Tom Hanks

Tom Hanks

Tom Hanks (2024)
Imię i nazwisko	Thomas Jeffrey Hanks
Data i miejsce urodzenia	9 lipca 1956 Concord
Zawód	aktor, reżyser, producent filmowy
Współmałżonek	Samantha Lewes (1978–1987) Rita Wilson (od 1988)
Lata aktywności	od 1977
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Thomas Jeffrey Hanks^[1] (ur. 9 lipca 1956 w Concord^[2][3]) – amerykański aktor, reżyser i producent filmowy.

Dwukrotny laureat Oscara za pierwszoplanowe role w filmach Filadelfia (1993) oraz Forrest Gump (1994) i zarazem Złotej Maliny za drugoplanową rolę w filmie Elvis (2022).

1 lipca 1992 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 7000 Hollywood Boulevard^[4][5].

Jest synem Amosa Mefforda Hanksa (1924–1992) i Janet Marylyn Frager z domu Matthews (1932–2016)^[6]. Jego ojciec (mający angielskie pochodzenie) był kucharzem, a matka (z portugalskimi korzeniami) pracowała jako kelnerka^[7]. Jest spokrewniony z 16. prezydentem USA Abrahamem Lincolnem za sprawą Luke’a Hanksa (ur. 1685), pradziada matki Lincolna – Nancy Hanks^[8][9]. Ma dwoje starszego rodzeństwa: Sandrę Lynn (ur. 1950) i Lawrence’a „Larry’ego” (ur. 1953), i młodszego brata, Jimmy’ego (ur. 1961)^[10], który również został aktorem i m.in. był dublerem Toma w filmie Forrest Gump^[11]. Do piątego roku życia mieszkał w Bedding^[12]. Po rozstaniu rodziców w 1962 pozostał z ojcem i starszym rodzeństwem, z którymi często zmieniał miejsce zamieszkania^[13], natomiast wakacje i niektóre weekendy spędzał z matką i młodszym bratem w Red Bluff (Kalifornia)^[14]. Jego rodzice weszli jeszcze w kilka związków małżeńskich, a część z nich skończyła się rozwodami^[15].

W dzieciństwie trenował judo i baseball, a w liceum należał do drużyny piłkarskiej i biegał na 440 m^[16]. Jako dziecko przejawiał również zainteresowanie aktorstwem i teatrem, m.in. zabawiając domowników i chętnie uczestnicząc w przedstawieniach szkolnych^[17]. Duży wpływ na jego życie miało obejrzenie filmu Stanleya Kubricka 2001: Odyseja kosmiczna^[18]. Uczęszczał do liceum Skyline w Oakland i dwuletniej szkoły policealnej Chabot Community College w Hayward oraz studiował aktorstwo na Uniwersytecie Stanowym w Sacramento, jednak porzucił go jesienią 1978 po półtora roku nauki^[19]. Aktorstwa w okresie licealnym uczył go Rawley Fansworth^[20]. Przed rozpoczęciem kariery aktorskiej pracował jako goniec w hotelu Hilton w Oakland^[21].

W 1972, za namową szkolnego kolegi, Johna Gilkersona, zapisał się do licealnego kółka teatralnego, w którym aktorstwa uczył Rawley Farnsworth^[22]. W tym okresie zagrał m.in. Andrzeja Chudogębę w Wieczorze Trzech Króli Williama Shakespeare’a, reżysera w The Potboiler i Luthera Billisa w musicalu South Pacific^[23]. W 1975 zagrał główną rolę męską w szkolnym przedstawieniu Thorntona Wildera Nasze miasto w Chabot Community College w Hayward^[24]. W 1977 zagrał służącego Jaszę w sztuce Antona Czechowa Wiśniowy sad (reż. Vincent Dowling) w Civic Center^[25]. W tym okresie zajmował się także scenografią, dekoracjami i oświetleniem w teatrze^[26]. W 1977 został asystentem kierownika sceny w Sacramento Civic Theatre^[27]. Był aktorem w Great Lakes Shakespeare Festival^[28] w którym zagrał m.in. służącego Rajnolda w Hamlecie^[29], a za rolę Proteusa w sztuce Dwaj panowie z Werony (reż. Vincent Dowling) dostał nagrodę dla najlepszego aktora 1978 roku przyznaną przez Cleveland Critics Circle^[30]. Zagrał Grumia w spektaklu objazdowym Poskromienie złośnicy (reż. Dan Sullivan)^[31].

Latem 1978 wyjechał do Nowego Jorku, by rozwijać karierę aktorską^[32]. Mimo udziału w licznych przesłuchaniach aktorskich, nie dostawał intratnych propozycji, dlatego przez kilka miesięcy pobierał zasiłek dla bezrobotnych^[33]. W 1979 zagrał w dwóch sztukach w Cleveland i został obsadzony w roli studenta Elliota w niezależnym horrorze Armanda Mastroianniego On wie, że jesteś sam (1980)^[34]. Nawiązał współpracę menedżerską z Simonem Maslowem i agencją aktorską J. Michael Bloom Agency^[35]. Popularność przyniosła mu rola Kipa/Buffy w telewizyjnym serialu komediowym Bosom Buddies (1980–1982)^[36]. Zagrał drugoplanowe role w serialach: Taxi, Statek miłości i Family Ties, a także wcielił się w studenta Robbiego Wheelinga w filmie telewizyjnym Stevena Hillarda Sterna Zagrajmy w „Lochy i potwory” (1982)^[37]. Pracował także jako kierownik sceny w Gene Dynarski Theater w Los Angeles^[38].

Dzięki występowi w jednym z odcinków serialu Happy Days (1982) został dostrzeżony przez Rona Howarda, który obsadzoł go w roli przedsiębiorcy Allena Bauera, który zakochuje się w syrenie (Daryl Hannah), w kasowej komedii romantycznej Plusk (1984)^[39]. Po sukcesie Plusku zaczął być uznawany przez recenzentów i widzów za komika^[40], na co wpływ miały role w filmach komediowych: zagrał Rocka Gassko w dochodowej komedii erotycznej Neala Israela Wieczór kawalerski (1984), skrzypka Richarda Drew w fatalnie przyjętej komedii kryminalnej Stana Dragotiego Człowiek w czerwonym bucie (1985), playboya Lawrence’a Bourne’a III w komedii Nicholasa Meyera Ochotnicy (1985), Daniela, syna protestanckiego pastora zakochanego w sefardyjce, w niskobudżetowym dramacie Mosza Mizrachiego Zawsze, gdy mówimy „żegnaj” (1986) i Davida Basnera w komediodramacie Garry’ego Marshalla Bez zrozumienia (1986)^[41].

Występ w roli Waltera Fieldinga w komedii Richarda Benjamina Skarbonka (1986) zapewnił mu wzrost wynagrodzenia – wówczas zaczął zarabiać po milion dolarów za film^[42]. W tym okresie coraz częściej być porównywany przez krytyków do Cary’ego Granta^[43], a w późniejszym okresie – także do Jamesa Stewarta^[44]. Za rolę Josha Baskina, 12-latka uwięzionego w ciele 35-letniego mężczyzny, który znajduje zatrudnienie w fabryce zabawek, w komedii Penny Marshall Duży (1988), otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego aktora^[45]. Następnie pojawił się w docenionej przez krytyków roli Stevena Golda, studenta medycyny, który marzy o byciu komikiem, w chłodno przyjętym przez widzów komediodramacie Davida Seltzera Puenta (1988)^[46]. Zagrał także w komediach: Na przedmieściach (1989) Joe’a Dantego, Turner i Hooch (1989) Rogera Spottiswoode’a i Joe kontra wulkan (1990) Johna Patricka Shanleya^[47]. W tym czasie odrzucił propozycję zagrania głównych ról w Stowarzyszeniu Umarłych Poetów (1989) Petera Weira i Polu marzeń (1989) Phila Aldena Robinsona, pracował też nad scenariuszem dramatu Luisa Mandokiego Kiedy mężczyzna kocha kobietę (1994), w którym miał zagrać główną rolę męską, ale projekt wówczas został zawieszony i powstał kilka lat później już z inną ekipą^[48]. Po fatalnym odbiorze jego kreacji zadufanego w sobie maklera Shermana McCoya w słabo przyjętym przez widzów i krytyków komediodramacie Briana De Palmy Fajerwerki próżności (1990), za którą otrzymał 5 mln dol., zawiesił karierę aktorską^[49]. Wrócił do grania krytycznie ocenionym występem w dramacie fantasy Richarda Donnera Marzyciele, czyli potęga wyobraźni (1992)^[50].

Po podpisniu kontraktu z agencją Creative Artists postanowił już nie przyjmować propozycji zagrania mało wymagających emocjonalnie ról w schematycznych komediach^[51]. Nowy etap w karierze zapoczątkował ciepło przyjętą przez krytyków rolą Jimmy’ego Dugana, byłego baseballisty i zarazem alkoholika z nadwagą, który zostaje trenerem kobiecej drużyny, w kasowej komedii sportowej Penny Marshall Ich własna liga (1992)^[51]. Zdobył uznanie dzięki roli Sama, owdowiałego architekta samotnie wychowującego syna, który opisuje swoją wizję idealnej miłości podczas radiowej audycji prowadzonej przez psychiatrę, w dobrze przyjętej przez widzów komedii romantycznej Nory Ephron Bezsenność w Seattle (1993)^[52]. Postrzeganie Hanksa jako aktora dramatycznego zmieniło się po jego roli Andrew Becketta, rozchwytywanego homoseksualnego prawnika, który po zachorowaniu na AIDS traci pracę w kancelarii, w kasowym dramacie Jonathana Demmego Filadelfia (1993)^[53]. Za występ w tym filmie otrzymał Oscara dla najlepszego aktora^[54]. Podczas przemowy po odebraniu nagrody wyoutował swojego dawnego nauczyciela aktorstwa, Rawleya Farnswortha, co stało się podstawą do scenariusza filmu Franka Oza Przodem do tyłu (1997)^[55]. Za tytułową rolę niewinnego i wyjątkowo dobrego mężczyzny upośledzonego umysłowo, który – dzięki splotowi przypadków i niezwykłym zbiegom okoliczności – osiąga sukces m.in. jako gracz footballu amerykańskiego, żołnierz w Wietnamie i magnat połowu krewetek, w kasowym komediodramacie Roberta Zemeckisa Forrest Gump (1998) otrzymał kolejnego Oscara dla najlepszego aktora, stając się zarazem drugim (po Spencerze Tracym) aktorem, który dwa razy z rzędu zdobył Nagrodę Akademii Filmowej^[56]. Wierząc w sukces filmu, podczas konstruowania kontraktu zrzekł się swojej wielomilionowej gaży na rzecz blisko ośmioprocentowego udziału w przychodach^[57]. W listopadzie 1994 otrzymał nagrodę im. Louelli Parsons, przyznawaną przez Hollywood Womens Press Club osobom, które prezentują publicznie najlepszy wizerunek branży rozrywkowych; wyróżnienie Hanksa argumentowano „społeczną świadomością jego filmów”^[58]. W 1995 został określony przez redakcję „Hollywood Reporter” jednym z pięciu największych gwiazd Hollywood, a w 1996 uzyskał tytuł najlepszego aktora od redakcji „Screen International” i otrzymał tytuł człowieka roku od władz Uniwestytetu Harvarda^[11]. Jego ówczesna gaża wzrosła do ok. 25 mln dol. za film^[59]. Odrzucił propozycję wcielenia się w prezydenta Richarda Nixona w filmie biograficznym Olivera Stone’a Nixon (1995)^[60]. Wcielił się w astronautę Jima Lovella w kasowym filmie katastroficznym Rona Howarda Apollo 13 (1995)^[61] i użyczył głosu szeryfowi Chudemu w filmie animowanym produkcji Pixar i Walt Disney Pictures Toy Story (1995)^[62].

Często obsadzany jest w rolach mężczyzn, z którymi łatwo jest się utożsamić widzom ^[63]. Nie grywa w filmach akcji i nie występuje w scenach erotycznych^[64].

W latach 90. założył firmę produkcyjną Clavius Base^[65]. Jako reżyser zadebiutował komediodramatem Szaleństwa młodości (1996), który nakręcił na podstawie własnego scenariusza, do którego skomponował cztery piosenki i w którym zagrał drugoplanową rolę menedżera zespołu The Trends^[66]. Był producentem wykonawczym, scenarzystą i narratorem serialu Z Ziemi na Księżyc (1998), który z budżetem wynoszącym 65 mln dol. był wówczas najdroższym projektem telewizyjnym w historii, a w 1998 został wyróżniony nagrodą Emmy za najlepszy miniserial^[67]. W kolejnych latach wyprodukował m.in. miniseriale: Kompania braci (2001)^[68] i John Adams (2008)^[69] oraz filmy: Moje wielkie greckie wesele (2002)^[70], Ekspres polarny (2004)^[71] i Mamma Mia! (2008)^[69].

Za rolę kapitana Johna Millera w kasowym i świetnie przyjętym przez widzów dramacie wojennym Stevena Spielberga Szeregowiec Ryan (1998) otrzymał nominację do Oscara^[72]. Następnie zagrał Joe Foxa, bezwzględnego właściciela firmy Fox Books, który zakochuje się w Kathleen Kelly (Meg Ryan), w kasowej komedii romantycznej Nory Ephron Masz wiadomość (1998), a za swoją rolę w filmie otrzymał 25 mln dol. gaży^[73]. Odrzucił propozycję zagrania jurnego, wygadanego gubernatora Jacka Stantona w komediodramacie Mike’a Nicholsa Barwy kampanii (1998)^[74]. Zagrał Paula Edgecombe’a, dowódcę strażników więzienia w Cold Pountain w Luizjanie, w nominowanym do Oscara dramacie obyczajowym Franka Darabonta Zielona mila (1999), ekranizacji powieści Stephena Kinga o tym samym tytule^[75]. Powrócił do zdubbingowania szeryfa Chudego w filmie animowanym Pixar i Walt Disney Pictures Toy Story 2 (1999)^[76]. Za rolę Chucka Nolanda, który przeżywa katastrofę lotniczą i zostaje rozbitkiem na bezludnej wyspie, w dramacie Roberta Zemeckisa Cast Away: Poza światem (1999) otrzymał piątą w karierze nominację do Oscara dla najlepszego aktora^[77].

Filmowy wizerunek „mężczyzny z sąsiedztwa” przełamał rolą Michaela Sullivana, mordercy na usługach mafii, a jednocześnie troskliwego męża i ojca, w dramacie gangsterskim Sama Mendesa Droga do zatracenia (2002)^[78]. Następnie zagrał Carla Hanratty’ego, agenta FBI ścigającego oszusta, Franka Abagnale’a Juniora (Leonardo DiCaprio), w kasowej komedii kryminalnej Stevena Spielberga Złap mnie, jeśli potrafisz (2002)^[79]. Dobrą passę Hanksa przerwała fatalnie oceniona przez krytyków rola profesora Goldthwaita Higginsona Dorra III, który planuje skok na kasyno, w słabo przyjętej komedii kryminalnej Joela i Ethana Coenów Ladykillers, czyli zabójczy kwintet (2004)^[80]. Sukcesu komercyjnego nie osiągnęła także komedia romantyczna Stevena Spielberga Terminal (2004), w której zagrał Viktora Navorskiego, imigranta uwięzionego na wiele miesięcy na lotnisku JFK w Nowym Jorku^[81]. Wystąpił w epizodycznej roli Elvisa w komedii romantycznej Joela Zwicka Zabójcza blondynka (2004)^[70]. Zagrał Roberta Langdona, profesora historii Uniwersytetu Harvarda, który odkrywa wskazówki ukryte w dziełach Leonarda da Vinci, wierząc, że doprowadzą go one do Świętego Graala, w kasowym dramacie Rona Hwarda Kod da Vinci (2006)^[82], a także w jego dwóch kontynuacjach: Anioły i demony (2009) oraz Inferno (2016)^[83]. Wcielił się w tytułowego bohatera komediodramatu Mike’a Nicholsa Wojna Charliego Wilsona (2007) o teksańskim kongresmanie, który wyrusza na misję mającą zwiększyć zbrojną pomoc Ameryki dla bojówek mudżahedinów walczących z Sowietami po inwazji na Afganistan^[84]. Ponownie użyczył głosu szeryfowi Chudemu w filmie animowanym produkcji Pixar i Walt Disney Pictures Toy Story 3 (2010)^[85]. Zagrał drugoplanową rolę Thomasa Schella, ojca Oskara (Thomas Horn), w dramacie Stephena Daldry’a Strasznie głośno, niesamowicie blisko (2011)^[86]. Wyreżyserował i wyprodukował komediodramat Larry Crowne. Uśmiech losu (2011), do którego współtworzył scenariusz i w którym zagrał tytułową rolę^[87]. Obraz osiągnął umiarkowany sukces komercyjny, podobnie jak kolejny film z udziałem Hanksa, czyli dramat fantastycznonaukowy Lany i Lilly Wachowskich oraz Toma Tykwera Atlas chmur (2012), w którym zagrał sześć różnych ról^[88].

W 2013 powrócił na scenę teatralną występem w broadwayowskim spektaklu Lucky Guy^[89]. W tym samym roku premierę miały dwa filmy z Hanksem w roli głównej: nominowany do Oscara dramat Paula Greengrassa Kapitan Phillips, w którym wcielił się w Richarda Phillipsa, kapitana okrętu MV Maersk Alabama porwanego w 2009^[90], i dramat historyczny Johna Lee Hancocka Ratując pana Banksa, w którym zagrał Walta Disneya^[91]. Następnie podjął się roli pana Macauleya w dramacie wojennym Meg Ryan Ithaca (2015) i prawnika Jamesa Donovana w dreszczowcu Stevena Spielberga Most szpiegów (2015)^[92]. Wystąpił w teledysku do utworu Carly Rae Jepsen „I Really Like You” (2015)^[93]. Po występie w roli Alana Claya w komediodramacie Toma Tylwera Hologram dla króla (2016)^[92] wcielił się w Chesleya Sullenbergera w kasowym dramacie biograficznym Clinta Eastwooda Sully (2016) o awaryjnym wodowaniu samolotu pasażerskiego na rzece Hudson^[94]. Wystąpił jako Ben Bradlee, redaktor „The Washington Post”, w nominowanym do Oscara dramacie politycznym Stevena Spielberga Czwarta władza (2018)^[95]. Następnie powrócił do dubbingowej roli szeryfa Chudego w filmie animowanym produkcji Pixar i Walt Disney Pictures Toy Story 4 (2019)^[96]. W 2019 wydał zbiór opowiadań „Kolekcja nietypowych zdarzeń”^[97]. Za kreację Freda Rogersa, prowadzącego program telewizyjny dla dzieci Mister Rogers’s Neighbourhood, w dramacie biograficznym Marielle Heller Cóż za piękny dzień (2019) otrzymał nominację do Złotego Globu i Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego^[98]. W 2020 na gali rozdania Złotych Globów otrzymał Nagrodę im. Cecila B. DeMille’a za „wybitny wkład w świat rozrywki”^[99]. Za występ w roli Toma Parkera, menedżera Elvisa Presleya w dramacie biograficzno-muzycznym Baza Luhrmanna Elvis (2022)^[100], otrzymał Złotą Malinę za najgorszą rolę drugoplanową.

Wspierał finansowo wielu polityków amerykańskiej Partii Demokratycznej^[101]. Był zwolennikiem Billa Clintona, co wyraził m.in. wsparciem finansowym funduszu adwokackiego prezydenta po ujawnieniu jego romansu z Moniką Lewinsky^[102]. W czasie prezydenckiej kampanii wyborczej w USA w 2008 wyraził publiczne poparcie dla Baracka Obamy^[103], m.in. użyczając głosu jako narrator w spocie wyborczym kandydata^[104].

Publicznie wyraża swoje poparcie dla idei małżeństw osób tej samej płci, a w 2008 zaangażował się w ruch sprzeciwu wobec propozycji poprawki konstytucyjnej w amerykańskim stanie Kalifornia (tzw. Propozycja 8), która – precyzując obowiązującą w Kalifornii definicję związku małżeńskiego jako związku „między mężczyzną i kobietą” – eliminowała prawo par tej samej płci do zawierania małżeństw^[105].

Wspierał chorych na AIDS^[106].

W 1999 wspomógł zbiórkę pieniędzy na budowę pomnika w Waszyngtonie, upamiętniającego ofiary drugiej wojny światowej, i muzeum w Nowym Orleanie, poświęcone lądowaniu w Normandii^[106].

Publicznie protestował przeciwko wojnie w Iraku^[107].

Wspiera idee pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych i ochrony środowiska naturalnego. Posiada samochód elektryczny^[108].

W okresie licealnym był związany z Carol Wiele^[109]. Od 4 stycznia 1980 do 1987 był żonaty z aktorką Susan Dillingham (ps. Samantha Lewes), z którą ma syna, Colina (ur. 24 listopada 1977), i córkę, Elizabeth (ur. 17 maja 1982)^[110]. Na planie filmu Ochotnicy poznał aktorkę Ritę Wilson, z którą ożenił się w kwietniu 1988 i ma dwóch synów: Chestera (ur. 1990) i Trumana Theodore’a (ur. 26 grudnia 1995)^[111].

W okresie licealnym dołączył do chrześcijańskiego kościoła Pierwszego Przymierza, do którego przynależał przez cztery lata^[112]. Dla drugiej żony zmienił wyznanie na prawosławne^[113].

Ma dom w dzielnicy Pacific Palisades, luksusową posiadłość w Malibu i apartament w Nowym Jorku^[114], a także domek letniskowy na wyspie Andiparos i willę na wyspie Patmos^[115]. Przyjaźni się z reżyserem Stevenem Spielbergiem i aktorką Meg Ryan^[116]. Jest wielbicielem serialu Star Trek^[117], astronomii^[118], fanem zespołu muzycznego The Dave Clark Five^[119], kibicem drużyny baseballowej Cleveland Indians^[120] i fanem twórczości literackiej Chaima Potoka, Alana Fursta, Richarda Bena Cramera, Davida McCullougha i Stephena Ambrose’a^[121]. Na potrzeby roli w filmie Człowiek w czerwonym bucie nauczył się grać na skrzypcach^[122]. Kolekcjonuje maszyny do pisania^[123].

Znany jest z częstych interakcji ze swoimi fanami, zarówno podczas spotkań na żywo, jak i za pośrednictwem Internetu^[124]. Po tym, jak podczas wycieczki do Węgrzech w 2017 sfotografował się przy samochodzie marki Polski Fiat 126p, Monika Jaskólska zorganizowała zbiórkę pieniędzy na auto dla aktora^[125]. Pojazd ostatecznie ufundował Rafał Sonik^[126], a pieniądze ze zbiórki zostały przekazane szpitalowi pediatrycznemu w Bielsku-Białej. Hanks również wsparł szpital, przekazując mu fundusze oraz książkę z własnym podpisem i odrestaurowaną Syrenę 105 na aukcję internetową^[127][126].

W grudniu 2019 przyjął greckie obywatelstwo^[128].

W latach 80. przez kilka miesięcy uczęszczał na psychoterapię^[129]. W 2013 zdiagnozowano u niego cukrzycę typu 2^[130]. W marcu 2020 w trakcie pobytu w Australii zaraził się wirusem COVID-19, a po hospitalizacji wrócił do USA^[131].

• 1980: On wie że jesteś sam (He Knows You’re Alone) jako Elliot
• 1982: Zagrajmy w „Lochy i potwory” (Mazes and Monsters) jako Robbie Wheeling
• 1984: Plusk (Splash) jako Allen Bauer
• 1984: Wieczór kawalerski (Bachelor Party) jako Rick Gassko
• 1985: Człowiek w czerwonym bucie (The Man with One Red Shoe) jako Richard Harlan Drew
• 1985: Ochotnicy (Volunteers) jako Lawrence Whatley Bourne III
• 1986: Skarbonka (The Money Pit) jako Walter Fielding
• 1986: Nic ich nie łączy (Nothing in Common) jako David Basner
• 1986: Zawsze, gdy mówimy żegnaj (Every Time We Say Goodbye) jako David Bradley
• 1987: Dziennik sierżanta Fridaya (Dragnet) jako Pep Streebeck
• 1988: Duży (Big) jako Josh Baskin
• 1988: Puenta (Punchline) jako Steven Gold
• 1989: Na przedmieściach (The Burbs) jako Ray Peterson
• 1989: Turner i Hooch (Turner & Hooch) jako Scott Turner
• 1990: Joe kontra wulkan (Joe Versus the Volcano) jako Joe Banks
• 1990: Fajerwerki próżności (The Bonfire of the Vanities) jako Sherman McCoy
• 1992: Marzyciele czyli potęga wyobraźni (Radio Flyer) jako starszy Mike
• 1992: Ich własna liga (A League of Their Own) jako Jimmy Dugan
• 1993: Bezsenność w Seattle (Sleepless in Seattle) jako Sam Baldwin
• 1993: Filadelfia (Philadelphia) jako Andrew Beckett
• 1994: Forrest Gump jako Forrest Gump
• 1995: Apollo 13 jako Jim Lovell
• 1996: Szaleństwa młodości (That Thing You Do!) jako pan White
• 1998: Szeregowiec Ryan (Saving Private Ryan) jako kapitan John H. Miller
• 1998: Masz wiadomość (You’ve Got Mail) jako Joe Fox
• 1999: Zielona mila (The Green Mile) jako Paul Edgecombe
• 2000: Cast Away: Poza światem (Cast Away) jako Chuck Nolan
• 2002: Droga do zatracenia (Road to Perdition) jako Michael O’Sullivan
• 2002: Złap mnie, jeśli potrafisz (Catch Me If You Can) jako Carl Hanratty
• 2004: Ladykillers, czyli zabójczy kwintet (The Ladykillers) jako profesor G.H. Dorr
• 2004: Terminal (The Terminal) jako Viktor Navorski
• 2006: Kod da Vinci (The Da Vinci Code) jako Robert Langdon
• 2007: Wojna Charliego Wilsona (Charlie Wilsons War) jako Charlie Wilson
• 2008: Wspaniały Buck Howard (The Great Buck Howard) jako pan Gable (cameo)
• 2009: Anioły i demony (Angels & Demons) jako Robert Langdon
• 2011: Larry Crowne. Uśmiech losu (Larry Crowne) jako Larry Crowne
• 2011: Strasznie głośno, niesamowicie blisko (Extremely Loud and Incredibly Close) jako Thomas Schell Jr.
• 2012: Atlas chmur (Cloud Atlas) jako dr Henry Goose, Isaac Sachs, Dermot „Duster” Hoggins, Zachry Bailey
• 2013: Kapitan Phillips (Captain Phillips) jako kapitan Richard Phillips
• 2013: Ratując pana Banksa (Saving Mr. Banks) jako Walt Disney
• 2015: Most szpiegów (Bridge of Spies) jako James B. Donovan
• 2015: Ithaca jako pan Macauley (cameo)
• 2016: Hologram dla króla (A Hologram for the King) jako Alan Clay
• 2016: Inferno jako Robert Langdon
• 2016: Sully jako Chesley „Sully” Sullenberger
• 2017: The Circle. Krąg jako Eamon Bailey
• 2017: Czwarta władza (The Post) jako Ben Bradlee
• 2019: Cóż za piękny dzień (A Beautiful Day in the Neighborhood) jako Fred Rogers
• 2020: Misja Greyhound (Greyhound) jako kapitan Ernest Krause
• 2021: Nowiny ze świata (News of the World) jako Jeferson Kyle Kidd
• 2021: Finch jako Finch
• 2022: Elvis jako Tom Parker
• 2022: Pinokio jako Gepetto
• 2022: Mężczyzna imieniem Otto (A Man Called Otto) jako Otto
• 2023: Asteroid City jako Stanley Zak
• 2024: Here jako Richard Young
• 2025: The Phoenician Scheme jako Leland

• 1980: Statek miłości (The Love Boat) jako Rick Martin
• 1980: Bosom Buddies jako Kip „Buffy” Wilson
• 1982: Taxi jako Gordon
• 1982: Happy Days jako dr Dwayne Twitchell
• 1983–1984: Family Ties jako Ned Donnelly
• 1992: Opowieści z krypty (Tales from the Crypt) jako Baxter
• 1993: Upadłe anioły jako rozrabiaka
• 1998: Z Ziemi na Księżyc (From the Earth to the Moon) jako Jean-Luc Despont / Gospodarz / narrator
• 2001: Kompania braci (Band of Brothers) jako brytyjski oficer
• 2003: Freedom: A History of US jako Abraham Lincoln/Charles E. Wood/Daniel Boone
• 2011: Rockefeller Plaza 30 (30 Rock) jako on sam
• 2014: The Greatest Event in Television History jako on sam
• 2016: Maya & Marty jako Gene

• 1995: Toy Story jako Chudy (głos)
• 1999: Toy Story 2 jako Chudy (głos)
• 2004: Ekspres polarny (The Polar Express) jako Hero Boy / Konduktor / Ojciec / Hobo / Scrooge / Święty Mikołaj (głos)
• 2006: Auta (Cars) jako Woody
• 2007: Simpsonowie: Wersja kinowa (The Simpsons Movie) jako on sam (głos)
• 2010: Toy Story 3 jako Chudy (głos)
• 2011: Wakacje na Hawajach (Hawaiian Vacation) jako Chudy (głos)
• 2011: Toy Story: Zestaw pomniejszony (Small Fry) jako Chudy (głos)
• 2012: Imprezozaur Rex (Partysaurus Rex) jako Chudy (głos)
• 2013: Toy Story: Horror (Toy Story of Terror!) jako Chudy (głos)
• 2014: Toy Story: Prehistoria (Toy Story That Time Forgot) jako Chudy (głos)
• 2019: Toy Story 4 jako Chudy (głos)

• W 2017 zadebiutował w roli pisarza, a jego debiutancki zbiór opowiadań pt. Kolekcja nietypowych zdarzeń został wydany w Polsce przez Wydawnictwo Wielka Litera^[132].

• Prezydencki Medal Wolności – Stany Zjednoczone, 2016^[133]
• Chevalier Legii Honorowej – Francja, 2016^[134]
• Kennedy Center Honors za wkład w kulturę amerykańską – Stany Zjednoczone, 2014^[135]

• Nagroda Akademii Filmowej
  • Najlepszy aktor pierwszoplanowy: 1988 Duży (nominacja)^[136]
  • Najlepszy aktor pierwszoplanowy: 1993 Filadelfia (nagroda)
  • Najlepszy aktor pierwszoplanowy: 1994 Forrest Gump (nagroda)
  • Najlepszy aktor pierwszoplanowy: 1998 Szeregowiec Ryan (nominacja)^[136]
  • Najlepszy aktor pierwszoplanowy: 2000 Cast Away: Poza światem (nominacja)^[137]
  • Najlepszy aktor drugoplanowy: 2019 Cóż za piękny dzień (nominacja)^[138]
• Złoty Glob
  • Najlepszy aktor w komedii lub musicalu: 1989 Duży (nagroda)
  • Najlepszy aktor w komedii lub musicalu: 1993 Bezsenność w Seattle (nominacja)
  • Najlepszy aktor w dramacie: 1993 Filadelfia (nagroda)
  • Najlepszy aktor w dramacie: 1994 Forrest Gump (nagroda)
  • Najlepszy aktor w dramacie: 1998 Szeregowiec Ryan (nominacja)
  • Najlepszy aktor w dramacie: 2000 Cast Away: Poza światem (nagroda)
  • Najlepszy aktor w komedii lub musicalu: 2007 Wojna Charliego Wilsona (nominacja)
  • Najlepszy aktor w dramacie: 2014 Kapitan Phillips (nominacja)
  • Najlepszy aktor w dramacie: 2018 Czwarta władza (nominacja)
  • Najlepszy aktor drugoplanowy w serialu, miniserialu lub filmie telewizyjnym: Cóż za piękny dzień (nominacja)
  • Nagroda specjalna – Nagroda im. Cecila B.DeMille’a za całokształt twórczości (nagroda)^[139]
• Nagroda Emmy
  • Hanks był nominowany do Emmy 14 razy, zdobywając siedem statuetek, w tym za reżyserię miniserialu Kompania braci.
• Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych
  • Najlepszy aktor pierwszoplanowy: 1995 Forrest Gump (nagroda)
  • Najlepszy filmowy zespół aktorski: 1996 Apollo 13 (nagroda)
  • Hanks był nominowany do nagród Gildii Aktorów łącznie osiem razy
• Nagroda na MFF w Berlinie Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego aktora: 1994 Filadelfia (nagroda)
• Złota Malina
  • Najgorszy aktor drugoplanowy: 2022 Elvis (nagroda)^[140]
  • Najgorsze ekranowe połączenie: 2022 Elvis – Tom Hanks i jego obciążona lateksem twarz (nagroda)^[140]
  • Najgorszy aktor pierwszoplanowy: 2022 Pinokio (nominacja)^[140]

• Lista laureatów co najmniej dwóch aktorskich Oscarów

• David Gardner: Tom Hanks. Enigma. Mikołaj Kluza (tłum.). Kraków: Wydawnictwo Znak Horyzont, 2022. ISBN 978-83-240-8539-2.

• Tom Hanks w bazie IMDb (ang.)
• Tom Hanks w bazie Filmweb
• Tom Hanks w bazie Notable Names Database (ang.)
• Tom Hanks w Internetowej Bazie Filmowej (fdb.pl)