Kevin Kline
 Kevin Kline (2024) | |
| Imię i nazwisko |
Kevin Delaney Kline |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
24 października 1947 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Phoebe Cates |
| Lata aktywności |
od 1972 |
Kevin Delaney Kline (ur. 24 października 1947 w St. Louis) – amerykański aktor filmowy, teatralny i telewizyjny.
W ciągu ponad pięciu dekad kariery stał się czołową postacią zarówno na scenie, jak i na ekranie. Jego osiągnięcia obejmują Oscara i trzy nagrody Tony Award, a także nominacje do dwóch nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej, dwóch nagród Emmy, pięciu Złotych Globów, dwóch nagród Satelita i Nickelodeon Kids’ Choice Awards[1]. W 2003 został wprowadzony do Galerii Sław Teatru Amerykańskiego.
3 grudnia 2004 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 7000 Hollywood Boulevard[2][3].
Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Saint Louis w stanie Missouri jako syn Margaret Agnes (z domu Kirk) i Roberta Josepha Kline (1909-1996)[4]. Jego ojciec był miłośnikiem muzyki klasycznej i śpiewakiem operowym–amatorem, który był właścicielem i kierownikiem sklepu muzycznego The Record Bar w St. Louis, który został otwarty na początku lat 40. XX wieku, i sprzedawał zabawki w latach 60. i 70. Rodzina ojca należała również do Kline’s Inc., sieci domów towarowych. Jego ojciec pochodził z rodziny żydowskiej, która wyemigrowała z Niemiec, i stał się agnostykiem. Matka była katoliczką pochodzenia irlandzkiego, córką imigranta z hrabstwa Louth. Kline wychowywał się w wierze katolickiej matki[5]. Miał troje rodzeństwa: dwóch braci Alexa i Christophera oraz siostrę Kate[4].
W 1965 ukończył Saint Louis Priory School. Uczęszczał do Indiana University Bloomington[6], a jego kolegą był Jonathan Banks. Początkowo studiował na wydziale kompozycji i muzyki, ale w 1970 przeszedł na wydział teatralny, który ukończył w 1970. Podczas studiów licencjackich był współzałożycielem Vest Pocket Players, niezależnej trupy teatralnej.
Kariera
[edytuj | edytuj kod]W 1970 otrzymał stypendium na nowo utworzony wydział teatralny nowojorskiej Juilliard School. W 1972 dołączył do absolwentów Juilliard, w tym Patti LuPone i Davidem Ogdenem Stiersem, a następnie założył City Center Acting Company (obecnie The Acting Company) pod egidą Johna Housemana. Przez cztery lata jeździł z nim po całych Stanach Zjednoczonych, grając w repertuarze klasycznym, w dramatach Henrika Ibsena, Antona Czechowa i Szekspira. W 1970 zadebiutował prestiżowej Shakespeare Festival Company jako halabardzista w Henryku VI, części 2 i Ryszardzie III, a następnie wystąpił w przedstawieniach: Opera żebracza (1973) jako kapitan Macheath, Miarka za miarkę (1973) jako brat Piotr, Szelmostwa Skapena (1973) w roli Leandra, Edward II (1975) jako Leicester, The Time of Your Life Williama Saroyana (1975) w roli McCarthy’ego / Wesleya, Ryszard III (1983) jako Ryszard III York, Henryk V (1984) jako Henryk V Lancaster, Hamlet (1986, 1990) w roli tytułowego duńskiego księcia i Wiele hałasu o nic (1988) jako Benedick.
W 1973 zadebiutował na Broadwayu w roli Aleksandra Wierszynina w Trzech siostrach[7]. W 1978 zdobył Tony Award i Drama Desk Award za rolę Bruce’a Granita w komedii muzycznej O XX wieku[8]. W 1981 za rolę króla piratów w widowisku Piraci z Penzance z Lindą Ronstadt odebrał Tony Award i Drama Desk Award[8].
Po raz pierwszy pojawił się na szklanym ekranie w roli Woody’ego Reeda w operze mydlanej NBC Search for Tomorrow (1976). Na kinowym ekranie zadebiutował w roli schizofrenicznego dręczyciela, kapryśnego Nathana Landau w dramacie psychologicznym Alana J. Pakuli Wybór Zofii (Sophie’s Choice, 1982) z Meryl Streep, a za swój debiut był nominowany do Złotego Globu i Nagrody BAFTA. Ubiegał się o główną rolę prawnika w melodramacie Lawrence’a Kasdana Żar ciała (Body Heat, 1981), którą ostatecznie dostał William Hurt. Dwa lata potem u Lawrence Kasdan zaangażował go do roli Harolda, mimowolnego gospodarza spotkania przyjaciół ze studiów na pogrzebie przyjaciela–samobójcy w dramacie Wielki chłód (1983) u boku Glenn Close, Jeffa Goldbluma i Williama Hurta. Film odniósł sukces komercyjny i wśród krytyków. Ponownie spotkał się z Kasdanem na planie westernu Silverado (1985), w którym zagrał rewolwerowca Padena u boku Kevina Costnera, Rosanny Arquette i Johna Cleese’a. Następnie wcielił się w postać dziennikarza Donalda Woodsa w dramacie biograficznym Richarda Attenborough Krzyk wolności (Cry Freedom, 1987) u boku Denzela Washingtona.
Kreacja boleśnie nieudolnego amerykańskiego byłego bandyty CIA w komedii Charlesa Crichtona Rybka zwana Wandą (1988) przyniosła mu nominację do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego[9]. Szybko stał się cenionym aktorem grając główną rolą w czarnej komedii Kocham cię na zabój (I Love You to Death, 1990), komediodramacieDave (1993), komedii romantycznej Francuski pocałunek (French Kiss, 1995), dramacie Burza lodowa (1997) i komedii kryminalnej Różowa Pantera (2006).
W 1998 wprowadzony do St. Louis Walk of Fame.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]5 marca 1989 poślubił aktorkę Phoebe Cates. Mają dwójkę dzieci: syna Owena Josepha i córkę Gretę Simone.
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- Search for Tomorrow (1951-1986) jako Woody Reed (1976)
- The Time of Your Life (1976) jako McCarthy
- The Pirates of Penzance (1980) jako Król piratów
- Wybór Zofii (Sophie's Choice, 1982) jako Nathan
- Piraci z Penzance (The Pirates of Penzance, 1983) jako Król piratów
- Wielki chłód (The Big Chill, 1983) jako Harold Cooper
- Silverado (1985) jako Paden
- Fiołki są błękitne (Violets Are Blue..., 1986) jako Henry Squires
- Krzyk wolności (Cry Freedom, 1987) jako Donald Woods
- Rybka zwana Wandą (A Fish Called Wanda, 1988) jako Otto West
- Styczniowy człowiek (January Man, 1989) jako Nick Starkey
- Kocham cię na zabój (I Love You to Death, 1990) jako Joey Boca
- Babka z zakalcem (Soapdish, 1991) jako Jeffrey Anderson
- Wielki Kanion (Grand Canyon, 1991) jako Mack
- Chaplin (1992) jako Douglas Fairbanks
- Tolerancyjni partnerzy (Consenting Adults, 1992) jako Richard Parker
- The Nutcracker (1993) jako Narrator
- Dave (1993) jako Dave Kovic/Bill Mitchell
- Księżniczka Caraboo (Princess Caraboo, 1994) jako Frixos
- Francuski pocałunek (French Kiss, 1995) jako Luc Teyssier
- Dzwonnik z Notre Dame[10] jako Phoebus (głos)
- Przodem do tyłu (In & Out, 1997) jako Howard Brackett
- Burza lodowa (The Ice Storm, 1997) jako Ben Hood
- Lemur zwany Rollo (Fierce Creatures, 1997) jako Vince McCain/Rod McCain
- Sen nocy letniej (A Midsummer Night's Dream, 1999) jako Bottom
- Bardzo dziki zachód (Wild Wild West, 1999) jako Artemus Gordon
- Droga do El Dorado (The Road to El Dorado, 2000) jako Tulio (głos)
- Życie jak dom (Life as a House, 2001) jako George
- Party na słodko (The Anniversary Party, 2001) jako Evie Gold
- Kwaśne pomarańcze (Orange County, 2002) jako Marcus Skinner
- Dzwonnik z Notre Dame II[11] jako Phoebus (głos)
- Klub Imperatora (The Emperor's club, 2002) jako Professor Hundert
- Jiminy Glick w Lalawood (Jiminy Glick in Lalawood, 2004)
- De-Lovely (2004) jako Cole Porter
- Bez skrupułów (2006)
- Jak wam się podoba (As You Like It, 2006)
- A Prairie Home Companion (2006) jako Guy Noir
- Różowa Pantera (The Pink Panther, 2006) jako Dreyfuss
- Handel (Trade, 2007) jako Ray Sheridan
- Cyrano de Bergerac (2008) jako Cyrano
- Na pewno, być może (Definitely, Maybe, 2008) jako Hampton Roth
- Joueuse (2009) jako Kröger
- The Conspirator (2010) jako Edwin Stanton
- Last Vegas (2013) jako Sam
- Piękna i Bestia (Beauty and the Beast, 2017) jako Maurycy
Nagrody i nominacje
[edytuj | edytuj kod]| Rok | Nagroda | Kategoria | Film / Spektakl | Rezultat |
|---|---|---|---|---|
| 1978 | Tony Award | Najlepszy aktor drugoplanowy w musicalu | O XX wieku (1977) | Wygrana |
| 1981 | Najlepszy aktor w musicalu | Piraci z Penzance (1980) | Wygrana | |
| 1983 | Złoty Glob | Nowa gwiazda roku | Wybór Zofii (1983) | Nominacja |
| 1984 | Nagroda BAFTA | Najbardziej obiecujący debiutant | Nominacja | |
| 1989 | Nagroda Akademii Filmowej | Najlepszy aktor drugoplanowy | Rybka zwana Wandą (1988) | Wygrana |
| Nagroda BAFTA | Najlepszy aktor | Nominacja | ||
| 1992 | Złoty Glob | Najlepszy aktor w komedii/musicalu | Babka z zakalcem (1991) | Nominacja |
| 1994 | Złoty Glob | Dave (1993) | Nominacja | |
| 1998 | Złoty Glob | Przodem do tyłu (1997) | Nominacja | |
| Nagroda Satelita | Najlepszy aktor w filmie komediowym lub musicalu | Nominacja | ||
| 1999 | MTV Movie Award | Najlepszy filmowy pocałunek z Tomem Selleckiem | Nominacja | |
| 2000 | Złota Malina | Najgorszy ekranowy duet z Willem Smithem | Bardzo dziki zachód (1999) | Wygrana |
| Najgorszy aktor | Nominacja | |||
| Najgorsza aktorka drugoplanowa jako prostytutka | Nominacja | |||
| 2001 | Nickelodeon Kids’ Choice Awards 2001 | Ulubiony głos z filmu animowanego | Droga do El Dorado (2000) | Nominacja |
| 2002 | Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych | Wybitny występ aktora w roli pierwszoplanowej | Życie jak dom (2001) | Nominacja |
| 2004 | Tony Award | Najlepszy aktor w sztuce teatralnej | Henryk IV, część 1 (2003) | Nominacja |
| 2005 | Złoty Glob | Najlepsza rola aktora w filmie komediowym lub musicalu | De-Lovely (2004) | Nominacja |
| 2005 | Najlepszy aktor w filmie komediowym lub musicalu | Nominacja | ||
| 2007 | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Monachium | Nagroda za całokształt twórczości | – | Wygrana |
| 2008 | Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych | Wybitny występ aktora w roli pierwszoplanowej | Jak wam się podoba (2006) | Wygrana |
| 2009 | Nagroda Emmy | Wybitny aktor pierwszoplanowy w miniserialu lub filmie | Great Performances – odc. „Cyrano de Bergerac” (2008) jako Cyrano de Bergerac | Nominacja |
| 2010 | Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych | Wybitny występ aktora w roli pierwszoplanowej | Nominacja | |
| 2017 | Nagroda Emmy | Wyjątkowa gra aktorska postaci | Bob’s Burgers – odc. „Ostatni domek z piernika po lewej” (2016) | Nominacja |
| Tony Award | Najlepszy aktor w sztuce teatralnej | Obecny śmiech (2016) | Wygrana | |
| 2025 | Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych | Wybitny występ aktora w filmie telewizyjnym lub miniserialu | Sprostowanie (2024) | Nominacja |
| Złoty Glob | Najlepszy występ aktora w serialu limitowanym, serialu antologicznym lub filmie telewizyjnym | Nominacja |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Kevin Kline Biography, „TV Guide” [dostęp 2025-08-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-08-06] (ang.).
- ↑ Kevin Kline. Walk of Fame. [dostęp 2025-08-06]. (ang.).
- ↑ Nicky Loomis, Hollywood Star Walk: Kevin Kline, Actor, „Los Angeles Times”, 30 czerwca 2010 [dostęp 2025-08-06] (ang.).
- ↑ a b Kevin Kline Biography (1947–). Film Reference. [dostęp 2025-08-06]. (ang.).
- ↑ Herald-Journal. Google News Archive Search. [dostęp 2017-11-18]. (ang.).
- ↑ Kevin Kline. Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-08-06]. (ang.).
- ↑ Kevin Kline. Internet Broadway Database. [dostęp 2025-08-06]. (ang.).
- ↑ a b Kevin Kline Awards. Internet Broadway Database. [dostęp 2025-08-06]. (ang.).
- ↑ Marlow Stern, The 10 Best Orgasms in Movie History, „The Daily Beast”, 31 lipca 2017 [dostęp 2025-08-06] [zarchiwizowane z adresu] (ang.).
- ↑ ang. The Hunchback of Notre Dame, 1996
- ↑ ang. The Hunchback of Notre Dame II, 2002
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Elżbieta Ciapara. Tańczący z rybkami. „Film”. nr 9 (2324/L), s. 64, 84, wrzesień 1995. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Kevin Kline w bazie IMDb (ang.)
- Kevin Kline w bazie Filmweb
- Kevin Kline w bazie Notable Names Database (ang.)
- Amerykanie pochodzenia irlandzkiego
- Amerykanie pochodzenia żydowskiego
- Amerykańscy aktorzy dubbingowi
- Amerykańscy aktorzy filmowi
- Amerykańscy aktorzy głosowi
- Amerykańscy aktorzy teatralni
- Amerykańscy aktorzy telewizyjni
- Laureaci nagrody Tony
- Laureaci Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego
- Ludzie urodzeni w Saint Louis
- Urodzeni w 1947
