Spis treści
Sukowice
| wieś | |
Kaplica | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2006) |
374 |
| Strefa numeracyjna |
77 |
| Kod pocztowy |
47-263[2] |
| Tablice rejestracyjne |
OK |
| SIMC |
0492948 |
Położenie na mapie gminy Cisek | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa opolskiego | |
Położenie na mapie powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego | |
Sukowice (dodatkowa nazwa w j. niem. Suckowitz) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Cisek[3][4].
W latach 1975–1998 wieś położona była w ówczesnym województwie opolskim.
Wieś położona jest na obszarze falistej równiny, rozciągającej się po zachodniej stronie doliny potoku Cisek.
Nazwa
[edytuj | edytuj kod]Według niemieckiego nauczyciela Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości wywodzi się od polskiej nazwy suchy określającej wysuszony grunt[5]. W swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą nazwę miejscowości wymienia Sukowice podając jej znaczenie „Trockenfeld”, czyli w języku polskim „Suche pole”[5]. Nazwa wsi została później fonetycznie zgermanizowana na Suckowitz[5].
W okresie narodowego socjalizmu administracja III Rzeszy zmieniła w 1936 zgermanizowaną nazwę Suckowitz na całkowicie niemiecką Mühlengrund.
Integralne części wsi
[edytuj | edytuj kod]| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0492954 | Leśny Dwór | część wsi |
Historia
[edytuj | edytuj kod]Pierwsza wzmianka o wsi z 1402 roku (Sukowitz) potwierdza istnienie wsi jako folwarku rycerskiego. Dokumenty z 1830 roku wzmiankują o istnieniu przy folwarku niewielkiej wsi kmiecej. Nazwa miejscowości wywodzi się od hodowli psów jaka istniała w okresie pańszczyzny. Znajdowała się ona w folwarku-młynie. W hodowli tej przeważały suki. Hodowali je po to, aby właściciel folwarku (a był to folwark prywatny) mógł wywiązać się z pańszczyzny oddając na ten cel pewną liczbę psów (rasy Chart-Windhund).
Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której przedstawiono chłopa z kosą na ramieniu[6].
W 1938 roku Sukowice włączyły się na siedem lat do sąsiedniego Zakrzowa.
12 listopada 1939 roku w Sukowicach wydarzyła się największa dotychczas katastrofa kolejowa na Śląsku. Z winy zawiadowcy na linii Koźle-Baborów zderzyły się czołowo dwa pociągi. Zginęło kilkadziesiąt osób, kilkadziesiąt zostało rannych (różne opracowania podają różne dane).
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 133365.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1218 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- ↑ a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200).
- ↑ a b GUS. Rejestr TERYT.
- ↑ a b c Heinrich Adamy, Die schlesischen Ortsnamen, ihre Entstehung und Bedeutung. Ein Bild aus der Vorzeit, wyd. 2, Breslau: Verlag von Priebatsch’s Buchhandlung, 1888, s. 75, OCLC 456751858 (niem.).
- ↑ Aleksandra Starczewska-Wojnar, Odciśnięta pamięć wspólnoty: prawne i komunikatywne funkcje pieczęci gmin wiejskich na przykładzie zachodnich powiatów rejencji opolskiej w latach 1816-1933 = Sealed memory of the community: legal and communicative functions of rural seals based on the example of western districts of the Regierungsbezirk Oppeln in 1816-1933 = Abdrücke eines kollektiven Gedächtnisses: rechtliche und kommunikative Funktionen der Germeindesiegel am Beispiel der westlichen Landkreise der Regierung Oppeln in den Jahren 1816-1933, Archiwalne źródła tożsamości, Opole: Archiwum Państwowe w Opolu : Uniwersytet Opolski, 2020, s. 196, ISBN 978-83-956475-6-7, OCLC on1285427022 [dostęp 2025-01-04] (pol.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Historia wsi
- Sukowice, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 560.









