Torpex

Torpex (Torpedo Explosive) – materiał wybuchowy opracowany w okresie II wojny światowej, o mocy wybuchowej około 50% większej niż trotyl. Skład chemiczny torpeksu: 50% RDX (heksogen), 40% TNT (trotyl) i 10% glinu^[2].

Torpex z doskonałymi wynikami był używany w amunicji podwodnej, ponieważ dodatek aluminium wydłużał czas trwania impulsu wybuchowego, co zwiększało siłę rażenia. Oprócz torped, min morskich i bomb głębinowych, Torpex był również używany w bombach lotniczych o masie 250 kg i 500 kg, oraz w najcięższych bombach: Tallboy i Grand Slam, a także w zmodyfikowanych, wysłużonych bombowcach B-17, przemianowanych na BQ-7, każdy z ładunkiem torpexu o masie 5,5 tony (12 000 funtów)) używanych w operacji Afrodyta jako latające bomby^[3][4].