Roman Hlibowicki

Roman Hlibowicki

Data i miejsce urodzenia	8 września 1911 Przemyśl
Data i miejsce śmierci	15 czerwca 1999 Lublin
profesor nauk technicznych
Specjalność: geodezja
Alma Mater	Politechnika Lwowska
Doktorat	1952
Profesura	1963
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Politechnika Wrocławska
Odznaczenia

Roman Hlibowicki (ur. 8 września 1911 w Przemyślu, zm. 15 czerwca 1999 w Lublinie) – polski inżynier geodeta, specjalista w zakresie miernictwa.

Syn Józefa (zm. 1933), urzędnika kolejowego, brat m.in. Aleksandra (1900–1944) i Stefana (1909–1979)^[1]. Wykształcenie średnie pobierał w IV Państwowym Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. W 1930, po złożeniu z wyróżnieniem egzaminu dojrzałości, podjął studia geodezyjne na Oddziale Mierniczym Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej^[2]. Podczas studiów należał do korporacji K! Gasconia^[1]. Po śmierci ojca zmuszony był przerwać studia. Pracował w kilku biurach geodezyjnych, wykonując m.in. wraz z Czesławem Kamelą prace parcelacyjne i komasacyjne gruntów w Grybowie. Do wybuchu II wojny światowej pracował w Biurze Pomiarów i Regulacji miasta Borysławia. Nie tracąc kontaktu z uczelnią, zdawał zaległe egzaminy. Z końcem 1939 roku powrócił do Lwowa i do 1941 uzupełnił braki w studiach, wykonał pracę dyplomową, a w 1942 złożył konspiracyjny egzamin dyplomowy. W tym okresie pełnił obowiązki Komendanta Straży Technicznej Politechniki Lwowskiej. W okresie 1943–1945, jako asystent w Katedrze Geodezji, prowadzi zajęcia dydaktyczne z miernictwa i rachunku wyrównawczego na Wydziale Inżynierii, Architektury i Oddziale Mierniczym^[2].

We wrześniu 1945 wraz z innymi pracownikami Politechniki repatriowany do Krakowa. W listopadzie 1945 ponownie zdał egzamin dyplomowy z geodezji na Wydziale Politechnicznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie oraz został mianowany starszym asystentem w Katedrze Miernictwa. W roku akademickim 1945/46 prowadził zajęcia z miernictwa, rachunku wyrównawczego i rysunków sytuacyjnych na Wydziale Inżynierii Lądowej, Wodnej i Mierniczej. W 1946 przeniósł się do Wrocławia, gdzie na pierwszej uczelni, którą były stanowiące całość Uniwersytet i Politechnika - podjął pracę 15 lipca 1946 jako adiunkt w Katedrze Miernictwa przy Wydziale Budownictwa Lądowego. W okresie 1946–1950 prowadził wykłady i ćwiczenia z miernictwa i rachunku wyrównawczego dla studentów Wydziału Budownictwa, Architektury i Nauk Przyrodniczych (w tym dla geografów-kartografów i geologów)^[2]. W październiku 1950 został mianowany na kierownika Katedry Miernictwa, którą utworzono na Wydziale Rolnictwa, równocześnie należał do zespołu organizacyjnego Wydziału Melioracji Wodnych, który w późniejszym czasie wszedł w skład Wyższej Szkoły Rolniczej. W 1952 Rada Wydziału Inżynierii Politechniki Wrocławskiej nadała Romanowi Hlibowickiemu stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. Wpływ rzeźby terenu na kształt powierzchni pól uprawnych, w 1956 na mocy uchwały Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dla Pracowników Nauki został powołany na stanowisko docenta, a w 1964 na stanowisko profesora nadzwyczajnego. Od 1952 do 30 sierpnia 1981 kierował Katedrą Geodezji, która podczas reorganizacji szkolnictwa wyższego w 1970 stała się Instytutem Geodezji i Zastosowań Matematyki. Wykładał geometrię wykreślną, topografię matematyczną, kartografię, kartografię matematyczną, miernictwo, geodezję, geodezję wyższą, astronomię geodezyjną i geodezję dynamiczną.

Był mężem Marii (1920–2007), ojciec Barbary Hlibowickiej-Węglarz, prof. dr. hab. filologii romańskiej i iberyjskiej na UMSC w Lublinie^[3] oraz Andrzeja i Stefana, mieszkających w Kanadzie, którzy uzyskali doktoraty na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej^[2].

Zmarł w Lublinie, pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Dąbrowicy k. Lublina^[4] (sektor A-26-12)^[5].

Podczas pracy na uczelni pełnił na niej i poza nią wiele ważnych funkcji:

• prodziekan Wydziału Melioracji Wodnych (1951–1953);
• dziekan Wydziału Melioracji Wodnych (1954–1958, 1961–1966);
• prorektor ds. nauki (1965–1968);
• organizator Oddziału Geodezji i Urządzeń Rolnych (1959–1960);
• kierownik Katedry Miernictwa (Geodezji) (1950–1972);
• kurator Katedry Fotogrametrii (1960–1967);
• kurator Katedry Geodezji Wyższej (1960–1967);
• kurator Katedry Geodezyjnych Urządzeń Rolnych (1960–1961);
• dyrektor Instytutu Geodezji i Zastosowań Matematycznych (1972–1981);
• kierownik Zakładu Geodezji i Fotogrametrii IGiZM (1973–1981);
• delegat Rady Wydziału Melioracji Wodnych do Senatu (1961–1962, 1972–1973);
• członek Senackiej Komisji ds. Zleceń (1961–1963, 1965–1966, 1968);
• członek Senackiej Komisji ds. Wychowawczo-Dydaktycznych (1962–1963);
• członek Senackiej Komisji Statutowej (1965–1966, 1968);
• przewodniczący Senackiej Komisji ds. Budżetowych;
• redaktor serii Geodezja Urządzeń Rolnych Zeszytów Naukowych;
• przewodniczący Zespołu Dydaktyczno-Wychowawczego Ministerstwa dla kierunku Geodezja Urządzeń Rolnych (1960–1980).

• „Geodezja” dla meliorantów w 5-ciu wydaniach PWN (1963–1971 ),
• „Geodezja” dla geodetów, wydanie PWN (1975),
• „Elementy geodezji wyższej i astronomii geodezyjnej”, skrypt WSR Wrocław (1972),
• „Geodezja wyższa i astronomia geodezyjna”, wydanie PWN (1981) - publikacja wyróżniona nagrodą ministra,
• „Geodezja wyższa i astronomia geodezyjna - zadania i przykłady”, wydanie PWN (1988).

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)^[6]
• Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”
• Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
• Odznaka Budowniczego Wrocławia
• Medal „Za zasługi dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu” (1971)^[7]

Źródło:^[2].

Wyróżniony dwunastoma nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego i Edukacji Narodowej oraz wieloma nagrodami Rektora Akademii Rolniczej we Wrocławiu.

18 maja 2000 z okazji Jubileuszu 40-lecia studiów geodezyjnych w Akademii Rolniczej we Wrocławiu odsłonięta została tablica pamiątkowa i nadano imię prof. Romana Hlibowickiego geodezyjnej sali IIG w gmachu Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska^[2].

• Zenon Prętczyński, Wspomnienia o profesorach Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej (z lat studiów 1947–1952), Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 2005, s. 64–65.

• Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu, wspomnienie o Romanie Hlibowickim
• 60 lat polskiego środowiska akademickiego we Wrocławiu: Duchowicz Julian. W: CD z wystawy „Wrocławskie Środowisko Akademickie, Twórcy i Ich Uczniowie” zorganizowanej na Politechnice Wrocławskiej w dniach 12–18 listopada 2003 roku. wsa.dbc.wroc.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-09)].
• Archiwum Korporacyjne K! Gasconia