Buttgenbachit
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Cu19(NO3)2(OH)32Cl4 · 2H2O [1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
3[2] |
| Przełam |
muszlowy[2] |
| Łupliwość |
nierozpoznawalna[2] |
| Pokrój kryształu |
słupkowy, igiełkowy[2], prążkowany |
| Układ krystalograficzny |
heksagonalny[2] |
| Klasa krystalograficzna |
dwuheksagonalna dwupiramida |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[2] |
| Gęstość |
3,2–3,4 g/cm³[2] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ciemnoniebieska, niebieska[2] |
| Rysa |
jasnoniebieska, niebieska[2] |
| Połysk |
szkilsty[2] |
| Współczynnik załamania |
1,738–1,752 (jednoosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,014 |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
3.DA.25 |
Buttgenbachit – minerał z gromady azotanów. Nazwa od nazwiska belgijskiego mineraloga Henriego Buttgenbacha[1].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Krystalizuje w układzie heksagonalnym, w formie słupków. Wykształca kryształ igiełkowe, często skupienia snopkowe i promieniste[2]. Buttgenbachit jest półprzezroczystym minerałem o ciemnoniebieskiej barwie. Posiada połysk szklisty. Waży ok. 3,2 razy więcej niż taka sama ilość wody w temperaturze pokojowej. Miękki - 3 w skali Mohsa. Łatwo rozpuszcza się w kwasach i wodorotlenku amonu[1].
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Powstaje w strefie utleniania kruszców miedzi[2]. Towarzyszą mu azuryt, kupryt, chryzokola, brochantyt, kalcyt, malachit, oliwenit i lirokonit[2][1]. Można go znaleźć w Australii (Queensland), Demokratycznej Republice Konga, Norwegii, Wielkiej Brytanii (Anglia), we Włoszech (Toskania) i Stanach Zjednoczonych (Nevada, Arizona i Michigan)[1].
