Primo Nebiolo

Primo Nebiolo

Data i miejsce urodzenia	14 lipca 1923 Turyn
Data i miejsce śmierci	7 listopada 1999 Rzym
Rodzaj działalności	działacz sportowy
4. przewodniczący IAAF
Okres sprawowania	od 1981 do 1999
Poprzednik	Adriaan Paulen
Następca	Lamine Diack
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Primo Nebiolo (ur. 14 lipca 1923 w Turynie, zm. 7 listopada 1999 w Rzymie) – włoski działacz sportowy, przewodniczący IAAF w latach 1981–1999.

Studiował nauki polityczne i prawo na Uniwersytecie Turyńskim. Był prezesem wielu firm, w szczególności budowlanych.

Podczas II wojny światowej służył jako ochotnik na wielu ważnych stanowiskach we włoskiej armii. W 1943 włączył się do ruchu partyzanckiego. Za jego odwagę i waleczność, 25 kwietnia 1945 został mianowany przez Komitet Wyzwolenia Narodowego (CLN) generalnym inspektorem w rządzie włoskim w Piemoncie.

Związany z działalnością sportową, pełnił funkcję m.in. przewodniczącego uniwersyteckiego klubu sportowego CUS Torino. Był organizatorem Akademickich Mistrzostw Świata w Lekkiej Atletyce w 1975 w Rzymie i Mistrzostw Świata w Narciarstwie Alpejskim w 1976 w Livigno. Nebiolo piastował również kierownicze stanowiska w ruchu olimpijskim. W latach 1981–1999 był przewodniczącym lekkoatletycznego związku IAAF.

Był mężem Giovanny.

Zmarł w nocy z 6 na 7 listopada 1999 w Rzymie w wyniku zawału serca^[1].

• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1975)^[2]
• Wielki Oficer Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1971)^[3]
• Wielki Krzyż Zasługi dla Sportu (Portugalia, 1989)
• Order Gwiazdy Ludowej Republiki (Węgry, 1989)
• Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania, 1991)
• Wielka Wstęga I Klasy Orderu Świętego Skarbu (Japonia, 1991)
• Komandor Orderu Narodowego Lwa (Senegal, 1992)
• Złoty Order Olimpijski (1992)
• Wielki Oficer Orderu Leopolda II (Belgia, 1993)
• Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN (Niemcy, 1993)
• Order Zasługi dla Sportu (Kuba, 1993)
• Order Zasługi Republiki (Węgry, 1995)
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP (Polska, 1997)^[4]
• Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja, 1997)
• tytuł doktora honoris causa prawa Uniwersytetu w Guadalajarze (1979)
• tytuł profesora honorowego Uniwersytetu w Tokio (1985)
• Honorowy Obywatel Hiroshimy (Japonia, 1987)
• tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Zagrzebiu (1987)^[5]
• tytuł profesora honorowego prawa Uniwersytetu Hokkai Gakuen w Sapporo (Japonii, 1991)
• tytuł profesora honorowego prawa Uniwersytetu w Atenach (Grecja, 1991)
• tytuł doktora honoris causa Węgierskiego Uniwersytetu Wychowania Fizycznego w Budapeszcie (1992)
• tytuł doktora honoris causa nauk humanistycznych Canisius College w Buffalo (USA, 1993)
• Honorowy Obywatel Toronto (1993)
• tytuł doktora honoris causa Rumuńskiej Narodowej Akademii Wychowania Fizycznego w Bukareszcie (Rumunia, 1994)
• tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wychowania Fizycznego w Pekinie (Chiny, 1995)
• tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Fukuoka (Japonia, 1995)
• Honorowy Obywatel Sarajewa (Bośnia i Hercegowina, 1996)^[6]
• Generalnym Konsul Honorowy dla regionów Piemontu i Ligurii (1997)
• tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Koszycach (Słowacja, 1997)
• tytuł doktora honoris causa Narodowej Akademii Sportu Republiki Bułgarii (Bułgaria, 1997)
• tytuł doktora honoris causa Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (Polska, 1998)
• Honorowy Obywatel Bydgoszczy (Polska, 1999)

Źródło:^[1][7].

Od 2000 w Turynie rozgrywany jest Memoriał Primo Nebiolo.