Na podstawie tych informacji Frost postanowił podzielić swą kompanię na pięć 40-osobowych grup. Daje to 200 ludzi, a jeśli dodać też 32 komandosów, to 232. W infoboksie jest informacja o zaledwie 120.--Chrzanko (dyskusja) 01:21, 19 gru 2010 (CET)Odpowiedz

Zgłoszenie zostało przeniesione z Wikipedia:Zgłoś błąd w artykule ponieważ prawdopodobnie nie zostało rozwiązane w ciągu 45 dni.

Fragment tekstu: "Po przebadaniu pozyskanych przez wywiad niemieckich dokumentów, szczątków rozbitego bombowca Luftwaffe, gdzie znaleziono rodzaj odbiornika i złamaniu kodów Enigmy, jak również po przesłuchaniu mogących posiadać właściwą wiedzę jeńców, Jones doszedł do wniosku, że sygnały radiowe wysokiej częstotliwości, odbierane na Wyspach a nadawane gdzieś na kontynencie, muszą pochodzić z kierunkowej stacji radarowej[12]." odnosi się do wykrycia na terenie Wielkiej Brytanii sygnałów niemieckich stacji naprowadzania bombowców: systemu Lorenza i jego udoskonalonych pochodnych: X-Gerat (którego odbiornik znaleziono w zestrzelonym bombowcu Luftwaffe) i Y-Gerat oraz systemu Knickebein. Informacje o niemieckich urządzeniach radiolokacyjnych pojawiły się pierwszy raz w 1939 roku w "Sprawozdaniu z Oslo" a potwierdzone zostały zdjęciem zatopionego częściowo okrętu Graf Spee z Montevideo, na którego mostku zainstalowana została morska wersja radaru Freya: Seetakt. Dopiero od tego momentu zaczyna się brytyjska część badań nad niemiecką radiolokacją, której efektem była operacja Biting. Materiał z mojego komentarza pochodzi z książki "Narzędzia Mroku - Historia walki radioelektronicznej 1939-1945" Alfreda Price'a. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006 rok Zgłasza: Piotr Ostrowski 95.40.64.66 (dyskusja) 17:55, 1 gru 2018 (CET)Odpowiedz