znajduje się na wysokości 136 m n.p.m.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Do 1945 wieś nosiła niemiecką nazwę Petznick. Wymieniona w roku 1337 w "Landbuchu" (kataster nowomarchijski)[4], stanowiła wraz z Próchnowem enklawę brandenburską na terenie Królestwa Polskiego. Dopiero w roku 1816 Piecnik wraz z Próchnowem został administracyjnie przyłączony do powiatu wałeckiego (wówczas już w granicach państwa pruskiego).
Według wzmianki w Landbuchu w XIV wieku wieś ta należała do posiadłości rodu Guntersberg. Na podstawie dawnej kroniki kościelnej wiadomo, że w roku 1663 wieś należała do rodziny Anklam i Benckendorff. Według danych katastralnych w roku 1829 Piecnik stanowił majątek ziemski o powierzchni 13,5 łanów (hufe).
W roku 1929 we wsi powstał dom opieki społecznej (Wohlfartshaus). W tym roku we wrześniu we wsi miał miejsce pożar, spowodowany uderzeniem pioruna. W roku 1930 Piecnik, podobnie jak szereg innych miejscowości gminy, zyskał połączenie komunikacyjne omnibusem pocztowym (Kraftpostlinie) z Wałczem i Mirosławcem. Około roku 1939 wieś liczyła 561 mieszkańców i około 120 gospodarstw domowych; obecnie ma nieco ponad 200 mieszkańców.
Piecnik w granicach Polski znalazł się w roku 1945. W lutym 1945 roku wieś była miejscem ciężkich walk, które stoczyli tutaj – w ramach operacji przełamania Wału Pomorskiego – żołnierze 1 DP im. T. Kościuszki oraz 4 pułku czołgów ciężkich (1 Armia WP). Ostatecznie wieś została zdobyta podczas nocnego ataku (godz. 20) 11 lutego, przez żołnierzy 3 pp (1 DP im. T. Kościuszki). W walkach o Piecnik poległo wielu polskich żołnierzy, m.in. płk Jan Szczutko, zastępca ds. liniowych dowódcy 1 DP.
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]Na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisane są[5]:
- szachulcowy kościół ewangelicki z k. XVIII w., obecnie rzymskokatolicki filialny pw. Podwyższenia Krzyża, nr rej.:
A-1144 z 29.08.1961
- park pałacowy z 1 poł. XIX w., nr rej.: A-558 z 12.03.1982.
Jest to bezwieżowy budynek o konstrukcji szachulcowej, na rzucie prostokąta, z dwuspadowym dachem, kryty dachówką. Chorągiewka na dachu ma datę 1710 rok. Jeden z dzwonów (zachowany jeszcze w okresie międzywojennym) był odlany w 1684 r.
Przyroda
[edytuj | edytuj kod]Nad jeziorem położony jest park (o powierzchni 3,3 ha) z bogatym drzewostanem, na który składają się m.in. stare lipy, klony, kasztanowce, świerki oraz dwa stare dęby (o obwodach pni 630 i 520 cm). W okolicy Piecnika znajduje się rezerwat przyrody "Wielki Bytyń", gdzie żyje na wolności stado żubrów (po lewej stronie szosy za wsią w kierunku Mirosławca).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 100019.
- ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-07].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 931 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 206, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo zachodniopomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2025, s. 161 [dostęp 2024-12-29].
