R-60

R-60

Państwo	ZSRR
Producent	OKB „Mołnia”/GosMKB „Wympieł”
Rodzaj	powietrze-powietrze
Przeznaczenie	przeciwlotnicza krótkiego zasięgu
Data konstrukcji	lata 60.
Lata produkcji	1973–1991
Operacyjność	od 1974
Długość	2090 mm
Średnica	120 mm
Rozpiętość	390 mm
Masa	43,5 kg
Prędkość	ok. 2,5–3 Ma (ok. 3000–3700 km/h)
Zasięg	10 km
Naprowadzanie	termiczne (IR)
Masa głowicy	3,5 kg
Typ głowicy	odłamkowo-burząca
Użytkownicy
Abchazja, Angola, Armenia, Azerbejdżan, Bułgaria, Chorwacja, Gruzja, Indie, Iran, Kuba, Korea Północna, Libia, Peru, Malezja, Polska, Rosja, Słowacja, Serbia, Syria, Wietnam W przeszłości: Czechosłowacja, Finlandia, Irak, Jugosławia, NRD, RFN, Węgry, ZSRR
Multimedia w Wikimedia Commons

R-60 (ros. Р-60) – radziecki/rosyjski lekki pocisk rakietowy przeznaczony do zwalczania celów powietrznych na krótkich dystansach, w warunkach walki powietrznej, naprowadzany termicznie (na źródło promieniowania podczerwonego). W nomenklaturze NATO pocisk nosi oznaczenie AA-8 Aphid (z ang. mszyca). Był eksportowany do wielu krajów i nadal pozostaje w uzbrojeniu wielu sił zbrojnych.

Prace nad pociskiem rozpoczęto pod koniec lat 60. XX w. w biurze konstrukcyjnym OKB-4 kierowanym przez Michaiła R. Bisnowata (obecnie GosMBK „Wympieł”, ros. ГосМКБ «Вымпел»). Wstępnie zaproponowano opracowanie pocisku K-60 na bazie przeciwlotniczego pocisku rakietowego 9M31 Strieła-1, zachowując jego gabaryty oraz stosunkowo lekką głowicę bojową. Prace konstrukcyjne w OKB-4 rozpoczęto w 1968 r., ale oficjalne zlecenie opracowania wydano decyzją Rady Ministrów ZSRR z 21 stycznia 1970 r. Jeszcze w 1969 r. przygotowano pełną dokumentację techniczną a w 1971 r. rozpoczęto próby głowicy samonaprowadzającej. W tym samym roku przeprowadzono pierwsze odpalenia z naziemnej wyrzutni, następnie z pokładu samolotu-laboratorium MiG-21. Etap prób konstruktorskich zakończono w sierpniu 1972 r. W 1973 r. wykonano państwowe badania rakiety. 18 grudnia 1973 r. pocisk został przyjęty na uzbrojenie pod oznaczeniem R-60. Produkcję seryjną uruchomiono w 1974 r. i kontynuowano do 1991 r. w zakładach lotniczych w Tbilisi. Łącznie wyprodukowano ponad 30 000 egzemplarzy. Pierwsze wzmianki o nowym pocisku w zachodniej prasie specjalistycznej pojawiły się w 1976 r., kiedy odnotowano jego obecność na węzłach podwieszeń samolotów MiG-23. W nomenklaturze NATO otrzymał oznaczenie AA-8 Aphid^[1].

Unowocześniona i wprowadzona w 1982 r. do uzbrojenia wersja pocisku R-60M (kod NATO AA-8 Aphid-B) ma poprawioną zwrotność, została wyposażona w chłodzony detektor podczerwieni o większej czułości i poszerzonym do 40° kątem śledzenia celu. Nowa wersja pocisku jest zdolna do atakowania celów z przedniej półstrefy i z odległości 250 metrów, posiada też laserowy zapalnik zbliżeniowy^[2].

Od 1999 r. zmodyfikowana wersja pocisku była używana w jugosłowiańskim zestawie przeciwlotniczym M55A3B1^[3].

R-60 stanowi wyposażenie samolotów MiG-21, MiG-25, MiG-27, MiG-29, MiG-31, Su-17/20,22, Su-24, Su-25, Jak-28, Jak-38, Jak-141 oraz śmigłowców bojowych Mi-24 oraz Ka-50. Pomimo wprowadzenia do uzbrojenia nowocześniejszych pocisków R-73, R-60 nadal pozostają w uzbrojeniu wielu armii^[4].

Pocisk R-60 to pasywnie samonaprowadzający się pocisk kierowany klasy powietrze–powietrze, działający w trybie "wystrzel i zapomnij". Zaprojektowaną głównie do prowadzenia walki manewrowej na niewielkich odległościach. Konstrukcja została opracowana tak, aby cechować się bardzo małą minimalną odległością odpalenia od celu, wysoką manewrowością oraz zdolnością do zwalczania celów z dużymi przeciążeniami^[5].

Kadłub rakiety, podzielony na pięć sekcji, ma średnicę około 120 mm, długość około 2,1 m i masę startową w podstawowej wersji około 43,5–44 kg. Całość konstrukcji oparta jest na klasycznym układzie aerodynamicznym z korzystaniem z zasady kaczki, w którym przednia część wyposażona jest w małe destabilizatory oraz ruchome stery kontrolne, a część ogonowa w większe stateczniki zapewniające stabilność i siłę nośną podczas lotu. W nosowej sekcji umieszczona jest głowica samonaprowadzająca na promieniowanie podczerwone, początkowo typu OGS-60 Komar (w wersjach bazowych), której zadaniem jest wykrycie i śledzenie promieniowania cieplnego emitowanego przez napęd celów powietrznych. Głowica pracuje pasywnie i umożliwia pochwycenie sygnału cieplnego w określonym sektorze kątowym (dla wersji bazowej ±12°). Za głowicą naprowadzającą znajduje się sekcja bojowa z zapalnikiem zbliżeniowym i uderzeniowym. Głowica prętowa ma niewielką masę (około 3–3,5 kg) i jest skonstruowana jako tuleja z prętami metalowymi, co zwiększa prawdopodobieństwo uszkodzenia celu przy eksplozji w jego pobliżu. Część tylna pocisku zawiera silnik rakietowy PRD-259 na paliwo stałe, który pozwala na osiągnięcie prędkości przelotowej rzędu około 2,5–3 Ma. Zapewnia on krótki ciąg, co umożliwia dużą manewrowość i możliwość przeprowadzenia ataku z przeciążeniami przekraczającymi możliwości manewrowe celu^[6].

Wersja R-60M wprowadza zmodernizowaną, chłodzoną głowicę naprowadzającą o zwiększonej czułości i szerszym polu widzenia (±20°), która umożliwia skuteczniejsze śledzenie celów o większej dynamice manewrowej oraz w szerszych kątach. Dodatkowo zmodyfikowano głowicę bojową (większa masa materiału wybuchowego) oraz zapalnik, co podnosi ogólną skuteczność rażenia w porównaniu z wersją bazową^[7].

Wersja eksportowa pocisku R-60MK (kod NATO Aphid-C) może być naprowadzana przy pomocy celownika nahełmowego, stosowanego między innymi w samolotach MiG-29.

• Martin J. Dougherty: Nowoczesne uzbrojenie lotnicze : podwieszenia, taktyka, technika. Bremen: MAK Verlag, 2010. ISBN 978-1-78625-610-2. OCLC 973831493.