Stephanit
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
stefanit |
|---|---|
| Skład chemiczny |
antymonowa siarkosól srebra |
| Twardość w skali Mohsa |
2–2,5[1] |
| Przełam |
muszlowy, półmuszlowy[1] |
| Łupliwość |
niewyraźna |
| Pokrój kryształu |
krótkopryzmatyczny, tabliczkowy[1] |
| Przezroczystość |
nieprzezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy |
| Klasa krystalograficzna |
piramidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
6,2–6,3 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ołowianoszara, czarna |
| Rysa |
czarna |
| Połysk |
metaliczny[1] |
| Inne |
pleochroizm: słaby[1] anizotropia: silna[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.GB.10[1] |
Stephanit (Stefanit) – minerał z gromady siarkosoli. Jest kruszcem srebra. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska austriackiego kolekcjonera minerałów Victora Stephana (1817-1867).
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Właściwości
[edytuj | edytuj kod]Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju słupkowym tabliczkowym; wykazuje sześcioboczne zarysy. Często tworzy zbliźniaczenia – podwójne i potrójne. Występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, rozetowych. Także w formie naskorupień, powłok i nalotów. Niekiedy tworzy szczotki krystaliczne. Pod wpływem silnego światła pokrywa się warstwą ciemnej patyny. Łatwo się topi i rozpuszcza w kwasie azotowym. Jest kruchy, nieprzezroczysty. Często zawiera arsen, kobalt, miedź, żelazo.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Składnik utworów hydrotermalnych i żył kruszcowych. Współwystępuje ze srebrem rodzimym, argentytem, chalkopirytem, pirytem, galeną, polibazytem, akantytem, tetraedrytem, kwarcem, kalcytem[1].
Miejsca występowania:
- Na świecie: Niemcy, Włochy – Sardynia, Wielka Brytania – Kornwalia, Chile, Boliwia, Meksyk, USA, Słowacja.
- W Polsce: stwierdzony w Rudawach Janowickich i Górach Sowich.
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]- lokalna ruda srebra – 68% Ag,
- poszukiwany i ceniony przez kolekcjonerów[potrzebny przypis].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Leksykon Przyrodniczy - Minerały i kamienie szlachetne, „Horyzont” 2002 r.
- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
- A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE. 1993 r.
- O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” 1996 r.
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma – Press” 2003 r.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- zdjęcia i artykuł o stephanicie na stronie Webmineral.com (ang.)
- stephanit na stronie Mindat.org (ang.)
