An-10

An-10
	; Antonow An-10
	Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Producent	Antonow, Woroneskie Zakłady Lotnicze
Typ	samolot pasażerski i transportowy
Konstrukcja	górnopłat o konstrukcji metalowej, podwozie klasyczne – chowane w locie
Załoga	8
	Historia
Data oblotu	7 marca 1957
Lata produkcji	1959–1960
Wycofanie ze służby	1973
	Dane techniczne
Napęd	4 silniki turbośmigłowe Iwczenko AI-20K
Moc	4 × 3075 kW (4000 KM)
	Wymiary
Rozpiętość	38,00 m
Długość	34,00 m
Wysokość	9,80 m
Powierzchnia nośna	121,78 m²
	Masa
Własna	29 800 kg
Startowa	55 100 kg
	Osiągi
Prędkość maks.	725 km/h
Prędkość przelotowa	660 km/h
Zasięg	4 000 km (maksymalny); 1 200 km (z pełnym obciążeniem)
	Dane operacyjne
	Liczba miejsc
	85 – 132 (w zależności od wersji)
	Użytkownicy
	ZSRR
	Rzuty
	Multimedia w Wikimedia Commons

An-10 (ros. Aн-10) „Ukraina” – radziecki czterosilnikowy turbośmigłowy samolot pasażerski i transportowy.

Historia

An-10 został zaprojektowany z myślą o lotnictwie cywilnym, jako samolot o dużej pojemności, mogący korzystać z małych lotnisk o nieutwardzonych pasach startowych^[1]. Zakładano jednak możliwość wykorzystania wojskowego poprzez wymianę części ogonowej kadłuba. Prototyp nazwany „Ukraina” został oblatany 7 marca 1957 roku. Problemy ze statecznością spowodowały konieczność przeprojektowania usterzenia i opóźniły wejście samolotu do służby^[1]. Pierwsze egzemplarze seryjne trafiły do Aerofłotu w roku 1959)^[1]. Był pierwszym radzieckim turbośmigłowym samolotem pasażerskim^[1].

W 1958 zaprezentowano wersję An-10A, która zabierała na pokład 100 pasażerów. Do zawieszenia produkcji w 1960 zbudowano ogółem 112 egzemplarzy An-10 w różnych wersjach.

Wersje

An-10 – podstawowa wersja, produkowana od 1959, 85 miejsc pasażerskich
An-10A – wersja ze 100 miejscami dla pasażerów
An-10KP – wersja powietrznego stanowiska dowodzenia
An-10B – wersja ze 132 miejscami dla pasażerów
An-10AS – wersja transportowa
An-10W – projekt wersji dla 174 (na odcinku 1600 km) lub 128 (3000 km) pasażerów
An-10TS – wersja wojskowa

Użytkownicy

Jedyną linią lotniczą, która używała An-10, był Aeroflot.

Eksploatacja

Wkrótce po wejściu do eksploatacji, 16 listopada 1959 roku i 26 lutego 1960 roku doszło do dwóch katastrof spowodowanych oblodzeniem i słabą statecznością samolotu, w których zginęło po 40 osób^[1].

Po kilkunastu latach eksploatacji samoloty zaczęły zdradzać objawy zmęczenia materiału, które doprowadziło do dwóch katastrof 31 maja 1971 roku (65 ofiar) i 18 maja 1972 roku (122 ofiary)^[1]. Na skutek tego, 27 sierpnia 1973 roku ten typ samolotu został wycofany z użycia^[1]. Ogółem w wypadkach utracono 14 samolotów, przy czym zginęło 373 ludzi^[1].

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Marcin Sigmund. Nie tylko Boeing 737max: ukryte błędy c.d. „Skrzydlata Polska”. Nr 8(2478)/2019, s. 22-230, sierpień 2019. Warszawa: Agencja Lotnicza Altair. ISSN 0137-866X.

[sp19-1] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Marcin Sigmund. Nie tylko Boeing 737max: ukryte błędy c.d. „Skrzydlata Polska”. Nr 8(2478)/2019, s. 22-230, sierpień 2019. Warszawa: Agencja Lotnicza Altair. ISSN 0137-866X.

[1]