Steve Bell

Steve Bell

Steve Bell podczas Konferencji Partii Pracy (2018)
Imię i nazwisko	Steven William Maclean Bell
Data i miejsce urodzenia	26 lutego 1951 Walthamstow
Dziedzina sztuki	komiks, rysunek, satyra
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Steve Bell, właśc. Steven William Maclean Bell (ur. 26 lutego 1951 w Walthamstow) – brytyjski rysownik polityczny, jeden z najbardziej rozpoznawalnych karykaturzystów prasowych w Wielkiej Brytanii, przez cztery dekady związany z dziennikiem „The Guardian”. Znany ze swoich lewicowych poglądów^[1][2].

Wychował się w Slough. Studiował sztukę w Teesside College of Art, a następnie sztukę i film na University of Leeds, gdzie zaprzyjaźnił się z przyszłym rysownikiem Kipperem Williamsem^[3]. Po ukończeniu studiów zdobył kwalifikacje nauczycielskie w Exeterze i przez rok uczył sztuki w Birmingham. Wkrótce porzucił pracę nauczyciela i zaczął zajmować się rysunkiem satyrycznym^[4].

Jego wczesne prace ukazywały się w czasopismach dziecięcych („Whoopee”, „Jackpot”, „Cheeky”) oraz w prasie alternatywnej. W 1977 zadebiutował komiksem Maxwell the Mutant w „Birmingham Broadside”. W latach 1979-1987 tworzył dla „Time Out” polityczny komiks Maggie’s Farm, parodiujący rządy Margaret Thatcher, który przyniósł mu pierwszą szerszą rozpoznawalność^[4].

W 1981 rozpoczął w „The Guardian” publikację swojej najsłynniejszej serii If..., która w satyryczno-komiksowej formie komentowała aktualne wydarzenia polityczne. Podczas wojny o Falklandy przeniósł akcję na wyspy, wprowadzając m.in. postać socjalisty Reginalda Kiplinga i jego konserwatywnego pingwina-towarzysza. W cyklu regularnie pojawiały się karykatury przywódców światowych, m.in. Margaret Thatcher, Ronalda Reagana, Georga W. Busha czy Donalda Trumpa. Ostatni odcinek ukazał się w kwietniu 2021^[4].

Oprócz komiksów Bell tworzył liczne jednoobrazkowe rysunki dla „The Guardian”, często publikując kilka tygodniowo. Słynął z ostrego, często prowokacyjnego stylu, w którym przedstawiał polityków w sposób mocno przerysowany – m.in. Tony’ego Blaira z „psychotycznym błyskiem” w oku, Johna Majora w bieliźnie na wierzchu czy George’a W. Busha jako szympansa^[4].

Współpracował z różnymi magazynami i autorami (m.in. Simonem Hoggartem, Brianem Homerem), tworzył komiksy o tematyce społecznej i politycznej, a jego prace były wielokrotnie zbierane w albumach. Wykonał także ilustrację komiksową do płyty Sandinista! zespołu The Clash^[4].

Bell wielokrotnie wzbudzał spory, a niektóre jego rysunki były odrzucane przez redakcje lub krytykowane publicznie. Zarzucano mu m.in. bluźnierstwo, wulgarność, obsceniczność oraz stosowanie antysemickich stereotypów – czego sam autor konsekwentnie się wypierał. Krytykę wywoływały m.in. jego karykatury Margaret Thatcher, Tony’ego Blaira, Henry’ego Kissingera, Ronalda Reagana, a także współczesnych polityków brytyjskich, izraelskich czy szkockich^[4].

W październiku 2023 „The Guardian” zakończył współpracę z Bellem po 42 latach, po publikacji rysunku przedstawiającego premiera Izraela Benjamina Netanjahu z konturem Strefy Gazy narysowanym na odsłoniętym brzuchu. Niektórzy komentatorzy interpretowali obraz jako nawiązanie do stereotypu „funta mięsa” z postaci Szejloka w Kupcu weneckim, co doprowadziło do oskarżeń o antysemityzm. Bell odrzucił tę interpretację i wskazywał, że inspiracją była satyryczna ilustracja Davida Levine’a z lat 60. – „Johnson’s Scar”, przedstawiająca Lyndona B. Johnsona podczas wojny w Wietnamie^[5][6].

W 1999 wraz z Bobem Godfreyem przygotował animowany serial satyryczny Margaret Thatcher – Where Am I Now? dla Channel 4. W 1988 współtworzył komiksową książkę Spitting Image. The Giant Komic Book^[4].

• Oficjalna strona artysty (ang.)