Roger Verey

Roger Verey

Roger Verey podczas igrzysk olimpijskich w Berlinie w 1936 roku
Data i miejsce urodzenia	14 marca 1912 Lozanna
Data i miejsce śmierci	6 września 2000 Kraków
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska Igrzyska olimpijskie brąz Berlin 1936 wioślarstwo (dwójka podwójna) Mistrzostwa Europy złoto Budapeszt 1933 jedynka złoto Berlin 1935 jedynka złoto Berlin 1935 dwójka podwójna srebro Lucerna 1934 jedynka srebro Mediolan 1938 jedynka brąz Belgrad 1932 dwójka podwójna brąz Amsterdam 1937 jedynka
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Roger Roland Verey (ur. 14 marca 1912 w Lozannie, zm. 6 września 2000 w Krakowie) – polski wioślarz, medalista olimpijski i mistrz Europy.

Urodził się 14 marca 1912 roku w Lozannie jako syn Węgra Rolanda Vereya, pracującego w Szwajcarii prawnika od spraw spadkowych, i Polki Ireny Włodek^[1][2][3]. Dzieciństwo spędził we Francji, a po tragicznej śmierci ojca w wypadku samochodowym w kwietniu 1929 roku przyjechał z matką do Krakowa^[4][3]. Początkowo uprawiał piłkę nożną i pływanie, a także finansowo pomagał matce udzielając korepetycji z języka francuskiego (oprócz tego języka znał także węgierski)^[3][1]. W maju 1929 roku odwiedził przystań krakowskiego AZS i został wioślarzem tego klubu^[3].

Startował w jedynkach i dwójkach podwójnych(inne języki). Zdobył brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Berlinie (1936) w dwójkach podwójnych, w osadzie z Jerzym Ustupskim^[5]. W jedynkach, po wygraniu wyścigu eliminacyjnego, wycofał się w półfinale z powodu przemęczenia wywołanego startami w dwóch różnych konkurencjach^[6].

Był trzykrotnym mistrzem Europy. Zwyciężył w jedynkach na ME w Budapeszcie (1933), a dwa lata później na ME w Berlinie zdobył złote medale w jedynkach i w dwójkach podwójnych (z Jerzym Ustupskim). Dwukrotnie był wicemistrzem Europy w jedynkach: na ME w Lucernie (1934) i ME w Mediolanie (1938). Zdobył też brązowe medale w jedynkach na ME w Amsterdamie (1937) i dwójkach podwójnych z Ustupskim na ME w Belgradzie (1932)^[3]. W 1937 roku zdobył akademickie mistrzostwo świata w Paryżu w jedynkach, z kolei w 1939 roku zajął 2. miejsce w jedynkach w wyścigu o „Diamentowe Wiosła(inne języki)” na Królewskich Regatach(inne języki) w Henley-on-Thames nad Tamizą^[3][4][7].

Zdobył dwadzieścia dwa tytuły mistrza Polski^[3]:

• jedynki: 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1945, 1946, 1947,1948 i 1949
• dwójki podwójne:
  • z Jerzym Ustupskim:1932, 1935, 1936 i 1939
  • z Dezsõ Csabą: 1945, 1946, 1948 i 1949

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku nie został zmobilizowany, wraz z kolegami bezskutecznie poszukując macierzystej jednostki wojskowej^[3]. Powrócił do Krakowa, gdzie przeżył okupację niemiecką (pracował m.in. jako konduktor tramwajowy)^[3][1]. Otrzymał wówczas od Gustava Schäfera, mistrza olimpijskiego z Berlina w jedynkach, a wtedy korespondenta wojennego Luftwaffe, propozycję przyjęcia niemieckiego obywatelstwa i trenowania niemieckiej kadry wioślarskiej, jednak ją odrzucił^[1]. Po wojnie kontynuował karierę zawodniczą, jednak bez międzynarodowych sukcesów – podczas ME w Lucernie (1947) i ME w Amsterdamie (1949) odpadł w eliminacjach^[3]. Po jej zakończeniu w 1950 roku włączył się w proces odbudowy polskiego wioślarstwa i reaktywowania działalności AZS Kraków, którego od 1966 roku był członkiem honorowym^[4][3]. Ukończył krakowską WSWF, uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego i nauczyciela, a następnie został trenerem oraz sędzią klasy międzynarodowej (od 1953)^[3][4]. W późniejszych latach był m.in. szefem szkolenia PZTW, a także pracował z młodzieżą w Belgii, NRD i Chinach. W 1999 roku został Honorowym Członkiem PZTW, ponadto w tym samym roku w plebiscycie na najlepszego wioślarza 80-lecia PZTW zajął 2. miejsce, za Teodorem Kocerką^[3].

Został wybrany najlepszym sportowcem Polski w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” 1935. Wielokrotnie był też w pierwszej dziesiątce plebiscytu tego dziennika: w 1933 był trzeci, w 1937 dziesiąty, w 1938 siódmy, w 1948 także siódmy, a w 1949 ósmy. Laureat Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej za rok 1935^[8][9].

W 1957 roku opublikował książkę wspomnieniową 40 000 kilometrów na skifie^[3].

Zmarł 6 września 2000 roku w Krakowie w wieku 88 lat^[3][4]. Pochowano go 12 września tego samego roku na krakowskim cmentarzu Rakowickim (kwatera IVA-wsch-po lewej Grabowskich)^[10].

• Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1937)^[11]

• Film z 1948 z R. Vereyem (przyjmuje kwiaty w 40 sekundzie filmu): Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej.