Transkobieta

Transkobieta (także trans-kobieta) – kobieta, której przypisano płeć męską przy urodzeniu, i która żyje w zgodzie z odczuwaną przez nią żeńską tożsamością płciową^[1][2][3]. Transkobiety to określenie na osoby transseksualne lub transpłciowe o typie M/K, czyli mężczyzna/kobieta^[4] (ang. MtF, male-to-female)^[5][6].

Kobiety transpłciowe mogą doświadczać dysforii płciowej, cierpienia spowodowanego rozbieżnością między ich tożsamością płciową a płcią, która została im przypisana w momencie urodzenia, a także związaną z tym rolą płciową oraz cechami płciowymi^[7].

Kobiety transpłciowe mogą przejść tranzycję płciową. Istotnym elementem tranzycji medycznej kobiet transpłciowych jest estrogenowa terapia zastępcza, która powoduje rozwój trzeciorzędowych cech płci żeńskiej (piersi, redystrybucja tkanki tłuszczowej, niższy stosunek talii do bioder itp.) To, wraz z chirurgiczną korektą płci, może przynieść ogromną poprawę samopoczucia, a w większości przypadków, eliminuje dysforię płci^[8][9].

Transkobiety mogą identyfikować się jako heteroseksualne, biseksualne, homoseksualne, aseksualne lub żadne z powyższych^[10]. Ankieta przeprowadzona wśród około 3000 amerykańskich transkobiet pokazała, że 31% z nich identyfikuje się jako osoby biseksualne, 29% jako lesbijki, 23% jako osoby heteroseksualne, 7% jako osoby aseksualne, a także 7% jako „queer” i 2% jako „inne”^[11].

Terapia afirmująca tożsamość płciową u transpłciowych kobiet obejmuje feminizującą terapię hormonalną(inne języki), terapię głosu(inne języki) oraz operacje afirmujące tożsamość płciową^[12].

Feminizująca terapia hormonalna to rodzaj terapii hormonalnej, której celem jest zmiana drugorzędowych cech płciowych danej osoby z męskich na żeńskie. Feminizująca terapia hormonalna obejmuje najczęściej stosowanie mieszanki estrogenów, antyandrogenów, progestagenów i modulatorów GnRH^[7][13], choć najczęściej stosuje się estrogen w połączeniu z antyandrogenem^[14][15]. Wykazano również, że monoterapia estradiolem w postaci zastrzyków skutecznie hamuje produkcję testosteronu^[16]. Feminizująca terapia hormonalna wiąże się z takimi efektami jak: rozwój piersi^[17], zmiękczenie skóry, redystrybucja tkanki tłuszczowej w kierunku kobiecego, zmniejszenie masy i siły mięśni oraz zmiany związane z nastrojem^[7][18][19].

Niektóre kobiety transpłciowe mogą dążyć do feminizacji swojego głosu poprzez trening głosu, ponieważ terapia hormonalna nie ma znaczącego wpływu na głos transkobiet. Celem terapii głosu jest często zmiana częstotliwości podstawowej, częstotliwości rezonansowej i wzorca fonacyjnego, aby odzwierciedlały one cechy charakterystyczne dla kobiety cispłciowej^[20]. Można to osiągnąć poprzez terapię logopedyczną lub zabiegi chirurgiczne (w tym laryngoplastykę feminizacyjną(inne języki))^[21][22]. W wielu badaniach wykazano, że terapia głosowa ogólnie zwiększa satysfakcję pacjentki z głosu i sprawia, że słuchacze postrzegają głos jako bardziej kobiecy^[23][24].

Transpłciowe kobiety mogą poddawać się różnym operacjom afirmującym płeć w ramach procesu tranzycji. Operacje te mogą obejmować waginoplastykę, labioplastyke, orchidektomię, powiększanie piersi oraz operację feminizacji twarzy(inne języki) i redukcję chrząstki tarczowatej(inne języki)^[7][12][25].

Chociaż związek ten nie jest w pełni poznany^[26], feminizująca terapia hormonalna wydaje się zmniejszać zdolność do produkcji plemników^[27]. Wykazano, że osoby, które przez dłuższy czas były poddane terapii hormonalnej, mają niższą całkowitą liczbę plemników niż osoby jej nie stosujące^[28]. Zaprzestanie terapii hormonalnej wiąże się z przywróceniem płodności^[29][30].

Tucking(inne języki) również może wiązać się z gorszą jakością produkowanych plemników, ze względu na podwyższoną temperaturę jąder, która powoduje przedwczesne obumieranie plemników^[31][32][33].

Trans kobiety chcące mieć biologiczne dzieci mogą zdecydować się na zamrożenie nasienia^[26].

Przed XXI wiekiem reprezentacja osób transpłciowych w telewizji, filmach, wiadomościach i innych środkach masowego przekazu była niewielka. Pierwsze publikacje w mediach głównego nurtu oraz fikcyjne wizerunki transpłciowych kobiet niemal zawsze opierały się na powszechnych stereotypach i utartych schematach^[34]. Jednak ich wizerunek stopniowo się poprawiał wraz z rozwojem aktywizmu osób transpłciowych.

W filmie „Ujawnienie(inne języki)” (ang. Disclosure: Trans Lives on Screen)^[35] z 2020 roku reżyser Sam Feder(inne języki) zgłębia historię reprezentacji osób transpłciowych w Hollywood oraz kulturowe skutki takiego ich przedstawiania. W filmie swoje historie opowiedziało wiele znanych transpłciowych aktorek i celebrytek XXI wieku, w tym Laverne Cox, Alexandra Billings(inne języki), Hari Nef(inne języki), Jamie Clayton(inne języki), AJ Clementine(inne języki) i inne^[36].

Wśród znanych transkobiet pojawiających się w telewizji można wymienić Laverne Cox (grającą Sophię Burset w serialu „Orange is the New Black”), Hunter Schafer (grającą Jules Vaughn w serialu „Euphoria”), Josie Totah oraz Caitlyn Jenner (z programu „Z kamerą u Kardashianów”)^[37][38]. Amerykański serial telewizyjny „Pose” ukazuje życie wielu transpłciowych kobiet^[39]. Cho Hyun-ju(inne języki) to uwielbiana przez fanów serialu postać transkobiety występująca w 2 i 3 sezonie Squid Game, którą zagrał cispłciowy mężczyzna, Park Sung-hoon^[40][41].

Karla Sofía Gascón jako pierwsza otwarcie transpłciowa osoba otrzymała nominacje do Oscara, nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej i nagrody Gildii Aktorów Ekranowych oraz zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu filmowym w Cannes za rolę Emilii Pérez/Juana „Manitasa” Del Monte w filmie „Emilia Pérez(inne języki)” z 2024 roku^[42][43].

Zobacz multimedia związane z tematem: Transpłciowe kobiety

 Z tym tematem związana jest kategoria: Transkobiety.

• transmężczyzna
• transfeminizm
• transmizoginia